ਜੰਗ ਦੇ ਦੌਰਾਨ, ਕਰਣ ਤੇ ਸ਼ਲ੍ਯਾ ਵਿਚਕਾਰ ਕੜ੍ਹੀ ਤੇ ਤਿੱਖੀ ਬਹਿਸ ਹੋਈ। ਇਸ ਵਿਚ ਹੰਸ ਤੇ ਕਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਰੋਧ ਉਠਦੇ ਹਨ। ਇਥੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ ਵੱਲੋਂ ਪਾਂਡ੍ਯਾ ਦਾ ਬਧ ਹੋਇਆ, ਫਿਰ ਦੰਡਸੇਨ ਅਤੇ ਦੰਡਾ ਦੀ ਵੀ ਹਤਿਆ ਹੋਈ। ਇਕ ਹੋਰ ਵਾਰ, ਕਰਣ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸਭ ਧਨੁਰਧਰਾਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਇਕੱਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਤੇ ਸੰਦੇਹ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਅਤੇ ਸੀਸ ਉੱਤੇ ਮੋੜ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲੇ (ਅਰਜੁਨ) ਵਿਚਕਾਰ ਗੁੱਸਾ ਵਧ ਗਿਆ, ਪਰ ਮਾਧਵ (ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ) ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਸਮਝਾ ਕੇ ਦੁਬਾਰਾ ਮਿਲਾਪ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਭੀਮ ਨੇ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ ਦੀ ਛਾਤੀ ਚੀਰ ਕੇ ਉਸ ਦਾ ਖੂਨ ਪੀ ਲਿਆ। ਇਸੇ ਜੰਗ ਵਿੱਚ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਕਰਣ, ਜੋ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਇਕੱਲੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਮਾਰ ਸੁੱਟਿਆ। ਇਹ ਕਰਣ ਪర్వ ਦਾ ਅੱਠਵਾਂ ਭਾਗ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਉਨਹੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਹਨ ਅਤੇ ਲਗਭਗ ਚਾਰ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌ ਸੌ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ। ਇਸ ਪర్వ ਵਿੱਚ ਚੌਂਸਠ ਹੋਰ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਲ੍ਯ ਪਰਵ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਅਰਥ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਜੰਗ ਦੇ ਵੱਡੇ ਸੂਰਮੇ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਤਾਂ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਾ (ਸ਼ਲ੍ਯ) ਨੇ ਸੈਨਾ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਸੰਭਾਲੀ। ਇਥੇ ਨੌਜਵਾਨ ਦੀ ਰਾਜਤਿਲਕ ਤੇ ਉਸ ਦੀਆਂ ਰਸਮਾਂ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਜੰਗ ਦੀਆਂ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਟਨਾਵਾਂ ਤੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਦਰਸਾਏ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਸ਼ਲ੍ਯ ਪਰਵ ਵਿੱਚ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਥੇ ਸ਼ਲ੍ਯ ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਮੌਤ, ਅਤੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਸਹਦੇਵ ਵੱਲੋਂ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਤੇ ਬਧ ਵੀ ਵਰਣਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਲਗਭਗ ਸਾਰੀ ਸੈਨਾ ਮਾਰੀ ਗਈ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਬਚੀ, ਤਾਂ ਸੁਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਇਕ ਝੀਲ ਵਿੱਚ ਜਾ ਲੁਕਿਆ। ਭੀਮ ਦੀ ਕਹਾਣੀ, ਸ਼ਿਕਾਰੀ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਅਤੇ ਧਰਮਰਾਜ ਦੀਆਂ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਬਾਤਾਂ ਇਥੇ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਫਿਰ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਰੇ ਧਰਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਝੀਲ ਤੋਂ ਨਿਕਲ ਕੇ ਭੀਮ ਨਾਲ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਕੀਤਾ। ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਰਾਮ (ਬਲਰਾਮ) ਦੀ ਆਮਦ ਅਤੇ ਸਰਸਵਤੀ ਦੇ ਪਵਿੱਤਰ ਤੀਰਥਾਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਇਥੇ ਯਾਦ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਪਾਵਨ ਪਵ੍ਰ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਭੀਮ ਵਿਚਕਾਰ ਭਿਆਨਕ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਗਦਾ ਨਾਲ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀਆਂ ਰਾਣਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਇਹ ਨੌਵਾਂ ਪਵ੍ਰ ਵੱਡੀ ਅਦਭੁਤਤਾ ਅਤੇ ਅਰਥ ਨਾਲ ਘਿਰਿਆ ਹੋਇਆ ਐ। ਇਸ ਪਵ੍ਰ ਵਿੱਚ ਅਠਵੰਜਾ (58) ਅਧਿਆਇ ਹਨ, ਕਈ ਕਹਾਣੀਆਂ ਹਨ, ਅਤੇ ਕੁੱਲ ਸ਼ਲੋਕ ਤਿੰਨ ਹਜ਼ਾਰ ਦੋ ਸੌ ਵੀ (3220) ਹਨ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਭਿਆਨਕ ਸੌਪਤਿਕ ਪਵ੍ਰ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦੀਆਂ ਰਾਣਾਂ ਟੁੱਟ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸੀ, ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਸੀ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਗਏ, ਤਿੰਨ ਰਥ—ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ—ਸ਼ਾਮ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਖੂਨ ਨਾਲ ਲਤਪਤ, ਆਏ। ਉਹ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਜੰਗ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗੇ ਹੋਏ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੂੰ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਭਿਆਨਕ ਕਸਮ ਖਾਈ ਕਿ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਦੇ ਆਗੂਪਣ ਹੇਠ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮੰਤਰੀਆਂ ਸਮੇਤ ਮਾਰ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ, ਉਹ ਆਪਣਾ ਗੁੱਸਾ ਨਹੀਂ ਛੱਡੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਤਿੰਨ ਰਥੀ ਰਾਜਾ ਕੋਲੋਂ ਚਲੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਡੁੱਬਣ ਉਪਰੰਤ ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਉਥੇ, ਇਕ ਵੱਡੇ ਬੋਹੜ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠ ਬੈਠੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਰਾਤ ਨੂੰ ਕਈ ਕਾਂਵਾਂ ਨੂੰ ਉੱਲੂ ਵੱਲੋਂ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੈ। ਜਦ ਉਹ ਛਾਵਣੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਥੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਰਾਕਸ਼ਸ ਮਿਲਦਾ ਹੈ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਡਰਾਉਣੀ ਸ਼ਕਲ ਨਾਲ ਆਕਾਸ਼ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਘੇਰੇ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਨਾਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਕਾਣਾ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ ਰੁਦ੍ਰਾ ਤੁਰੰਤ ਪੂਜਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਜਦ ਪਾਂਚਾਲਾ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਆਦਿ ਨਿਡਰ ਸੁੱਤੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਅਤੇ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੇ ਸਾਰਿਆਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਕ੍ਰਿਤਵਰਮਾ ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਨਰਸੰਘਾਰ ਕੀਤਾ; ਕੇਵਲ ਪੰਜੇ ਪਾਂਡਵ ਹੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਕੇ ਬਚ ਗਏ। ਸਾਤ੍ਯਕੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੱਡੇ ਧਨੁਰਧਰ ਵੀ ਉਥੇ ਮਾਰੇ ਗਏ; ਇਹ ਦ੍ਰੋਣ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲੋਂ ਸੁੱਤੇ ਪਾਂਚਾਲਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰ ਸੀ। ਧ੍ਰਿਸ਼ਟਦੁਮਨ ਦੇ ਸਰਥੀ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਖ਼ਬਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਿਤਾ ਅਤੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਮਰਨ ਤੱਕ ਅੰਨ ਨਾ ਖਾਣ ਦਾ ਵਚਨ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਵਾਲੇ ਬੈਠ ਗਈ। ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ, ਭੀਮ, ਜੋ ਬੜੀ ਭਿਆਨਕ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਗਦਾ ਚੁੱਕ ਕੇ ਭਾਰਦਵਾਜ (ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ) ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜਿਆ। ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਡਰ ਅਤੇ ਲੀਖੇ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਇਕ ਅਸ੍ਤਰ ਛੱਡਿਆ, ਕਹਿੰਦਾ, "ਇਹ ਪਾਂਡਵਾਂ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ!" ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਸ਼ਾਂਤ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਨਾ ਕਰ," ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਅਸ੍ਤਰ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਸ੍ਤਰ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਯ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ ਦੀ ਧੋਖੇਬਾਜੀ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਪਾਂ ਦਾ ਅਦਾਨ-ਪ੍ਰਦਾਨ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ (ਅਸ਼ਵਤਥਾਮਾ) ਕੋਲੋਂ ਮਾਣਿਕ ਲੈ ਕੇ, ਜਿੱਤ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਉਹ ਮਾਣਿਕ ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦਸਵਾਂ ਪਵ੍ਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਸੌਪਤਿਕ ਪਵ੍ਰ ਆਖਦੇ ਹਨ, ਸਮਾਪਤ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਅਠਾਰਵੀਂ ਕਿਤਾਬ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਅਧਿਆਇ ਗਿਣੇ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੁੱਲ ਅਠ ਸੌ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮ ਗਿਆਨ ਵਾਲੇ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ ਸੱਤਰ ਹੋਰ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਵਰਣੇ ਗਏ ਹਨ।