ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਜਦੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਪੰਜ ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਅਟੱਲ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵਾਰ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗੁੰਮਰਾਹ ਹੋ ਕੇ ਬੇਤੁਕੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਜਿਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਇਆ, ਉਹ ਦੇਖ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰਯ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨੇ ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ‘ਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਗਰਮੱਛ ਮਰ ਗਿਆ ਤੇ ਜਿਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਲੱਤ ਫੜੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਉਹ ਛੁਟ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕਜੁੱਟ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਬਣਾਇਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਬੱਚੇ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕੱਪੜੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵਾਰੋ।" ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਫਿਰ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰ ਚਲਾਏ। ਇਹ ਸਾਰਾ ਕਰਤੱਬ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮਹਾਬਲੀ, ਇਹ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ ਨਾਮਕ ਅਤਿ ਉੱਚੀ ਤੇ ਦੁਲਭ ਅਸਤਰ ਲੈ ਲੈ, ਇਸਦੇ ਉਪਯੋਗ ਤੇ ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਸਮਝ ਲੈ।" "ਪਰ," ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦਿੱਤੀ, "ਇਸਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਮਜੋਰ ਉੱਤੇ ਵਰਤਿਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਹ ਅਸਤਰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸਾਧਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਕਰ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ।" "ਜੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ ਤੈਨੂੰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੰਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਇਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ ਲਈ ਵਰਤੀਂ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਵਚਨ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਉੱਚਤਮ ਅਸਤਰ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਉਸਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਫਿਰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ, "ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਤੀਰੰਧਾਜ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਕ੍ਰਿਪ, ਸੋਮਦੱਤ, ਵਾਹਲਿਕ, ਗਾਂਗੇਯ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕੁਰੁ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਹੁਣ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਇਹ ਆਪਣੀ ਵਿਦਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ।" ਰਾਜਾ ਨੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ, ਜਿੱਥੇ, ਜਿਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਹੁਕਮ ਦਿਉ, ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੇਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਖੱਟਾ (ਵਿਦੁਰ), ਜੋ ਕੁਝ ਅਧਿਆਪਕ ਆਖਣ, ਉਹੀ ਕਰ।" ਫਿਰ, ਰਾਜਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਸਮਤਲ, ਰੁੱਖਾਂ ਅਤੇ ਢਲਾਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਇੱਕ ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਮੈਦਾਨ ਦੀ ਮਾਪ-ਤੋਲ ਕਰਕੇ, ਚੰਦ੍ਰਮਾਸੀ ਤਿਥੀਆਂ ਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ੁਭ ਦਿਨ ਉੱਤੇ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਮਕਸਦ ਲਈ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡਾ ਰੰਗਮੰਚ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ, ਸੋਨੇ ਦੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਨਾਲ ਬਣੀ, ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਲਾਜਵਰਤ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਰਾਜਸੀ ਗੈਲਰੀ ਬਣਾਈ। ਪੂਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਹੋਇਆ, ਰਾਣੀਆਂ ਲਈ ਵੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਰੱਖਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉੱਚੇ, ਧਨ-ਧਾਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਮੰਚ ਬਣਾਏ ਗਏ, ਅਤੇ ਵਿਲਾਸੀ ਪਲੰਗਪਾਲੀਆਂ ਵੀ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਘਰੇਲੂ ਲੋਕਾਂ ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਆਏ। ਉਹ ਵਾਹਲਿਕ, ਸੋਮਦੱਤ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਆਏ। ਰਾਜਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਰੰਗਮੰਚ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਹ ਸੋਨੇ, ਮੋਤੀ, ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਪੜਿਆਂ ਦੀਆਂ ਦਾਤਾਂ ਦ੍ਰੋਣ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਰਾਜਸੀ ਗੈਲਰੀ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਮੋਤੀਆਂ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ, ਲਾਜਵਰਤ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਨਾਲ ਸਜੀ ਸੀ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪਰਿਵਾਰ ਸਮੇਤ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਆਸਨ ਗ੍ਰਹਿਣ ਕੀਤਾ। ਗਾਂਧਾਰੀ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜ ਘਰਾਣੇ ਦੀਆਂ ਇਸਤ੍ਰੀਆਂ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਖੀਆਂ ਅਤੇ ਗਹਿਣਿਆਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਚੇ ਮੰਚਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈਆਂ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵੀਆਂ ਮੈਰੂ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਵਰਗਾਂ ਦੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖੱਤਰੀ ਅਤੇ ਨਾਗਰਿਕ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਤੁਰੰਤ ਆ ਗਏ। ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰ ਵਿਦਿਆ ਦੇਖਣ ਲਈ, ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਭੀੜ ਇਕੱਠੀ ਹੋ ਗਈ। ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨੀ ਅਤੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਉਤਸ਼ਾਹਤਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਸਭਾ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਗੂੰਜ ਉਠੀ। ਫਿਰ, ਅਧਿਆਪਕ ਦ੍ਰੋਣ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਚਿੱਟਾ ਜਨੇਊ, ਚਿੱਟੇ ਵਾਲ, ਚਿੱਟੀ ਦਾਢੀ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਲੇਪ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਨਾਲ, ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਹ ਦੋਵੇਂ, ਜਿਵੇਂ ਬਦਲ ਰਹਿਤ ਅਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਅਤੇ ਮੰਗਲ, ਰੰਗਮੰਚ ਦੇ ਮੱਧ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਵਿਆਸ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਯਜਨਾ ਕਰਵਾਈ ਅਤੇ ਮੰਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸ਼ੁਭ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਫਿਰ, ਸ਼ੁਭ ਸੰਕੇਤਾਂ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਸਾਰੇ ਯੋਧੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਉਪਕਰਨ ਲੈ ਕੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਉਂਗਲੀਆਂ ਤੇ ਅੰਗਠੇ, ਕੰਧੇ ਤੇ ਪੱਟੇ, ਤਰਕਸ਼ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜ ਕੇ, ਰੰਗਮੰਚ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਏ।