ਭੀਮ ਦੇ ਨਾਲ ਵਾਪਰ ਰਹੀ ਘਟਨਾ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਈ: ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਅਜਿਗਰਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਤਦ ਕਈ ਵੱਡੇ ਤੇ ਵਿਸ਼ੀਲੇ ਸੱਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ, ਵੱਡੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ-ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਡੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਨੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿਚ ਪਹਲੇ ਹੀ ਮੌਜੂਦ ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ ਵਿਚ ਅਜੋਕਾ ਤੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਦੋਹਾਂ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਗੁਣ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਮਹੱਤਵਪੂਰਣ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਵੀ ਦੰਦ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਭੀਮ ਦੀ ਛਾਤੀ ਇੱਨੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਛੇਦ ਨਾ ਸਕੇ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਜਾਗ ਉਠਿਆ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕਈ ਸੱਪ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਜੋ ਸੱਪ ਭੀਮ ਦੇ ਹਮਲੇ ਤੋਂ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਕੋਲ ਪਹੁੰਚੇ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ; ਜਿਵੇਂ ਸਾਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਨੇ ਵਿਸ਼ ਪੀ ਲਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਆਇਆ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸ ਨੂੰ ਡੱਸਿਆ, ਇਹ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਡੇ ਬੰਧਨ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਅਹਿਸਾਸ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਜਾਣੋ, ਜੋ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ।” ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੀ, ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੱਥਾਂ ਤੇ ਉਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ; ਤੇ ਉਹ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗਾਂ ਨੇ ਵੀ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ, ਪੋਤੇ ਤੇ ਦਾਦਾ ਨੇ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ; ਵਾਸੁਕੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਭੀਮ ਦੇ ਮਿਲਣ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖ਼ੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਇਸ ਲਈ ਕੀ ਭਲਾ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ? ਇਸ ਨੂੰ ਧਨ, ਰਤਨਾਂ ਤੇ ਖਜ਼ਾਨਿਆਂ ਦਾ ਢੇਰ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।” ਇਸ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਸੱਪ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਤਾਂ ਧਨ ਦੀ ਉਸ ਨੂੰ ਕੀ ਲੋੜ ਹੈ? ਇਸ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਮੁੰਡੇ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦਿਓ, ਜਦੋਂ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ। ਇਸ ਪਾਤਰ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਹੈ।” ਜਿਨਾ ਸਮੇਂ ਤੱਕ ਭੀਮ ਪੀਣਾ ਚਾਹੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ; “ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਆਖਦੇ ਹੋ, ਐਸਾ ਹੀ ਹੋਵੇ,” ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਫਿਰ ਸੱਪਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਪਵਿੱਤਰ ਤੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਿਤ ਕੀਤਾ; ਭੀਮ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੁੰਹ ਕਰਕੇ, ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਭੀਮ ਨੇ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਿੱਚ ਪੂਰਾ ਪਾਤਰ ਪੀ ਲਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂਪੁਤਰ ਨੇ ਅਠ ਪਾਤਰ ਪੀ ਲਏ। ਫਿਰ, ਸੱਪਾਂ ਵੱਲੋਂ ਦਿੱਤੇ ਗਏ ਦਿਵ੍ਯ ਵਿਛੋਣੇ ਤੇ, ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਨੂੰ ਪਰਾਜਿਤ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਪਟੀ ਤੇ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਸੀ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਚੁੱਕਾ। ਜਦ ਰਾਤ ਬੀਤ ਗਈ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਭੀਮਸੇਨ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਉਲਟ ਕੰਮ ਦੀ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਹੋਰਾਂ ਵਿੱਚ ਚੰਗਾ ਹੀ ਵੇਖਦਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਪਾਰਥ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨਾਲ ਪਿਆਰ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ, ਭੀਮ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।” “ਇਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਮਾਂ? ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ, ਹੇ ਸ਼ੁਭਾ ਵਾਲੀ; ਮੈਂ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ।” “ਇਸ ਕਰਕੇ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਹੀਰੋ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੇ; ਸਾਰੇ ਸਮਝਦੇ ਹਨ ਕਿ ਉਹ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।” “ਅਸੀਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਉਦਾਸ ਮਨ ਨਾਲ; ਇੱਥੇ ਆ ਕੇ, ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਭੇਜਿਆ, ਕਿੱਥੇ?” “ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਹੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧਾ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਬਾਰੇ; ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਹੀਰੋ ਲਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ, ਹੇ ਸੁੰਦਰਾ।” “ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ, ਉਹ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਭੀਮ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ; ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਮਾਰੀ, ਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।” “ਤੁਰੰਤ, ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਦੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰੋ”; ਪਾਂਡਵਾਂ ਰਾਜਸੀ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਦੌੜ ਪਏ ਤੇ ਲੱਭਣ ਲੱਗੇ। “ਭੀਮ! ਭੀਮ!” ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਕਾਰਿਆ; ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭਿਆ, ਪਰ ਭੀਮ ਨਹੀਂ ਲੱਭਿਆ। ਵਾਪਸ ਘਰ ਆ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਾਂ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਮਸੇਨ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।” ਸਾਰੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਨਦੀਆਂ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਲੱਭ ਲਈਆਂ। ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਖਸ਼ਤਾ (ਵਿਦੁਰ) ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਭੀਮਸੇਨ ਨਹੀਂ ਵੇਖਦਾ।” ਸਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਬਾਗਾਂ ਤੋਂ ਆ ਗਏ ਹਨ; ਪਰ ਇੱਥੇ, ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਭੀਮ ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦਾ। ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅੱਖ ਨੂੰ ਭਾਵ ਨਹੀਂ ਪਾਉਂਦਾ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਕਪਟੀ, ਦੁਸ਼ਟ, ਛੋਟਾ ਮਨ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚੀ ਤੇ ਨਿਰਲੱਜ਼ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਸੁਯੋਧਨ (ਦੁਰਯੋਧਨ) ਉਸ ਹੀਰੋ ਨੂੰ ਮਾਰ ਵੀ ਸਕਦਾ ਹੈ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਚਿੰਤਤ ਹੈ ਤੇ ਦਿਲ ਸੜਦਾ ਹੋਇਆ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਾ ਹੈ। “ਐਸਾ ਨਾ ਆਖੋ, ਹੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦੀ ਮਹਿਲਾ; ਆਪਣੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰੋ। ਉਹ ਕਪਟੀ, ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇਣ ਤੇ ਵੀ, ਤੁਹਾਡੇ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾ ਸਕਦਾ ਹੈ।” “ਤੁਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਲੰਬੀ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਆਖਿਆ; ਤੁਹਾਡਾ ਪੁੱਤਰ ਵਾਪਸ ਆਵੇਗਾ ਤੇ ਤੁਹਾਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਦੇਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਖ ਕੇ, ਵਿਦੁਰ ਆਪਣੇ ਘਰ ਚਲਾ ਗਿਆ; ਕੁੰਤੀ, ਚਿੰਤਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਰ ਵਿੱਚ ਬੈਠੀ ਰਹੀ। ਫਿਰ, ਅਠਵੇਂ ਦਿਨ, ਪਾਂਡਵ ਭੀਮ ਜਾਗਿਆ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਬੇਹੱਦ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਪਾਨ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਚਾ ਲਈ ਸੀ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਜਾਗਿਆ, ਸੱਪਾਂ ਨੇ, ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਸ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਆਖੇ।