ਰਾਮਾ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਅਨੇਕ ਕਿਸਮ ਦੀ ਦੌਲਤ ਬਖ਼ਸ਼ੀ ਹੈ, ਮੈਂ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਰਹਿੰਦਾ, ਤੇਰੇ ਕੋਲੋਂ ਅਖੂਟ ਦੌਲਤ ਮੰਗਦਾ ਹਾਂ। ਪਰ ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਜਵਾਬ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਤਪੋਧਨ, ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਜੋ ਵੀ ਸੋਨਾ ਜਾਂ ਹੋਰ ਦੌਲਤ ਸੀ, ਉਹ ਸਾਰੀ ਮੈਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਇੰਝ ਹੀ, ਇਹ ਧਰਤੀ, ਜੋ ਸਮੁੰਦਰਾਂ ਨਾਲ ਘਿਰੀ ਹੋਈ ਹੈ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕਸ਼ਯਪ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ। ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਸਿਰਫ਼ ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ, ਮੇਰੇ ਅਨਮੋਲ ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸ਼ਸਤਰ ਹੀ ਬਚੇ ਹਨ।" ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਹਥਿਆਰ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਜਾਂ ਫਿਰ ਮੇਰੇ ਸ਼ਸਤਰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਦੱਸ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਦਿਵਾਂ? ਜਲਦੀ ਦੱਸ, ਦ੍ਰੋਣ।" ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਹੇ ਭਾਰਗਵ, ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਦੇ ਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਪਸ ਲੈਣ ਦੇ ਤਰੀਕੇ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਪਤ ਵਿਧੀਆਂ ਸਮੇਤ—ਸਭ ਕੁਝ ਪੂਰਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਦੇ ਦੇ।" ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਸਭ ਦੌਲਤਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੈ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ।" ਫਿਰ "ਤੈਥੋਂ ਹੋਵੇ" ਆਖ ਕੇ, ਭਾਰਗਵ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹਥਿਆਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਪਤ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪੂਰੀ ਵਿਦਿਆ ਦੇ ਦਿੱਤੀ। ਇਹ ਸਭ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਦ੍ਰੋਣ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਿਆਰੇ ਮਿੱਤਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਵਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਦ੍ਰੁਪਦ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਭਾਰਦਵਾਜ ਨੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਵਜੋਂ ਜਾਣ।" ਪਰ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ, ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲਾਂ ਪਿਆਰ ਸੀ, ਪਰ ਭਾਰਦਵਾਜ ਦੇ ਇਹ ਬੋਲ ਸਹਿਣ ਨਹੀਂ ਕੀਤੇ। ਕ੍ਰੋਧ ਅਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਮੱਥੇ ਉੱਤੇ ਲਕੀਰਾਂ ਪਾ ਕੇ, ਅੱਖਾਂ ਲਾਲ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੀ ਸੋਚ ਠੀਕ ਨਹੀਂ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਮੈਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈਂ ਕਿ ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਮਿੱਤਰ ਹਾਂ, ਜਦ ਕਿ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਨਹੀਂ। ਰਾਜੇ, ਜਿਹੜੇ ਉੱਚੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਅਜਿਹਿਆਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਲ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੇ—ਜੋ ਕਮਜ਼ੋਰ, ਦੌਲਤ ਤੋਂ ਵੰਝੇ ਹੋਏ, ਜਾਂ ਗਿਰੇ ਹੋਏ ਹਨ। ਮਿੱਤਰਤਾ ਵੀ ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਮੁਰਝਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਉਮਰ ਚੜ੍ਹਦੀ ਹੈ; ਮੇਰੀ ਤੇਰੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਸਮਰੱਥਾ ਨਾਲ ਸੀ। ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਦੇ ਦਿਲ ਵਿੱਚ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਦੀਵੀ ਨਹੀਂ ਰਹਿੰਦੀ; ਇੱਛਾ ਉਸਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਕ੍ਰੋਧ ਵੱਖਰਾ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਪੁਰਾਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਨੂੰ ਨਾ ਫੜ, ਜਿਸ ਦੀ ਹੱਦ ਤੂੰ ਆਪ ਹੀ ਲਾ ਚੁੱਕਾ ਹੈਂ। ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਸਾਡੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਕਦੇ ਸੀ, ਪਰ ਉਹ ਲਾਭ ਤੇ ਅਧਾਰਿਤ ਸੀ। ਗਰੀਬ ਅਮੀਰ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਮੂਰਖ ਵਿਦਵਾਨ ਦਾ, ਨਾ ਹੀ ਡਰਪੋਕ ਬਹਾਦੁਰ ਦਾ—ਪਿਛਲੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ? ਵਿਆਹ ਤੇ ਮਿੱਤਰਤਾ ਸਿਰਫ਼ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚ ਠੀਕ ਹੈ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੌਲਤ ਤੇ ਗਿਆਨ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣ, ਨਾ ਕਿ ਅਮੀਰ ਤੇ ਗਰੀਬ ਵਿੱਚ। ਜੋ ਯਜਮਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਹ ਯਜਮਾਨ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਨਾ ਹੀ ਰਥ-ਰਹਿਤ ਰਥੀ ਦਾ, ਇੱਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਰਾਜਾ ਵੀ ਰਾਜੇ ਦਾ ਮਿੱਤਰ ਨਹੀਂ—ਪੁਰਾਣੀ ਮਿੱਤਰਤਾ ਦਾ ਕੀ ਲਾਭ?" ਦ੍ਰੁਪਦ ਦੇ ਇਹ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਭਾਰਦਵਾਜ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ ਤੇ ਥੋੜ੍ਹੀ ਦੇਰ ਵਿਚਾਰਿਆ। ਫਿਰ ਮਨ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਚਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ਿਆਂ ਅਤੇ ਪੁੱਤਰ ਸਮੇਤ, ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਰਾਜੇ ਵੱਲ ਵਧਿਆ। ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਸ਼ਹਿਰ ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨੂੰ ਗਿਆ, ਆਪਣਾ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕਰਨ ਦਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ। ਨਾਗਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਭਾਰਦਵਾਜ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਗੋਤਮ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਥੋਂ ਬਾਅਦ, ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਉਸ ਮਹਾਨ ਨੇ ਪਾਰਥਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਸਤ੍ਰ ਵਿਦਿਆ ਸਿਖਾਈ, ਪਰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਪਛਾਣਿਆ ਨਹੀਂ। ਆਪਣੀ ਪਹਿਚਾਣ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਉਹ ਕੁਝ ਸਮਾਂ ਉਥੇ ਰਿਹਾ; ਫਿਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਗਜਸਾਹਵਯਾ ਤੋਂ ਇਕੱਠੇ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲੇ। ਉਹ ਬਹਾਦਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਉਥੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਇੱਕ ਅੰਗੂਠੀ ਕੂਏਂ ਵਿੱਚ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਧਰਮਪੁਤ੍ਰ ਦੀ ਗੇਂਦ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਇੱਕ ਡੂੰਘੇ, ਲੁਕਵੇਂ ਕੂਏਂ ਵਿੱਚ, ਜੋ ਅਸਮਾਨ ਵਿੱਚ ਤਾਰੇ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਗੇਂਦ ਕੱਢਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਨ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਸਾਰੀਆਂ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ਾਂ ਬਾਵਜੂਦ ਉਹ ਗੇਂਦ ਨਹੀਂ ਕੱਢ ਸਕੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਮੁੰਹ ਥੱਲੇ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਵੱਲ ਵੇਖਣ ਲੱਗੇ, ਸਮਝ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਕੱਢਣ, ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਨੇੜੇ ਹੀ ਖੜ੍ਹਾ ਇੱਕ ਕਾਲਾ, ਵੱਡੀ ਉਮਰ ਦਾ, ਪਤਲਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਅੱਗੇ ਹੋਮ-ਅੱਗ ਰੱਖੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਮੁੰਡਿਆਂ ਦਾ ਉਤਸ਼ਾਹ ਟੁੱਟ ਗਿਆ, ਉਹ ਉਸ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕੋਲ ਆ ਕੇ ਉਸਨੂੰ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਉਹਨਾਂ ਬੇਸਹਾਰਾ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਹੌਲੀ ਹੌਲੀ ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ, ਜੋ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਤੋਂ ਆਇਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਲ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਹਾਏ, ਤੁਹਾਡੇ ਯੋਧਾ ਹੋਣ ਤੇ ਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਤੁਹਾਡੀ ਹਥਿਆਰ ਵਿਦਿਆ ਤੇ ਵੀ ਸ਼ਰਮ! ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋ ਕੇ ਵੀ, ਤੁਸੀਂ ਇੱਕ ਸਧਾਰਣ ਇਨਾਮ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹਾਸਲ ਕਰ ਸਕੇ। ਮੈਂ ਆਪ ਹੀ ਬੰਸ ਦੀਆਂ ਕੰਡੀਆਂ ਨੂੰ ਤੀਰ ਬਣਾਕੇ, ਇਨਾਮ ਤੇ ਅੰਗੂਠੀ ਦੋਵੇਂ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਭੋਜਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਕ੍ਰਿਪਾ ਦੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਸਦੀਵੀ ਭਿੱਖ ਲੈ ਲੈ।" ਇੱਥੇ ਇਹ ਰਹੀ ਇੱਕ ਮੁਠੀ ਕੰਡੀਆਂ, ਜੋ ਮੈਂ ਹਥਿਆਰ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸੰਚਾਰਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀਆਂ ਹਨ। ਇਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਵੇਖੋ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੰਡ ਨਾਲ ਇਨਾਮ ਕੱਢ ਲਵਾਂਗਾ, ਅਤੇ ਦੂਜੇ ਨਾਲ ਅੰਗੂਠੀ ਵੀ। ਜਿਵੇਂ ਉਸ ਨੇ ਆਖਿਆ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਹ ਸਭ ਕੰਮ ਇਕ ਵਾਰੀ ਚ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਹੈਰਾਨੀ ਨਾਲ ਖੁਲ ਗਈਆਂ, ਉਹ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, "ਇਹ ਤਾਂ ਵਾਕਈ ਅਸਾਧਾਰਣ ਹੈ!" "ਹੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਮੁਨੀਆਂ, ਜਲਦੀ ਇਸ ਅੰਗੂਠੀ-ਮਣੀ ਨੂੰ ਕੱਢੋ!