ਅਰਜੁਨ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ ਵਿਦਿਆ ਪ੍ਰਤੀ ਗਹਿਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਮਾਨ ਵਰਤੋਂ, ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਅਰਜੁਨ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲ ਆਇਆ; ਉਸ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨੂੰ ਇਕ ਇਕ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਹੀ ਇੱਕ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਲਈ ਵੱਡਾ ਸੰਸਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਸਮਝਾਇਆ; ਫਿਰ ਜੇਤੂ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਘੜਾ ਭਰਿਆ। ਫਿਰ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਆਇਆ ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, ਜੋ ਵੱਖਰਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਕੋਈ ਵੀ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਛੱਡ ਸਕਿਆ; ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਜਤਨ ਕੀਤਾ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਉੱਚਤਮ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰੀਤਿ ਹੋਈ। ਜਦ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਫਾਲਗੁਨ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਦੇਖਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਰਥ ਦੇ ਸਾਰਥੀ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਕਦੇ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਨਾ ਹੀ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣੀ। ਮੇਰੀ ਇਹ ਗਲ੍ਹ ਪੂਰੀ ਮੰਨਣੀ।" ਇੱਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤਦ ਹਵਾ ਚਲਣ ਕਾਰਨ ਦੀਵਾ ਬੁਝ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਵੀ, ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਕੌਂਤેય (ਅਰਜੁਨ) ਦਾ ਹੱਥ ਕਦੇ ਵੀ ਹੋਰ ਥਾਂ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਚਮਕਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਸਹੀ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਹੱਥ ਖਾਣਾ ਖਾ ਲੈਂਦਾ ਹੈ, ਐਸੇ ਹੀ ਮੈਂ ਧਨੁਸ਼ ਚਲਾਉਣ ਦੀ ਅਭਿਆਸ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਮਹਾਬਲੀ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਕਸਰਤ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟੰਕਾਰ ਸੁਣੀ ਅਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਖੜਾ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆਂ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਧਨੁਰਧਰ ਤੇਰਾ ਸਮਾਨ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸੱਚ ਕਹਿੰਦਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਪੈਦਲ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵੀ ਸਿਖਾਈ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ, ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ, ਭਾਲਾ, ਬਰਛੀ ਅਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਲੜਾਈਆਂ ਦੀ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਕਲਾ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਉਤਸੁਕ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਹਥਿਆਰਧਾਰੀ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਰਾਜਾ ਹੀਰਣਧਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਏਕਲਵਯਾ ਵੀ ਦ੍ਰੋਣ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਪਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਉਸਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚਾਹਿਆ ਕਿ ਉਹ ਸਿਰਫ਼ ਕੁਝ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇਣ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਨਿਸ਼ਾਦ; ਤੂੰ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ, ਤੈਨੂੰ ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਆਗਿਆ ਹੈ।" ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਬਲੀ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ। ਉੱਥੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਨਿਯਮਤਾ ਅਪਣਾਈ, ਕਠਿਨ ਵਰਤ ਲਏ ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਚਤਮ ਸ਼ਰਧਾ ਅਤੇ ਘਣੀ ਧਿਆਨ ਨਾਲ, ਉਸਨੇ ਤੀਰ ਚਲਾਉਣ, ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਉੱਚਤਮ ਕਲਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਜਲਦੀ ਹੀ, ਉਸਨੇ ਹਥਾਂ ਦੀ ਫੁਰਤੀ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਪਾ ਲਈ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ ਰਥਾਂ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲੇ, ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦੇਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਉੱਥੇ, ਇੱਕ ਆਦਮੀ ਆਪਣਾ ਸਾਜੋ-ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਗਿਆ, ਨਾਲ ਇੱਕ ਕੁੱਤਾ ਵੀ ਸੀ। ਜਦ ਉਹ ਵੱਖ ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਨਿਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਨਿਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਾਲਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਚਮੜਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਜਟਾਵਾਂ ਸਨ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਭੌਂਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਕੁੱਤਾ ਭੌਂਕਿਆ, ਉਸ ਨਿਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ ਨੇ ਇਕਠੇ ਹੀ ਸੱਤ ਤੀਰ ਉਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਵਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਕੁੱਤਾ, ਜਿਸਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਤੀਰ ਫਸੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਾਂਡਵ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਉਸ ਉੱਚਤਮ ਤੇਜ਼ੀ ਅਤੇ ਧੁਨੀ ਨਾਲ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਜ ਵੀ ਆਈ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵੀ ਕੀਤੀ। ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਉਸਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਉਹ ਜੰਗਲ-ਵਾਸੀ ਅਟਲ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਉਸ ਵੇਲੇ, ਉਸ ਦਾ ਰੂਪ ਬਦਲਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੂੰ ਕੌਣ ਹੈਂ, ਤੇ ਕਿਹੜੇ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹੈਂ?" ਉਸ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਨੂੰ ਨਿਸ਼ਾਦ ਰਾਜਾ ਹੀਰਣਧਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਜਾਣੋ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਮੁਸ਼ਕਲ ਵੇਦਾਂ ਦੀ ਵੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਲਈ ਹੈ।" ਇਹ ਸੱਚ ਜਾਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਵਾਪਸ ਆਏ ਅਤੇ ਜੋ ਕੁਝ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸਭ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ, ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ, ਏਕਲਵਯਾ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਕੋਲ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਅਤੇ ਪਿਆਰ ਭਰੇ ਬਚਨ ਆਖੇ, "ਕੀ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਇਕ ਵਾਰੀ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਆਖਿਆ ਸੀ ਕਿ, 'ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਤੈਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ'?" "ਫਿਰ ਹੁਣ ਕਿਵੇਂ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਰਾਜਾ ਦਾ ਇਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੈ, ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਪਾਰ ਕਰ ਗਿਆ?" ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਸਵਿਆਸਾਚੀ (ਅਰਜੁਨ) ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ, ਨਿਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਿਕਲੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਏਕਲਵਯਾ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਤ ਸੀ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ, ਛਾਲ ਪਾਈ ਹੋਈ, ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਧਨੁਸ਼ ਫੜਿਆ, ਅਟਲ ਤੀਰ ਚਲਾਉਂਦਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇੜੇ ਆਏ, ਏਕਲਵਯਾ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਦਿੱਤਾ।