ਭੋਜਨ ਸਮਾਪਤ ਕਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੌਂਤੇਯਾ (ਅਰਜੁਨ) ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਅਣਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਭਟਕਣ ਦਿੱਤਾ; ਉਸਦਾ ਹੱਥ, ਜੋ ਚਮਕਦਾਰ ਸੀ, ਸਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਵਰਤਿਆ। ਇਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਅਭਿਆਸ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਤ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵੀ ਧਨੁਸ਼ ਨਾਲ ਉਚਿਤ ਅਭਿਆਸ ਕੀਤਾ। ਇਕ ਰਾਤ, ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰਯ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਗੂੰਜ ਸੁਣੀ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਖੜਾ ਹੋਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਇਹ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਤੇਰੇ ਸਮਾਨ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਕਲਾਵਾਂ ਸਿਖਾਈਆਂ—ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਲੜਨ ਦੀਆਂ ਵਿਧੀਆਂ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ, ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ, ਜੈਵਲਿਨ, ਬੰਡਾ, ਭਾਲਾ, ਅਤੇ ਮਿਲੀ-ਝੁਲੀ ਲੜਾਈਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਕਲਾ ਦੇ ਸੁਣਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦ੍ਰੋਣ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ ਅਧਿਅਾਪਕ, ਸਭ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਧਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਏਕਲਵਿਆ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਧਰਮ-ਪਾਲਨਾ ਕਰਦਿਆਂ, ਕੇਵਲ ਕੁਝ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਸ਼ਿਸ਼ਯ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖੀ। "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਾਦ; ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ—ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਹੈ," ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ 'ਤੇ ਮਸਤਕ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦਾ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਮਾ ਬਣਾਇਆ। ਉੱਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਉੱਚਤ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਪਣਾਇਆ, ਕਠੋਰ ਵਰਤ ਲੈ ਕੇ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਸ਼੍ਰਧਾ ਅਤੇ ਗਹਿਰੀ ਇਕਾਗ੍ਰਤਾ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ, ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਉੱਚਤ ਕਲਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਹੱਥ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਸਭ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲੇ, ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਉੱਥੇ, ਸੰਯੋਗਵਸ਼, ਇੱਕ ਵਿਅਕਤੀ ਆਪਣਾ ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ, ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਹੋਏ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਭਟਕਦੇ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਖੇਡਦਿਆਂ ਨਿਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨਿਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਜੋ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਮਿਰਗ ਦੀ ਚੰਬੜ ਅਤੇ ਜਟਾਓਂ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਦੇਖ ਕੇ, ਕੁੱਤਾ ਨੇ ਨੇੜੇ ਜਾ ਕੇ ਭੌਂਕਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਤਦ, ਜਦੋਂ ਕੁੱਤਾ ਭੌਂਕਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ 'ਤੇ ਸੱਤ ਤੀਰ ਛੱਡੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਦਰਸਾਈ। ਉਹ ਕੁੱਤਾ, ਜਿਸਦਾ ਮੂੰਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆਇਆ; ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਹੈਰਾਨੀ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਫੁਰਤੀ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਦੇ ਅਧਾਰ 'ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਲਾਜ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੋਵੇਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਉਸ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਨੂੰ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦੇ ਹੋਏ ਦੇਖਿਆ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਦੀ ਰੂਪ-ਰੰਗ ਬਦਲ ਚੁੱਕੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇਰਾ ਪਿਓ ਕੌਣ ਹੈ?" ਨਿਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਦ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣਯਧਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣੋ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਦੁਸ਼ਕਰ ਵੇਦਾਂ ਨੂੰ ਹਾਸਲ ਕੀਤਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਾਪਸ ਆਏ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਈ ਘਟਨਾ ਦੀ ਪੂਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ। ਫਿਰ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਏਕਲਵਿਆ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ, ਗੁਪਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ: "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਕਦੇ ਮੈਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ ਸੀ, 'ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ'?" "ਫਿਰ, ਹੁਣ ਕਿਉਂ ਨਿਸ਼ਾਦ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ, ਮੇਰੇ ਤੋਂ ਵੱਧ ਕਲਾ ਵਾਲਾ ਹੋ ਗਿਆ?" ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਵਿਚਾਰ ਕਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ ਨੂੰ ਦੇਖਣ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਏਕਲਵਿਆ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ, ਜਟਾਓਂ ਵਾਲਾ, ਛਾਲ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ, ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਲਗਾਤਾਰ ਤੀਰ ਛੱਡਦਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖ, ਏਕਲਵਿਆ ਨੇ ਨੇੜੇ ਆ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮਸਤਕ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਨਿਵਾਇਆ। ਰੀਤੀ ਅਨੁਸਾਰ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੱਸਿਆ ਅਤੇ ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਸਾਹਮਣੇ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਤਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਏਕਲਵਿਆ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਜੇ ਤੂੰ ਸੱਚਮੁੱਚ ਮੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈਂ, ਹੇ ਵੀਰ, ਤਾਂ ਮੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਗੁਰੂ-ਦੱਖਣਾ ਦੇ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਏਕਲਵਿਆ ਨੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਕੀ ਦੇਵਾਂ, ਹੇ ਆਦਰਨੀਯ? ਮੇਰੇ ਗੁਰੂ ਆਦੇਸ਼ ਦਿਓ।" ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣਾ ਸੱਜਾ ਅੰਗੂਠਾ ਮੈਨੂੰ ਦੇ।" ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਕਠੋਰ ਸ਼ਬਦ ਸੁਣ ਕੇ, ਏਕਲਵਿਆ, ਜੋ ਸਦਾ ਸਤਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਵਰਤ 'ਤੇ ਅਟਲ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ ਨੂੰ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਰਣੈ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਖੁਸ਼-ਚਿਹਰੇ ਅਤੇ ਅਟਲ ਮਨ ਨਾਲ, ਬਿਨਾ ਠੀਠਕ, ਆਪਣਾ ਅੰਗੂਠਾ ਕੱਟ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ ਨੇ ਆਪਣੀ ਉਂਗਲੀਆਂ ਨਾਲ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਤੰਦ ਖਿੱਚੀ, ਪਰ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਜਿੰਨੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਤੀਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਅਰਜੁਨ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਦੂਰ ਹੋ ਗਈ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਆਪਣੇ ਵਾਅਦੇ 'ਤੇ ਕਾਇਮ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਯਕੀਨੀ ਬਣਾਇਆ ਕਿ ਕੋਈ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਦੋ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ: ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਭੀਮ, ਦੋਵੇਂ ਹਮੇਸ਼ਾ ਤੀਬਰ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੇ। ਸਭ ਵਿੱਚ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਰਾਜ ਸੀਕ੍ਰਟ ਵਿਧੀਆਂ ਵਿੱਚ; ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਜੁੜਵੇਂ ਪੁੱਤਰ, ਦੋਵੇਂ ਮਹਾਬਲੀ, ਹੋਰਾਂ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸਨ।