ਇੱਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਸਭ ਭਰਾ—ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਕੌਰਵ—ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਸੁਝਾਅ ਦਿੱਤਾ, "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਮਿਲ ਕੇ ਗੰਗਾ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਚੱਲੀਏ, ਜਿੱਥੇ ਬਾਗਾਂ ਅਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਾਂ ਕਰੀਏ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਮੰਨ ਲਿਆ, "ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਚਾਹੋ।" ਫਿਰ ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਰਥਾਂ 'ਚ, ਜੋ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਰਗੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਸਨ, ਅਤੇ ਇਲਾਕੇ ਦੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਹਾਥੀਆਂ 'ਤੇ ਸਵਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਜਦ ਉਹ ਬਾਗ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਾਲੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਆਏ ਹੋਏ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਵਾਪਸ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਸਾਰੇ ਵੀਰ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ ਜੰਗਲ ਦੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਬਾਗ ਦੀ ਸੋਭਾ ਨੂੰ ਤੱਕਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਬਾਗ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮਹਫਿਲਾਂ, ਮੰਡਪਾਂ, ਖਿੜਕੀਆਂ, ਜਾਲੀਆਂ ਅਤੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਾਫ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਵਾਰਿਆ ਸੀ, ਅਤੇ ਝੀਲਾਂ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਝੀਲੀਆਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਾਣੀ ਚਮਕਦਾ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਜਿੱਥੇ ਜਲ-ਪੁਸ਼ਪ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਹਰੇਕ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੌਰਵ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਬੈਠੇ ਅਤੇ ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣਣ ਲੱਗ ਪਏ, ਕਿਸੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਤੋਂ ਲੁਕ ਕੇ। ਜਦ ਉਹ ਉੱਤਮ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਖਵਾਉਂਦੇ। ਪਰ ਦੁਯੋਧਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਕਪਟੀ ਸੀ, ਉਸਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਚੁਸਤ ਸੀ, ਉਸਦੀ ਬਾਤਾਂ ਸ਼ਹਦ ਵਰਗੀ ਮਿੱਠੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਭਰਾਵਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਜਤਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਵੈਰੀ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਖ਼ਾਸ ਤੌਰ 'ਤੇ ਭੀਮ ਲਈ ਵਧੇਰੇ ਭੋਜਨ ਪਰੋਸਿਆ। ਭੀਮ, ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਉਹ ਬੇਖ਼ਬਰ ਹੋ ਕੇ ਖਾ ਗਿਆ। ਦੁਯੋਧਨ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ, ਮਾਨੋ ਉਸਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨੋਰਥ ਪੂਰਾ ਕਰ ਲਿਆ ਹੋਵੇ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਕੌਰਵ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਠਿਕਾਣੇ 'ਚ ਗਿਆ, ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਹੋਰ ਵੀ ਉਤਸ਼ਾਹ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਖੇਡਣ ਤੋਂ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਆ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਅਤੇ ਠੰਢੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਬਿਲਕੁਲ ਅਚੇਤ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ ਦੁਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬੇਲਾਂ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਖੁੰਭੇ ਗੱਡ ਦਿੱਤੇ। ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਬਾਂਧ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭੀਮ ਕਿਸੇ ਵੀ ਖੁੰਭੇ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਟਕਰਾਇਆ। ਭੀਮ ਜਿੱਥੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਉਥੇ ਕਿਸੇ ਖੁੰਭੇ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਅਚੇਤ ਅਵਸਥਾ ਵਿੱਚ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗਹਿਰੀ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ। ਬਹੁਤ ਵੱਡੇ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਡਰਾਉਣੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਡੱਸਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਡੱਸਦੇ ਰਹੇ, ਭੀਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਵਿੱਚ ਪੂਰਨ ਹੋਇਆ ਕਾਲਕੂਟ ਜ਼ਹਿਰ, ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਜ਼ਹਿਰ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਦੰਦਾਂ ਨੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਉਸਦੇ ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਨੂੰ, ਛੇਦ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਜਾਗ ਗਿਆ, ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਕੁਝ ਸੱਪ ਡਰ ਕੇ ਭੱਜ ਗਏ। ਜੋ ਬਚ ਗਏ, ਉਹ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਕੋਲ ਗਏ, ਜੋ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਵਾਸੁਕੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਇਸ ਮਨੁੱਖ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਨੇ ਬਾਂਧ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟਿਆ ਸੀ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਇਹ ਜ਼ਹਿਰ ਪੀ ਚੁੱਕਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਸਾਡੇ ਕੋਲ ਅਚੇਤ ਆਇਆ ਸੀ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਇਸਨੂੰ ਡੱਸਿਆ, ਇਹ ਹੋਸ਼ ਵਿੱਚ ਆ ਗਿਆ, ਸਾਡੀਆਂ ਬੇਲਾਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਾਨੂੰ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਜਾਣੋ, ਇਹ ਬਹੁਤ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ।" ਫਿਰ ਵਾਸੁਕੀ ਹੋਰ ਸੱਪਾਂ ਸਮੇਤ ਉਸ ਕੋਲ ਆਇਆ। ਉਸਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ, ਜਿਸਦੀ ਬਾਂਹਾਂ ਬਹੁਤ ਵੱਡੀਆਂ ਅਤੇ ਬਲਵਾਨ ਸਨ। ਉਥੇ ਵਾਸੁਕੀ ਅਤੇ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਬਜ਼ੁਰਗ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਗਲੇ ਲਾਇਆ। ਵਾਸੁਕੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਗੁਣਾਂ ਲਈ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ, ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਇਸ ਲਈ ਕੀ ਉਪਕਾਰ ਕਰੀਏ? ਇਸਨੂੰ ਧਨ, ਰਤਨ, ਖਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ।" ਇੱਕ ਹੋਰ ਸੱਪ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ, ਤਾਂ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਦੀ ਭੀਮ ਨੂੰ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਬਲਵਾਨ ਜਵਾਨ ਨੂੰ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਦਿਓ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੱਪਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਹੈ। ਜਿੰਨਾ ਚਿਰ ਇਹ ਪੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਪੀ ਲੈਣ ਦਿਓ।" ਵਾਸੁਕੀ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਭੀਮ, ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਪਵਿੱਤਰ ਕਰਕੇ, ਪੂਰਬ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਬੈਠ ਗਿਆ ਅਤੇ ਅਮ੍ਰਿਤ ਪੀਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇੱਕ ਸਾਹ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਇੱਕ ਪਾਤਰ ਪੀ ਲਿਆ, ਅਤੇ ਕੁੱਲ ਅੱਠ ਪਾਤਰ ਪੀ ਗਏ। ਫਿਰ, ਸੱਪਾਂ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ ਸੁੰਦਰ ਸੈਜ ਉੱਤੇ, ਮਹਾਂਬਲੀ ਭੀਮ ਆਰਾਮ ਨਾਲ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਉੱਧਰ, ਦੁਯੋਧਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਬਹੁਤ ਦੁਸ਼ਟ ਸੀ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਸਮਝ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ ਅਤੇ ਸਵੇਰ ਹੋਈ, ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਤ ਆਇਆ ਅਤੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗ ਪਿਆ, "ਭੀਮਸੇਨ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਅੱਗੇ ਚਲਾ ਗਿਆ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਜੋ ਧਰਮਾਤਮਾ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਬੁਰਾਈ ਦਾ ਸੰਦੇਹ ਵੀ ਨਹੀਂ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਆਪਣੇ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਚੰਗਾ ਸੋਚਦਾ, ਹਰ ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਭਲਾਈ ਹੀ ਵੇਖਦਾ।