ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣਾਚਾਰਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਬਿਆਨ ਕੀਤੀ, ਕੌਰਵ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਗਏ। ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਉਸ ਸਮੇਂ ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਪ੍ਰੇਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਰੋ ਪਿਆ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਪਾਰਥਾ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮਿੱਤਰ ਜਾਣ, ਮੈਂ ਇਹ ਤੈਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਇਸਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।" ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਜੁੜ ਗਿਆ ਹਾਂ।" ਉਸ ਨੇ ਆਗੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਦੋ ਵਾਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਂ; ਤੇਰੇ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਮੈਂ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੇ ਚਰਨ ਫੜ ਲਏ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ, ਕੋਲ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈਣ ਆਏ। ਉਸ ਵੇਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਅੰਧਕਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜੇ, ਅਤੇ ਰਾਧੇਯਾ (ਕਰਨ), ਜੋ ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਵੀ ਦ੍ਰੋਣ ਕੋਲ ਵਿਦਿਆ ਲੈਣ ਆ ਗਏ। ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਣ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਉੱਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਉਪਹਾਸ ਕਰਦਾ ਹੋਇਆ ਪਾਰਥਾ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਵੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਲਈ ਦ੍ਰੋਣ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ ਉਤਸ਼ਾਹ ਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਹਥਿਆਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਲਗਨ ਕਰਕੇ ਅਰਜੁਨ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ, ਤੇਜ਼ੀ, ਤੇ ਕੌਸ਼ਲ ਵਿੱਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਾਰੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿੱਚ ਅਰਜੁਨ ਸਭ ਤੋਂ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਸੀ; ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਿੱਖਿਆ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਮੰਨਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ। ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਸ ਨੇ ਹਰ ਇੱਕ ਨੂੰ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੀ ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਜਦ ਤਕ ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ, ਵੱਡਾ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਦੱਸਿਆ; ਉਸ ਨੇ ਵਰੁਣ ਅਸਤਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਘੜਾ ਭਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਫਾਲਗੁਨ (ਅਰਜੁਨ) ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਨਾਲ ਗੁਰੂ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਉਸਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਦੇਸ਼ ਗੁਰੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਮਿਲੇ, ਅਲੱਗ ਨਹੀਂ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਤੋਂ ਪਿੱਛੇ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਗੁਰੂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸੱਤਕਾਰ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਕਸਰ ਨਹੀਂ ਛੱਡੀ। ਹਥਿਆਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਉਸ ਨੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਦੇਖਿਆ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਹਨੇਰੇ ਵਿੱਚ ਭੋਜਨ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਤੇ ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੱਸਣੀ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ।" ਇੱਕ ਵਾਰੀ, ਅਰਜੁਨ ਖਾਣਾ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ ਕਿ ਹਵਾ ਨੇ ਦੀਵਾ ਬੁਝਾ ਦਿੱਤਾ। ਭੋਜਨ ਮਕੰਮਲ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਉਸ ਦਾ ਹੱਥ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਤੇ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਗਿਆ; ਉਸ ਦੇ ਹੱਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਹੀ ਰਸਤਾ ਪਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਨੂੰ ਅਭਿਆਸ ਸਮਝ ਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ ਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਰਾਤ ਨੂੰ ਵੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦਾ ਅਭਿਆਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਧਨੁਸ਼ ਦੀ ਟਣਕਾਰ ਸੁਣੀ, ਤੇ ਉਸ ਕੋਲ ਆ ਕੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ ਕਿ ਦੁਨੀਆ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਧਨੁਰਧਰ ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਨਾ ਹੋਵੇ; ਇਹ ਮੈਂ ਸਚ ਆਖ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਘੋੜਿਆਂ, ਹਾਥੀਆਂ, ਰਥਾਂ ਅਤੇ ਜਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੜਾਈ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਗਦਾ-ਯੁੱਧ, ਤਲਵਾਰਬਾਜ਼ੀ, ਭਾਲੇ, ਬਰਛੇ, ਤੇ ਮਿਲੀ-ਜੁਲੀ ਲੜਾਈਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੀ ਕਲਾ ਸੁਣ ਕੇ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਦ੍ਰੋਣ, ਹਥਿਆਰਧਾਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਂਦਾ ਸੀ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਨੀਸ਼ਾਦ ਰਾਜਾ ਹਿਰਣ੍ਯਧਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਏਕਲਵ੍ਯਾ ਵੀ ਦ੍ਰੋਣ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਪਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਨੀਸ਼ਾਦ ਸਮਝ ਕੇ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ ਤੇ ਆਪਣੇ ਚੁਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਹੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਹੇ ਨੀਸ਼ਾਦ, ਤੂੰ ਮੇਰਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ ਹੈਂ; ਤੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੈਂ। ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਜਾ—ਮੇਰੀ ਸਦਾ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਗਿਆ ਹੈ।" ਪਰ ਉਹ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਥਾ ਟੇਕ ਕੇ, ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲਾ ਗਿਆ ਤੇ ਮਿੱਟੀ ਦੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਮੂਰਤੀ ਬਣਾਈ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਦੀ ਉੱਚਤ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਅਪਣਾਈ, ਉੱਚੇ ਵਰਤ ਲਏ, ਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਚੀ ਆਸਥਾ ਤੇ ਡੂੰਘੀ ਲਗਨ ਨਾਲ, ਉਸ ਨੇ ਤੀਰ ਛੱਡਣ, ਰੋਕਣ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਵਿੱਚ ਉੱਚੀ ਕਲਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਉਸ ਨੇ ਜਲਦੀ ਹੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਪ੍ਰੈਕਟਿਸ ਕਰਕੇ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਪਾ ਲਈ। ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਸਾਰੇ ਰਥਾਂ 'ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਸ਼ਿਕਾਰ ਲਈ ਨਿਕਲੇ, ਆਪਣੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਇਕ ਆਦਮੀ ਆਪਣਾ ਸਾਮਾਨ ਲੈ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲਿਆ, ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਕੁੱਤੇ ਨੂੰ ਵੀ ਲੈ ਗਿਆ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕੰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਗੇ ਹੋਏ ਘੁੰਮ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਕੁੱਤਾ ਖੇਡਦਾ ਹੋਇਆ ਨੀਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਨੀਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਾਲੀ ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਨੇ ਕਾਲੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਮ੍ਰਿਗ ਛਾਲ ਪਾਈ ਹੋਈ ਸੀ, ਜਟਾਵਾਂ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਤੇ ਕੁੱਤਾ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਭੌਂਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਜਦ ਕੁੱਤਾ ਭੌਂਕਿਆ, ਨੀਸ਼ਾਦ ਯੁਵਕ ਨੇ ਇਕ ਹੀ ਵਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਵਿੱਚ ਸੱਤ ਤੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ, ਆਪਣੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਤੇਜ਼ੀ ਦਿਖਾਉਂਦੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਕੁੱਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮੂੰਹ ਤੀਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੀਰ ਪਾਂਡਵ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਉਸ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਆਵਾਜ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ ਦੀ ਕਲਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਲਾਜ ਵੀ ਆਈ ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਵੀ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ।