ਫਿਰ ਨਿਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ ਨੇ ਪਰੰਪਰਾਗਤ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਦ੍ਰੋਣ ਆਚਾਰਯ ਦੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਵੰਦਨਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਕਹਿ ਕੇ ਜੋੜੇ ਹੋਏ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੁਰੂ-ਦੱਖਿਣਾ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਏਕਲਵਯਾ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਦਵਾਂ, ਗੁਰੂਦੇਵ? ਤੁਸੀਂ ਹੁਕਮ ਕਰੋ।" ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।" ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਇਹ ਕਠੋਰ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ ਵੀ, ਸੱਚ ਤੇ ਆਪਣੇ ਵਚਨ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਏਕਲਵਯਾ, ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਣ ਨੂ ਨਿਭਾਉਣ ਲਈ ਦ੍ਰਿੜ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ, ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਅੰਗੂਠਾ ਕੱਟ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਅਰਪਣ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਨਿਸ਼ਾਦ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤੀਰ-ਕਮਾਨ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਖਿੱਚਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਵਾਂਗ ਤੇਜ਼ ਨਹੀਂ ਰਹਿ ਸਕਿਆ। ਹੁਣ ਅਰਜੁਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਅਤੇ ਨਿਡਰ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਨਿਭਾਉਂਦੇ ਹੋਏ ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਾ ਵਧ ਸਕੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਦੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜੋ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ—ਦੁਰੀਯੋਧਨ ਅਤੇ ਭੀਮ, ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤਿੱਖੇ ਅਤੇ ਕ੍ਰੋਧੀ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਸਭ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਉਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਜੁੜਵਾ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਬਲਸ਼ਾਲੀ, ਹੋਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਸਨ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਥ-ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਪਰ ਹਰ ਥਾਂ ਧਨੰਜਯਾ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਹੀ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਮੰਨਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਦੇ ਪਾਰ ਤੱਕ ਫੈਲੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਸਾਰੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਬੁੱਧੀ, ਅਭਿਆਸ, ਬਲ ਅਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਪ੍ਰਤੀ ਭਗਤੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਇਕਸਾਰ ਸਿੱਖਿਆ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਿਰਫ ਅਰਜੁਨ ਹੀ ਆਪਣੀ ਕਲਾ ਨਾਲ ਸਰਵੋਤਮ ਰਥੀ ਬਣਿਆ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਮਨ ਤੋਂ ਬੁਰੇ ਸਨ, ਉਹ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਪਿਆਰਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਧਨੰਜਯਾ ਨੂੰ, ਜਾਂ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵੀ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਦ੍ਰੋਣ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰੇਕ ਵਿਦਿਆ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਇਕੱਠਾ ਕੀਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪਰਖ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕਾਰਿਗਰਾਂ ਨੂੰ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਹ ਇੱਕ ਕ੍ਰਿਤ੍ਰਿਮ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਰੁੱਖ ਦੀ ਟਾਹਣੀ ਉੱਤੇ ਰੱਖਣ, ਜਿਸ ਬਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਕੋਈ ਜਾਣਕਾਰੀ ਨਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕੋ, ਇਸ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਓ ਅਤੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਦੀ ਉਡੀਕ ਕਰੋ।" "ਮੇਰੇ ਇਸ਼ਾਰੇ ਉੱਤੇ, ਤੁਸੀਂ ਹਰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ-ਵਾਰੀ ਇਸ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਮਾਰੋ; ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਖਾਂ, ਐਸਾ ਕਰੋ, ਬੱਚਿਓ।" ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ, ਹੇ ਅਡੋਲ ਮਨ ਵਾਲਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਹੁਕਮ ਉੱਤੇ ਆਪਣਾ ਤੀਰ ਛੱਡ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਚੁੱਕ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਆਖਣ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋਇਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਕੁਰੁ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸੂਰਵੇਰ, ਕੀ ਤੂੰ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਬੈਠੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਹੇ ਗੁਰੂਦੇਵ, ਮੈਂ ਰੁੱਖ ਉੱਤੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੂੰ ਇਹ ਰੁੱਖ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਂ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਰੁੱਖ, ਤੁਹਾਨੂੰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ," ਅਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਦੋਹਰਾਈ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਹੋਣ ਲਈ ਕਿਹਾ, "ਤੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਨਹੀਂ ਲਾ ਸਕਦਾ," ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਝਿੜਕ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਲੈਣ ਲਈ, ਦੁਰੀਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਏਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ। ਅਤੇ ਹੋਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਜਿਵੇਂ ਭੀਮ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਹ ਸਭ ਦੇਖਦੇ ਹਾਂ, ਤਾਂ ਇਹ ਸਾਨੂੰ ਲਾਜ਼ਵਾਬ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਧਨੰਜਯਾ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਹੁਣ ਤੂੰ ਇਹ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਮਾਰ; ਇਸ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖ।" "ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਮੈਂ ਇਸ਼ਾਰਾ ਕਰਾਂ, ਤੂੰ ਤੀਰ ਛੱਡੀਂ। ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਤਾਣ, ਪੁੱਤਰ, ਤੇ ਇਕ ਪਲ ਉਡੀਕ ਕਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖਣ ਉੱਤੇ, ਸਵਯਸਾਚੀ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਆਪਣਾ ਧਨੁਸ਼ ਗੋਲ ਕਰਕੇ ਤਾਣਿਆ ਅਤੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਹੁਕਮ ਤੇ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾ ਕੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਓਸੇ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪੁੱਛਿਆ, "ਕੀ ਤੂੰ ਉੱਥੇ ਖੜੇ ਪੰਛੀ, ਰੁੱਖ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਹੇ ਅਰਜੁਨ?" ਪਾਰਥ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਨਾ ਰੁੱਖ, ਨਾ ਤੁਹਾਨੂੰ, ਗੁਰੂਦੇਵ।" ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਕੁਝ ਪਲਾਂ ਬਾਅਦ ਉਸ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਪੰਛੀ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਤੂੰ ਕੀ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹੈਂ?" ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ, "ਮੈਂ ਸਿਰਫ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਵੇਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ, ਉਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਨਹੀਂ।" ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਮਨ ਅਤਿ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸ ਦੇ ਰੋਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰੋਮਾਂਚ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਆਖਿਆ, "ਛੱਡ ਤੀਰ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਬਿਨਾ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਪਾਂਡੁ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਨਾਲ ਉਸ ਪੰਛੀ ਦਾ ਸਿਰ ਕੱਟ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਥੱਲੇ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਕਾਰਨਾਮਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਸਮਝ ਲਿਆ ਕਿ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੁਪਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ ਹਰਾਏ ਜਾ ਚੁੱਕੇ ਹਨ। ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਅੰਗੀਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਨ੍ਹਾਉਣ ਲਈ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਤਾਂ ਕਿਸਮਤ ਦੇ ਚਲਦਿਆਂ, ਇੱਕ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਗਰਮੱਛ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਪੈਰ ਫੜ ਲਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਸਨ, ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਉਤਸ਼ਾਹਿਤ ਕੀਤਾ, "ਇਸ ਮਗਰਮੱਛ ਨੂੰ ਮਾਰੋ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਜਲਦੀ ਛੁਡਾਓ," ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਜ਼ਰੂਰੀ ਹੋਵੇ।