ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰਯ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਉਹੀ ਸਵਾਲ ਕੀਤਾ, "ਕੀ ਤੂੰ ਉਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ ਜੋ ਉਥੇ ਖੜਾ ਹੈ, ਉਹ ਰੁੱਖ, ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੀ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ?" ਇਸ ਉੱਤੇ ਪਾਰਥ ਨੇ ਨਮਰਤਾ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਰੁੱਖ ਨੂੰ, ਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਗੁਰੂ ਜੀ।" ਦ੍ਰੋਣ, ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਅੰਦਰੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪੁਛਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਕੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ।" ਅਜਿਹਾ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਰੋਮਾਂਚਿਤ ਹੋ ਗਏ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੀਰ ਛੱਡ!" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਿਨਾ ਝਿਜਕ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਤਿੱਖੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਥੱਲੇ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਅਸਾਧਾਰਣ ਕਾਰਨਾਮਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾਇਆ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਇਸ ਤੋਂ ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣਿਆਂ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੜੇ, ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਤਾਕਤਵਰ ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੱਤ ਫੜ ਲਈ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਵਾ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਇਸ ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੁਡਵਾਓ," ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਬੜੀ ਤਤਕਾਲਤਾ ਵਿੱਚ ਹੋਣ। ਉਸੇ ਸਮੇਂ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਤਿੱਖੇ ਤੇ ਅਟੱਲ ਤੀਰ ਛੱਡ ਕੇ ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਵੱਜਿਆ। ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਤੀਰ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਛੱਡਦੇ ਰਹੇ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨਬੰਦੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ। ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਗਰਮੱਛ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਮਗਰਮੱਛ ਮਰ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੀ ਲੱਤ ਛੱਡ ਦਿੱਤੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਲਵਾਨ ਸਨ, ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਨੂੰ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਇੱਕ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਜੋ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੈਰ ਰਿਹਾ ਹੈ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਵੱਜੋ।" ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਹੋਏ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਅਤੇ ਫਿਰ ਪੰਜ ਹੋਰ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਵੱਜਿਆ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ। ਫਿਰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਇਹ ਲੈ, ਹੇ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲੇ, ਇਹ ਪਰਮ ਅਤੇ ਬੜੀ ਹੀ ਮੁਸ਼ਕਲ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ਿਰਸ ਅਸਤਰ, ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ ਦੇ ਗਿਆਨ ਸਮੇਤ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਪਰ ਇਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਕਦੇ ਵੀ ਵਰਤਣਾ ਨਹੀਂ; ਜੇ ਇਹ ਕਿਸੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਉੱਤੇ ਚਲਾਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਹ ਅਸਤਰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਅਸਧਾਰਣ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਦੀ ਰਾਖੀ ਕਰ ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ। ਜੇ ਕਦੇ ਕੋਈ ਮਨੁੱਖ ਦੁਸ਼ਮਣ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤੈਨੂੰ ਤੰਗ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਸ ਅਸਤਰ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਨਾਸ਼ ਲਈ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਵਰਤੀਂ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇਹ ਵਚਨ ਦਿਤਾ ਅਤੇ ਪਰਮ ਅਸਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ; ਉਸਦੇ ਗੁਰੂ ਨੇ ਫਿਰ ਕਿਹਾ, "ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਦੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਮਿਲੇ। ਉੱਥੇ ਕ੍ਰਿਪ, ਸੋਮਦੱਤ, ਬਾਹਲਿਕ, ਗਾਂਗੇਯ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ੀ, ਹੁਣ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ ਹਨ; ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਦਾ ਪ੍ਰਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਹਾਰਾਜ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਜਦੋਂ, ਜਿੱਥੇ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਠੀਕ ਸਮਝੋ, ਮੈਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ, ਮੈਂ ਸਾਰੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰਵਾਂਗਾ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨੇਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਦੇ ਵੇਖਣ ਲਈ ਲਲਚ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਕੁਝ ਅਧਿਆਪਕ ਆਦੇਸ਼ ਦੇ, ਉਹੀ ਕਰ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਕੁਝ ਵੀ ਇਸ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਨਹੀਂ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਸਮਤਲ ਜਗ੍ਹਾ ਚੁਣੀ। ਉਹ ਜਗ੍ਹਾ ਦਰੱਖਤਾਂ ਅਤੇ ਢਲਾਨਾਂ ਤੋਂ ਰਹਿਤ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਨੇੜੇ ਸੀ। ਚੰਦ੍ਰਮਾਂ ਅਤੇ ਨਕਸ਼ਤਰਾਂ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤਾਰੀਖ ਨੂੰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੈਦਿਕ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਯਜਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ 'ਤੇ, ਪੂਰੀ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਵੱਡਾ ਮੈਦਾਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰ ਦਰਸ਼ਕ ਮੰਚ ਬਣਾਇਆ, ਪੂਰੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ। ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਚੇ ਪਲੰਗ, ਵਿਲਾਸੀ ਪਲੰਕੀਆਂ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਵਾਲੀਆਂ ਉੱਚੀਆਂ ਬੈਠਕਾਂ ਬਣਾਈਆਂ ਗਈਆਂ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਦਿਨ ਆਇਆ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਘਰਾਣੇ ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਆਸ ਜੀ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਕੇ ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬਾਹਲਿਕ, ਸੋਮਦੱਤ, ਭੂਰੀਸ਼੍ਰਵਾਸ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਸਲਾਹਕਾਰ ਵੀ ਨਗਰ ਤੋਂ ਲਿਆਏ। ਰਾਜਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਸਮੇਤ, ਅਖਾੜੇ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਹ ਸੁੰਦਰ ਦਰਸ਼ਕ ਮੰਚ ਵਿੱਚ ਵੜਿਆ, ਜੋ ਮੋਤੀ ਦੀਆਂ ਜਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਨੀਲੇ ਪੱਥਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਰੌਸ਼ਨ ਹੋ ਰਿਹਾ ਸੀ।