ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਤੋਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਗੁਪਤ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਤਲਵਾਰ ਦੀ ਰਾਹੀਂ ਸਿੱਖੀਆਂ, ਤੇ ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਅਧਿਆਪਕ ਬਣ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪੋਤੇ—ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੌਰਵ—ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਾਂਡਵ, ਯਾਦਵ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਥੀ ਸਭ ਨੇ ਧਨੁਰ ਵਿਦਿਆ ਸਿੱਖੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਰਾਜੇ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖੇਤਰਾਂ ਤੋਂ ਆਏ, ਉਹ ਵੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨੂੰ ਅਧਿਆਪਕ ਮੰਨ ਕੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਉੱਚਤਮ ਵਿਦਿਆ ਹਾਸਲ ਕਰ ਗਏ। ਉਹ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਸ਼ੂਰੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸਨ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਬਾਰੇ ਪੁੱਛਦੇ; ਕੋਈ ਕਮਜ਼ੋਰ ਮਨ ਵਾਲਾ, ਅਭਾਗਾ ਜਾਂ ਅਣਪੜ੍ਹਿਆ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਕੋਈ ਵੀ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਦਿਵਯ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਕੁਰੁਆਂ ਨੂੰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਨਹੀਂ ਸਿਖਾ ਸਕਦਾ—ਇਹ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਨੇ ਸੋਚਿਆ। ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਦਵਾਨ ਦ੍ਰੋਣ, ਨੂੰ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੌਰਵ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਵਜੋਂ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਸ਼ਾਸਤਰਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਆਦਰ ਕੀਤਾ; ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਭਾਗਸ਼ਾਲੀ ਸੀ, ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸਭ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ ਤੇ ਧਨੁਰ ਵਿਦਿਆ ਦੀ ਪੂਰੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦੇਣ ਲੱਗਾ। ਥੋੜੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਸਭ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਦ੍ਰੋਣ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ? ਉਸ ਨੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਕਿਵੇਂ ਪਾਈ? ਉਹ ਕੁਰੁਆਂ ਕੋਲ ਕਿਵੇਂ ਆਇਆ, ਤੇ ਉਹ ਕਿਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ?" "ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਪੁੰਨ, ਕਿਵੇਂ ਜਨਮਿਆ? ਮੈਂ ਇਹ ਸਾਰੀ ਕਥਾ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ।" ਗੰਗਾ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਨੇੜੇ, ਭਰਦਵਾਜ ਨਾਮ ਦਾ ਮਹਾਨ ਤੇ ਆਦਰਨੀਯ ਰਿਸ਼ੀ ਸੀ, ਜੋ ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਪਣੇ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭਰਦਵਾਜ ਯਜਨ ਸ਼ਾਲਾ 'ਚ ਘੁੰਮਦਿਆਂ, ਗੰਗਾ 'ਚ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਨ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਹੋਰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੀ ਸਨ। ਉਥੇ, ਉਸ ਨੇ ਗ੍ਰਿਤਾਚੀ ਨਾਮ ਦੀ ਅਪਸਰਾ ਨੂੰ ਪਾਣੀ 'ਚ ਡੁੱਬੀ ਹੋਈ ਦੇਖਿਆ—ਉਹ ਸੁੰਦਰ, ਨੌਜਵਾਨ, ਤੇ ਪ੍ਰੇਮ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਸੀ। ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਹਵਾ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਵਸਤ੍ਰ ਹਟਾ ਦਿੱਤੇ; ਉਸ ਨੂੰ ਅਜਿਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਦੇਖ ਕੇ, ਭਰਦਵਾਜ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਾਗੀ। ਜਦੋਂ ਭਰਦਵਾਜ ਦੀ ਮਨ-ਦਸ਼ਾ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਈ, ਉਸ ਦਾ ਵੀਰਯ ਨਿਕਲਿਆ, ਤੇ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਇਕ ਪাত্র ਵਿੱਚ ਸੰਭਾਲ ਲਿਆ। ਉਸ ਪাত্র ਤੋਂ, ਦ੍ਰੋਣ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ; ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਵੇਦ ਤੇ ਸਾਰੀਆਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਗਹਿਰੀਆਂ ਸਿੱਖੀਆਂ। ਕਸ਼ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਗਨੀ ਦਾ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਭਰਦਵਾਜ ਨੂੰ ਸਿਖਾਇਆ। ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ, ਅਗਨੀ-ਹਥਿਆਰ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਿਸ਼ ਅਗਨੀਵੇਸ਼ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਸੀ। ਅਗਨੀਵੇਸ਼, ਜੋ ਛੋਟਾ ਭਰਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਅਗਨੀ-ਹਥਿਆਰ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ, ਭਰਦਵਾਜ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ। ਇੱਕ ਰਾਜਾ ਸੀ, ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ; ਭਰਦਵਾਜ ਦਾ ਮਿੱਤਰ, ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦ੍ਰੁਪਦ ਸੀ। ਦ੍ਰੁਪਦ, ਹਮੇਸ਼ਾ ਆਸ਼ਰਮ ਆਉਂਦਾ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ ਤੇ ਪੜ੍ਹਦਾ। ਪ੍ਰਿਸ਼ਤ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਦ੍ਰੁਪਦ ਪੰਜਾਲ ਦੇ ਉੱਤਰ ਵਿੱਚ ਰਾਜਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉੱਥੇ ਰਹਿ ਕੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਵੇਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਖਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ, ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਸ਼ਰਦਵਤ ਦੀ ਧੀ, ਕ੍ਰਿਪੀ, ਨੂੰ ਪਤਨੀ ਵਜੋਂ ਲਿਆ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਅਗਨਿਹੋਤ੍ਰ, ਧਰਮ, ਤੇ ਸਯੰਯਮ ਵਿੱਚ ਲੱਗੀ ਰਹਿੰਦੀ। ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਗੌਤਮੀ ਤੋਂ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਜਨਮਦੇ ਹੀ, ਉਹ ਉੱਚੈਹਸ਼੍ਰਵਾਸ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਹਿੰਮਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਇੱਕ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ਟ ਜੀਵ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਸੁਰ ਘੋੜੇ ਵਾਂਗ ਸਭ ਦਿਸਾ ਵਿੱਚ ਗੂੰਜਿਆ ਹੈ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਇਸ ਦਾ ਨਾਮ ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਭਰਦਵਾਜ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ, ਦ੍ਰੋਣ, ਜੋ ਧਨੁਰ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ, ਨੇ ਜਮਦਗਨੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਵੱਡੇ ਰਾਮਾ, ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸੁਣੀ। ਉਸ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਧਨ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਰਾਮਾ ਦੀ ਧਨੁਰ ਵਿਦਿਆ, ਦਿਵਯ ਹਥਿਆਰਾਂ ਤੇ ਰਾਜਨੀਤੀ ਦੀ ਵਿਦਿਆ ਸੁਣ ਕੇ, ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ ਦ੍ਰੋਣ ਮਹੇਂਦਰ ਪਹਾੜ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਥੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਭਰਗਵ ਰਾਮਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜੋ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸਕ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦਾ ਸੰਘਾਰਕ ਸੀ। ਦ੍ਰੋਣ, ਆਪਣੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨਾਲ, ਭ੍ਰਿਗੁ ਵੰਸ਼ੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਮ ਤੇ ਅੰਗਿਰਸ ਵੰਸ਼ੀ ਜਨਮ ਦੱਸਿਆ। ਉਸ ਨੇ, ਮਾਤਾ ਦੇ ਪੈਰਾਂ ਨੂੰ ਨਮਨ ਕਰਕੇ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਮਹਾਨ ਭਰਦਵਾਜ ਨੇ ਜਾਮਦਗਨਯਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਤੂੰ ਭਰਦਵਾਜ ਤੋਂ ਜਨਮਿਆ, ਤੇ ਮੈਂ ਵੀ ਉਸੀ ਵੰਸ਼ ਤੋਂ ਹਾਂ।" "ਮੈਨੂੰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਦ੍ਰੋਣ ਜਾਣ, ਜੋ ਧਨ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਕਸ਼ਤਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਰਾਮਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਕਿਹਾ। "ਸਵਾਗਤ ਹੈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ! ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਮਾ ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ, ਤੇ ਦ੍ਰੋਣ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰਖੀ।