ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੂੰ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਮੰਗ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਰਾਜਾ ਦੇ ਇਲਾਵਾ ਕੋਈ ਰਾਜਾ ਦਾ ਦੋਸਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਾਜ ਲਈ ਕੋਈ ਸਮਝੌਤਾ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਕ ਰਾਤ ਲਈ ਖਾਣਾ ਦੇ ਸਕਦਾ ਹਾਂ, ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਥੋਂ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸਚਿਆ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਜਲਦੀ ਪੂਰਾ ਕਰੇਗਾ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਕਾਬਲ ਅਤੇ ਨੈਤਿਕ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਪਾਸ ਆਇਆ, ਭੀਸ਼ਮ ਜੀ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਪੂਰੀ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਇਹ ਸੁੰਦਰ ਨਗਰੀ ਤੁਹਾਡੇ ਸਾਹਮਣੇ ਹੈ; ਦੱਸੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਕੀ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਇੱਥੇ ਇਕ ਅਟੁੱਟ ਧਨੁਸ਼ ਬਣਾਇਆ ਜਾਵੇ, ਉਤਮ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ ਜਾਵਣ, ਅਤੇ ਕੁਰੁਕਸ਼ੇਤਰ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਲਿਆ ਜਾਵੇ। ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ, ਇਹ ਸਾਰਾ ਰਾਜ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਪ੍ਰਦੇਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਹਨ; ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਸਰਵੋਚ ਰਾਜਾ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਭ ਤੁਹਾਡੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਜੋ ਕੁਝ ਤੁਸੀਂ ਮੰਗਿਆ, ਉਹ ਪੂਰਾ ਹੋ ਚੁੱਕਾ; ਇਹ ਗਿਣਿਆ ਜਾਵੇ। ਭਾਗ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਆਏ ਹੋ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਉਪਕਾਰ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਈ ਖਜਾਨੇ ਵੀ ਲਿਆਏ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਸਮਰਪਿਤ ਕੀਤੇ; ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਬੁੱਧੀਮਾਨਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ, ਨੂੰ ਕਿਹਾ, “ਕ੍ਰਿਪਾ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਹੈ; ਪਰ ਜੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਰਹੇਗਾ, ਉਹ ਉਦਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਤੋਂ ਥੋੜ੍ਹਾ ਕੁ ਮੰਗਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੌਲਤ ਮਿਲੀ; ਹੁਣ ਮੈਂ ਵਾਪਸ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ਰਮ ਜਾਵਾਂਗਾ।” ਜਦੋਂ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਇਹ ਕਿਹਾ, ਤਾਂ ਭੀਸ਼ਮ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ, ਜੋ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਵਿਚ ਅਗਾਂਹ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਕ੍ਰਿਪਾ ਸਦਾ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਅਤੇ ਸੰਭਾਲਿਆ ਜਾਵੇ; ਤੁਸੀਂ ਮੇਰੇ ਪੋਤਿਆਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣੋ, ਅਤੇ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅਧਿਆਪਕ ਵਜੋਂ ਵਧੀਆ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹਨ, ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ ਅਤੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਿਖਾਓ।” ਦ੍ਰੋਣ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੁਆਰਾ ਸਤਿਕਾਰ ਪਾ ਕੇ, ਕੁਰੂ ਮਹਲ ਵਿਚ ਵਸਣ ਲਗਾ, ਅਤੇ ਵੱਡੀ ਪ੍ਰਭਾ ਨਾਲ revered ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਵਿਸ਼੍ਰਾਮ ਕੀਤਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਕੁਰੂਆਂ ਦੇ ਪੋਤੇ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਅਤੇ ਕਈ ਖਜਾਨਿਆਂ ਸਮੇਤ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਇਕ ਵਧੀਆ ਘਰ, ਦੌਲਤ ਅਤੇ ਅਨਾਜ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਦੋਹਾਂ, ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਸਭ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾਲ ਕਿਹਾ: “ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿਚ ਇਕ ਇੱਛਾ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ, ਮੈਨੂੰ ਉਹ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।” ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਚੁੱਪ ਰਹਿ ਕੇ ਸੁਣਿਆ, ਪਰ ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ, ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿਚ ਰੋ ਪਿਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ: “ਇਸ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਦੋਸਤ ਜਾਣ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਲਈ ਦਿੱਤਾ ਹੈ; ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ।” ਪਾਰਥ ਨੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਕਿਹਾ, “ਸ਼ਾਬਾਸ਼! ਅੱਜ ਤੋਂ, ਹੇ ਉਤਮ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਜੁੜਿਆ ਹਾਂ। ਹੇ ਦੋਹਾਂ ਵਾਰ ਜਨਮੇ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡਾ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹਾਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਹੀ ਜੀਉਂਦਾ ਹਾਂ।” ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪਾਰਥ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੈਰ ਫੜੇ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦਿਵਿ ਅਤੇ ਮਾਨਵ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇਣ ਲਗਾ। ਹੋਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਵੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਲਈ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪਾਸ ਆਏ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ, ਅੰਧਕਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਤੇ ਰਾਧੇਯਾ, ਜੋ ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਵੀ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਬਣੇ। ਰਥੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਰਥ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ 'ਤੇ ਆਸਰਾ ਕਰਦਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨਫਰਤ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਵੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰਨ ਲਈ ਦ੍ਰੋਣ ਦੇ ਪਾਸ ਆਇਆ; ਪਰ ਸਭ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਅਰਜੁਨ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਉਤਸ਼ਾਹ ਅਤੇ ਹੁਨਰ ਵਿਚ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਵੱਲ ਲਗਨ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਤੇਜ਼ੀ, ਸਮਤਾ, ਅਤੇ ਉਤਮਤਾ ਵਿਚ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਸਭ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਵਿਚ, ਅਰਜੁਨ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਨਿਕਲਿਆ; ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇੰਦਰ ਦੇ ਸਮਾਨ ਮੰਨਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸਭ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ; ਲੰਮੇ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਹਰ ਇਕ ਨੂੰ ਇਕ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਉਸ ਨੇ ਬਿਨਾ ਦੇਰੀ, ਘੜਾ ਦਿੱਤਾ; ਜਦ ਤੱਕ ਉਹ ਨੇੜੇ ਨਾ ਆਇਆ, ਉਸ ਲਈ ਉੱਤਮ ਕਰਮ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਹ ਕੰਮ ਸਿਖਾਇਆ; ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਵਰੁਣ ਹਥਿਆਰ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਕੇ ਜਲ ਦਾ ਘੜਾ ਭਰ ਲਿਆ। ਫਲਗੁਨ, ਅਰਜੁਨ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਕੋਲ ਗਿਆ; ਅਧਿਆਪਕ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ, ਉਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲੀ, ਜੁਦਾ ਨਹੀਂ। ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਪਾਰਥ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਵਧੀਆ ਯਤਨ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿਚ, ਉਹ ਉੱਤਮਤਾ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪ੍ਰੀਤ ਹੋ ਗਿਆ; ਫਲਗੁਨ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿਚ ਲਗਨ ਦੇਖ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਰਥੀ ਨੂੰ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਕਿਹਾ: “ਕਦੇ ਵੀ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਹਨੇਰੇ ਵਿਚ ਖਾਣਾ ਨਾ ਦੇਣਾ; ਇਹ ਗੱਲ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਾ ਦੱਸਣਾ, ਮੇਰੇ ਆਦੇਸ਼ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰ।” ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦ ਅਰਜੁਨ ਖਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਹਵਾ ਚੱਲੀ; ਉਥੇ ਦੀ ਦੀਵਾ, ਜੋ ਜਲ ਰਹੀ ਸੀ, ਹਵਾ ਨਾਲ ਬੁਝ ਗਈ।