ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਥ ਚਲਾਉਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਧਨੰਜਯਾ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਫੈਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਰਥੀ-ਵੀਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਮੰਨੇ ਜਾਂਦੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੀ ਹੱਦ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਵਿਧਿਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ, ਅਭਿਆਸ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਿਖਿਆਤ ਹੋ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆ ਪ੍ਰਤੀ ਅਦਭੁਤ ਭਗਤੀ ਰੱਖਦੇ ਸਨ ਅਤੇ ਇਸ ਗੁਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਚੁੱਕੇ ਸਨ। ਜਦ ਕਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਸਿੱਖੀ ਸੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਕੇਵਲ ਅਰਜੁਨ ਹੀ ਆਪਣੇ ਕੌਸ਼ਲ ਨਾਲ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਬਣੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਨ ਵਿਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੀ, ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਆਦਮੀ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੇਕ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹਥਿਆਰ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪਰਖ ਲੈਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਾਰਿਗਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਇੱਕ ਨਕਲੀ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਇੱਕ ਦਰਖ਼ਤ ਦੀ ਚੋਟੀ ਉੱਤੇ ਲਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਪਤਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਹੀ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾਇਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੋ, ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਓ, ਤੇ ਤੀਰ ਚੜਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੇ ਕਹਿਣ ਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਇਸ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਬਣਾ ਕੇ ਗਿਰਾਓ। ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰੋ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਅਜਿਹਾ ਕਰੋ।" ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਆਚਾਰਯ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਹੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ ਤੀਰ ਛੱਡ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਵੈਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਕੀ ਤੂੰ ਉਸ ਦਰਖ਼ਤ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਆਚਾਰਯ।" ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖਦਾ ਹੈਂ?" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਦਰਖ਼ਤ, ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਨਾਰਾਜ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨੇ ਉੱਤੇ ਨਹੀਂ ਲੱਗ ਸਕਦਾ, ਪਾਸੇ ਹੋ ਜਾ।" ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦੁਯੋਧਨ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਭੀਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਮੀਦ ਮੁਤਾਬਕ ਪਰਖਿਆ। ਪਰ ਜਦ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਇਹ ਦੇਖਦੇ ਸੀ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ਰਮਨਾਕ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਹੌਲੀ ਹੱਸਦੇ ਹੋਏ ਧਨੰਜਯਾ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਬੁਲਾਉਂਦੇ ਹਨ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲੱਗਾ, ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ।" "ਜਿਸ ਵੇਲੇ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਤੂੰ ਤੀਰ ਛੱਡੀਂ। ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਿਆਰ ਕਰ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਉਡੀਕ ਕਰ।" ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਯ ਦੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ, ਸਵਯਸਾਚੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ ਕੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾ ਲਿਆ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਅਰਜੁਨ, ਕੀ ਤੂੰ ਪੰਛੀ, ਦਰਖ਼ਤ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਦਰਖ਼ਤ, ਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ।" ਦ੍ਰੋਣ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਫਿਰ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ, "ਜੇ ਤੂੰ ਪੰਛੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਕੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਕੇਵਲ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੀਰ ਛੱਡ!" ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਿਨਾ ਝਿਜਕ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਨੁਕੀਲੇ ਤੀਰ ਨਾਲ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਕੇ ਥੱਲੇ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਇਹ ਅਸਧਾਰਣ ਕਾਰਨਾਮਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਹੁਣ ਡ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਗਏ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਆਚਾਰਯ ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਗਏ। ਜਦ ਦ੍ਰੋਣ ਜੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਗਏ, ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਲਿਖੇ ਅਨੁਸਾਰ, ਇੱਕ ਜ਼ਬਰਦਸਤ ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਲੱਤ ਫੜ ਲੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਆਪ ਵੀ ਛੁਟ ਸਕਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, "ਇਸ ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੁਡਾਓ।" ਉਸ ਸਮੇਂ ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਨੁਕੀਲੇ, ਰੋਕਣਯੋਗ ਤੀਰ ਮਾਰ ਕੇ ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਲੱਖਾ। ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਘਬਰਾਹਟ ਵਿੱਚ ਅਣਮੱਤ ਤੀਰ ਮਾਰਦੇ ਰਹੇ। ਪਰ ਜਦ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਸਟੀਕਤਾ ਦੇਖੀ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨ ਲਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਅਰਜੁਨ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ ਅਤੇ ਦਿਲੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਮਗਰਮੱਛ ਕਈ ਟੁਕੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਗਿਆ। ਮਗਰਮੱਛ ਮਰ ਗਿਆ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਲੱਤ ਛੁਟ ਗਈ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਸਭ ਦੀ ਸਹਿਮਤੀ ਨਾਲ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦੁਯੋਧਨ, ਚਿਤ੍ਰਸੇਨ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਅਰਜੁਨ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵੱਥਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਬਣਾਇਆ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਕਪੜੇ ਕਪੜੇ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਇਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ, ਅੱਖਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਤੈਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਓ।" ਉਸ ਸਮੇਂ, ਬੀਭਤ्सੁ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਦਸ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਵਿੱਝਿਆ, ਫਿਰ ਹੋਰ ਪੰਜ ਤੀਰ ਮਾਰੇ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਅਸਧਾਰਣ ਕਾਰਨਾਮੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਉੱਤਮ ਮੰਨਿਆ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ ਆਚਾਰਯ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਲੈ, ਹੇ ਮਹਾਬਲੀ, ਇਹ ਪਰਮ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਔਖਾ ਬ੍ਰਹਮਸ਼ੀਰ ਅਸਤਰ, ਜਿਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਅਤੇ ਵਾਪਸੀ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ।