ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਉਤਸਵ ਮਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਭਾਗਵਤੀ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਜੇਤਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਆਪਣੇ ਸਹਾਇਕਾਂ ਤੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਹਾਜ਼ਰ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਮੇਰੂ ਪਹਾੜ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ, ਮੰਚਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ। ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ਤਰੀ ਅਤੇ ਚਾਰੋਂ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਲੋਕ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਆਏ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਰਤ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਭੀੜ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ, ਹਰ ਕੋਈ ਦੇਖਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਸਭਾ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋ ਗਈ। ਫਿਰ ਅਧਿਆਪਕ, ਸਫੈਦ ਪਹਿਨਾਵੇ, ਸਫੈਦ ਜਨੇਊ, ਸਫੈਦ ਵਾਲ, ਸਫੈਦ ਦਾੜ੍ਹੀ, ਅਤੇ ਸਫੈਦ ਉੰਗੁਣਤ ਲਗਾ ਕੇ, ਅੰਦਰ ਆਏ। ਉਹ ਅਧਿਆਪਕ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ੍ਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਅਖਾੜੇ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ, ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਮੰਗਲ ਵਾਂਗ, ਬਿਨਾ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਲੇ ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ, ਅਤੇ ਮਨਤਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਸੋਨਾ, ਰਤਨ, ਮਣਕੇ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਸਤ੍ਰ ਦਾਨ ਕੀਤੇ। ਸ਼ੁਭਤਾ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਲੋਕ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਸਾਜ-ਸਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਅੰਦਰ ਆਏ। ਵੱਡੇ ਰਥ-ਯੋਧੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰਖਵਾਲੀ, ਕਮਰ ਬੰਨ੍ਹੀ, ਤੂਣੀ ਲਗਾਈ, ਅਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਅੰਦਰ ਆਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਮੰਚ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੋਵਾਂ ਦਾ ਸਤਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ ਮਨ ਨਾਲ, ਅਸੀਸ ਲੈ ਕੇ, ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹਥਿਆਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਲੇ, ਲਾਲ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ ਪਾਈਆਂ, ਅਤੇ ਲਾਲ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਅਲੰਕ੍ਰਿਤ ਹੋਏ। ਸਭ ਨੇ ਲਾਲ ਝੰਡੇ ਲਾਏ, ਅੱਖਾਂ ਵੀ ਲਾਲ ਹੋਈਆਂ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਚੁੱਕ ਲਏ। ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਪਹਿਲਾਂ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਤਣੇ, ਤੇ ਤੀਰ ਲਗਾ ਕੇ ਤਣੇ। ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟੰਕਾਰ ਤੇ ਹਥੇਲੀਆਂ ਦੀ ਟਕਰ ਨਾਲ, ਸਭ ਜੀਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਕੰਟ, ਅਸਧਾਰਣ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿਖਾਈ। ਕਈਆਂ ਦੇ ਗਲੇ ਵਿੱਚ ਪਈਆਂ ਮਾਲਾਵਾਂ 'ਤੇ ਤੀਰ ਲੱਗੇ; ਹੋਰਾਂ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੇ ਮੁਕੁਟ 'ਤੇ ਤੀਰ ਆਏ। ਕੁਝ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ ਲਈ ਤੀਰ ਚਲਾਏ, ਵੱਡੇ-ਛੋਟੇ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਵੱਡੀ ਮਹਾਰਤ ਨਾਲ ਤੀਰ ਛੱਡੇ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਾ ਲੱਗਣ ਦੇ ਡਰ ਨਾਲ ਸਿਰ ਮੁੜ ਲਿਆ; ਹੋਰ ਬਹਾਦਰ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਦੇਖਦੇ ਰਹੇ। ਉਹ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਨਾਮ ਵਾਲੇ ਤੀਰ, ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਚਲਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਸ਼ਾਨਿਆਂ 'ਤੇ ਚਲਾਏ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਫੌਜ, ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ ਨਾਲ ਸਜੀ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਾਂਗ ਲੱਗ ਰਹੀ ਸੀ, ਤੇ ਦਰਸ਼ਕ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਅਚਾਨਕ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ-ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਅੱਖਾਂ ਫੜੀ ਹੋਈਆਂ, ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਸ਼ਾਬਾਸ਼!" ਉਹ ਮੁੜ-ਮੁੜ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਘੋੜਿਆਂ 'ਤੇ, ਤੇ ਇਕੱਲੇ-ਇਕੱਲੇ ਯੁੱਧ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਨੁਸ਼-ਤੀਰ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦਿਖਾਉਂਦੇ, ਆਪਣੀ ਵੱਡੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦਿਖਾਈ। ਫਿਰ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚੁੱਕੀ, ਮੰਚ ਦੇ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਮੁਕਾਬਲੇ ਕੀਤੇ। ਉਥੇ, ਸਭ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਚੁਸਤਤਾ, ਕਲਾ, ਚਮਕ, ਠੀਕ ਖੜੇ ਹੋਣ ਤੇ ਤਲਵਾਰ-ਢਾਲ ਦੀ ਪਕੜ ਦੇਖੀ। ਫਿਰ ਦੋਵਾਂ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਖੁਸ਼—ਸੁਯੋਧਨ ਤੇ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ—ਗਦਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਲੈ ਕੇ, ਇਕ ਪਹਾੜ ਦੇ ਦੋ ਚੋਟੀ ਵਾਂਗ, ਮੰਚ ਉੱਤੇ ਆਏ। ਕਮਰ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਬਾਂਹਾਂ, ਮਰਦਾਨਗੀ ਵਿੱਚ ਡਟੇ, ਦੋਨੋ ਗਰਵ ਨਾਲ, ਜਿਵੇਂ ਦੋ ਮਸਤ ਹਾਥੀ, ਖੜੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧੇ, ਦੋਨੋ ਪਾਸੇ ਘੁੰਮਦੇ, ਦੋ ਸਮਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਹਾਥੀਆਂ ਵਾਂਗ, ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ, ਰਾਜਾ ਨੂੰ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਹਾਥੀ ਦੀ ਹਰ ਕਿਰਤ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਹਰ ਚਾਲ, ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਮੰਚ 'ਤੇ ਬੈਠਾ ਸੀ, ਤੇ ਭੀਮ, ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ, ਹਾਜ਼ਰ ਸੀ, ਲੋਕ ਪੱਖਪਾਤ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿਚ ਦੋ ਹਿਸਿਆਂ 'ਚ ਵੰਡ ਗਏ। "ਕੁਰੁ ਰਾਜਾ ਦੀ ਜੈ!" "ਭੀਮ ਦੀ ਜੈ!"—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀਆਂ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰੀਆਂ। ਮੰਚ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਬੁਧਵਾਨ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। "ਇਹ ਦੋ ਵੱਡੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਰੋਕੋ, ਦੋਨੋ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਹਨ; ਭੀਮ ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਵਜ੍ਹਾ ਨਾਲ ਇਹ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹੋਰ ਨਾ ਵਧੇ।" ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ: "ਬਸ, ਭੀਮ! ਬਸ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ! ਬਸ ਇਹ ਦਿਖਾਵਾ, ਬਸ ਇਹ ਤੇਜ਼ੀ, ਬਸ ਇਹ ਹਿੰਮਤ!" ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਦੋਨੋ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ, ਉਹ ਦੋਨੋ, ਜਿਵੇਂ ਸਮੁੰਦਰ ਪਾਵਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ ਹਵਾ ਨਾਲ ਉਤਲ-ਪਤਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ, ਰੁਕ ਗਏ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਗੂੰਜ, ਜੋ ਬੱਦਲਾਂ ਵਾਂਗ ਗੜਗੜਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਚੁੱਪ ਕਰਵਾਈ। "ਜੋ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਪਿਆਰਾ, ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾ ਦੇ ਬਰਾਬਰ, ਉਹ ਪਾਰਥ ਹੁਣ ਸਭ ਦੇਖਣ।" ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਆਗਿਆ 'ਤੇ, ਨੌਜਵਾਨ ਨੇ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕੀਤੇ, ਉਂਗਲੀਆਂ 'ਤੇ ਰਖਵਾਲੀ, ਤੂਣੀ ਭਰਪੂਰ, ਤੇ ਧਨੁਸ਼ ਹੱਥ ਵਿੱਚ, ਮੰਚ 'ਤੇ ਆਇਆ। ਸੋਨੇ ਦੀ ਛਾਤੀ-ਪਹਿਨਾਵਾ ਪਾ ਕੇ, ਫਾਲਗੁਨ, ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਬਦਲ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ, ਇੰਦਰ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਬਿਜਲੀ ਤੇ ਸੂਰਜ ਦੀਆਂ ਕਿਰਨਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਸਭ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਆਇਆ।