ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦੀ ਬੁੱਧੀ ਤੇਜ਼ ਤੇ ਵਚਨ ਸ਼ਹਦ ਵਰਗੇ ਮਿੱਠੇ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਉੱਠ ਕੇ ਭੀਮ ਲਈ ਖਾਣਾ ਤਿਆਰ ਕਰਦਾ ਤੇ ਉਸੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਪਕੜਾ ਦਿੰਦਾ। ਭੀਮ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸਘਾਤ ਦਾ ਸ਼ੱਕ ਨਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਜਾਂਦਾ, ਸ਼ਰਧਾ ਨਾਲ ਖਾ ਲੈਂਦਾ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਚਤੁਰ ਸਮਝਦਾ ਸੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਕੰਮ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਸ ਸੁਖ ਮਹੱਲ ਵਿਚ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ ਲਈ ਠਹਿਰਣ ਦੀ ਥਾਂ ਚੁਣ ਲੈਂਦਾ, ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਵੀ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਖੇਡ ਕੇ ਥੱਕ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕਿਨਾਰੇ ਆ ਕੇ ਆਰਾਮ ਲਈ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਉਸ ਵੇਲੇ, ਠੰਢੀ ਹਵਾ, ਥਕਾਵਟ ਅਤੇ ਵਿਸ਼ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੇਹੋਸ਼ ਤੇ ਨਿਸ਼ਕ੍ਰਿਆ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬੇਲੀਆਂ ਨਾਲ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਦੂਰੀ ‘ਤੇ ਕਿਲਾਂ ਠੋਕ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਪਰ ਕਿਸਮਤ ਨਾਲ ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਾਲੀਆਂ ਕਿਲਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ। ਜਿਥੇ ਭੀਮ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਕਿਲ ਦਾ ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਾ ਸੀ। ਬੇਹੋਸ਼ ਭੀਮ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਗਹਿਰਾਈਆਂ ਵਿੱਚ ਜਾ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਸਦੇ ਸਨ। ਉਥੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ, ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਨਾਗ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਡੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਡੱਸਦੇ, ਕਾਲਕੂਟ ਵਿਸ਼, ਜੋ ਭੀਮ ਦੇ ਅੰਦਰ ਸੀ, ਉਹ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਭੀਮ ਦੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ ਵੀ ਨਾ ਭੇਦ ਸਕੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬਹੁਤ ਮਜ਼ਬੂਤ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ ਭੀਮ ਦੀ ਅਕਲ ਖੁਲ ਗਈ। ਉਸਨੇ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਨਾਗਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕੁਝ ਨਾਗ ਡਰ ਕੇ ਉਥੋਂ ਭੱਜ ਗਏ। ਜੋ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਸੀ। ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗੇ, “ਹੇ ਨਾਗਰਾਜ! ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਵਿਸ਼ ਪੀ ਚੁੱਕਾ ਹੈ। ਇਹ ਬੇਹੋਸ਼ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਡੱਸਣ ਨਾਲ ਹੋਸ਼ ਵਿਚ ਆ ਗਿਆ, ਬੰਨ੍ਹ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਣੋ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ।” ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੀ, ਹੋਰ ਨਾਗਾਂ ਸਮੇਤ, ਭੀਮ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਭੀਮ ਦੀ ਵੱਡੀ ਬਾਂਹਾਂ ਅਤੇ ਬਹਾਦਰੀ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਉਥੇ ਹੀ, ਵਾਸੁਕੀ ਅਤੇ ਭੀਮ ਦੇ ਦਾਦਾ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਪਹਚਾਣ ਲਿਆ। ਦਾਦਾ-ਪੋਤਾ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲੱਗ ਪਏ। ਵਾਸੁਕੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਮਹਾਨਤਾ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਨਾਗਰਾਜ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਇਸ ਲਈ ਕੀ ਉਪਕਾਰ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ? ਇਸਨੂੰ ਧਨ, ਰਤਨ ਅਤੇ ਖਜ਼ਾਨਾ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।” ਫਿਰ ਨਾਗ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਬਲਵਾਨ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਵਿਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਨਾਗਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ।” ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਭੀਮ, ਨਾਗਾਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਕ ਸਾਹ ਵਿੱਚ ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਪੀ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ ਨੇ ਅੱਠ ਪਾਤਰ ਪੀਏ। ਫਿਰ, ਨਾਗਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀਆਂ ਦਿਵ੍ਯ ਸ਼ੈਯਾ ਉੱਤੇ, ਭੀਮ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੰਬਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਉੱਧਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਬੁਰਾ ਸੀ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਾਗਾਂ ਦੇ ਜਹਿਰ ਵਾਲੇ ਡੇਰੇ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਮੰਨ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ ਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ ਤੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, “ਭੀਮਸੇਨ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਉਲਝਣ ਜਾਂ ਸ਼ੱਕ ਨੂੰ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਚੰਗਾ ਸੋਚਦਾ। ਫਿਰ ਅਰਜੁਨ, ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ, ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਕੋਲ ਗਿਆ ਤੇ ਪੁੱਛਿਆ, “ਮਾਂ, ਭੀਮ ਇੱਥੇ ਆ ਗਿਆ?” “ਉਹ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ, ਮਾਂ? ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਮੈਂ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭ ਲਿਆ।” ਇਸ ਕਰਕੇ, ਕਿਸੇ ਨੇ ਵੀ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖਿਆ। ਸਭ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ ਕਿ ਭੀਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ। “ਅਸੀਂ ਆ ਗਏ ਹਾਂ, ਮਾਂ, ਪਰ ਸਾਡੇ ਮਨ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਾ ਹੈ। ਜਦ ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਆ ਗਏ, ਭੀਮ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ? ਜਾਂ ਤੁਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਕਿਤੇ ਭੇਜਿਆ?” “ਮਾਂ, ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਭੀਮਕੇਸਨ ਕਿੱਥੇ ਹੈ? ਮੇਰਾ ਮਨ ਉਸ ਬਹਾਦਰ ਉੱਤੇ ਚਿੰਤਤ ਹੈ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਕਿਹਾ, “ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਭੀਮ ਸੌ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਪਰ ਹੁਣ ਇੱਥੇ ਨਹੀਂ। ਕਦੇ ਉਹ ਮਾਰਿਆ ਨਾ ਗਿਆ ਹੋਵੇ।” ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਕੁੰਤੀ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਪੁਕਾਰ ਉਠੀ, “ਪੁੱਤਰ, ਮੈਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਰਹੀ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਨਹੀਂ ਆਇਆ।” ਫਿਰ, ਉਸਨੇ ਬਚਿਆਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਲਦੀ ਭੀਮ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰੋ। ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਛੋਟੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ ਰਾਜਸੀ ਬਾਗਾਂ ਵੱਲ ਦੌੜ ਪਏ। “ਭੀਮ! ਭੀਮ!” ਚੀਕਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਹਰ ਥਾਂ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ ਪਰ ਭੀਮ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਘਰ ਵਾਪਸ ਆ ਕੇ, ਮਾਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਮਾਂ, ਭੀਮਸੇਨ ਬਾਗਾਂ ਵਿੱਚ ਕਿਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਮਿਲਿਆ।