ਭੀਮਸੇਨ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਸ਼ਰੀਰ ਦੀ ਥਕਾਵਟ ਕਾਰਨ ਠੰਡੀ ਥਾਂ ਲੱਭ ਕੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਆਰਾਮ ਲਈ ਲੇਟ ਗਿਆ ਸੀ, ਉਥੇ ਹੀ ਬਿਲਕੁਲ ਬੇਹੋਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਏਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਿਆ ਸੀ ਜਿਵੇਂ ਮ੍ਰਿਤਕ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਚੁੱਪਚਾਪ ਲਤਾ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬਾਂਧ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਮ ਜਦ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਲਿਫ਼ਾਫ਼ੀ ਰੱਸੀਆਂ ਸਮੇਤ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦ ਕੁੰਤੀਪੁਤਰ ਭੀਮ ਜਾਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਬੰਧਨੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਸਮਝ ਨਾ ਸਕਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਸ ਨਾਲ ਕਿਸਨੇ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਫਿਰ ਨੀਂਦ ਹਾਵੀ ਹੋ ਗਈ ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਲੇਟ ਗਿਆ। ਜਦ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਲੰਘ ਗਈ, ਤਾਂ ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾਗ ਪਏ, ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਜਦ ਕੁੰਤੀਪੁਤਰ ਨੂੰ ਸੁਰੱਖਿਅਤ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਨਿਰਾਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਭੀਮ ਫਿਰ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਉਸਦੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਡੱਸਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਸੱਪ ਆਪਣੇ ਨੁਕੀਲੇ ਦੰਦਾਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਭੀਮ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਰੀਰ ਕਰਕੇ ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਚੀਰ ਸਕੇ। ਜਦ ਭੀਮ ਜਾਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨੇਤਾ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਰਾਜਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਕਰਣ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਸੁਬਲਪੁਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਰਾਏ ਮੰਨੀ। ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ—ਕਾਲਕੂਟ—ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਭੀਮ ਨੇ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਕੇ ਵੀ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋਣ ਦਿੱਤਾ; ਉਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਤੇ ਕੋਈ ਬਦਲਾਅ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਜਦ ਕਿ ਜ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਪਚਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਫਿਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਪੁਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਹਰ ਵੇਲੇ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਸਨੂੰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਨੀਂਦ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਸੁਬਲਪੁਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਪਰ ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀ ਜਾਣਕਾਰੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ। ਪਾਂਡਵ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਰਾਜਨ, ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਦੇ ਸਨ ਤੇ ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਉੱਤੇ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਿਅਕਤੀ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ੌਰਯ ਵਾਲੇ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਭੀਮਸੇਨ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਉ, ਜਦ ਉਹ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸੌਂ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਉਸਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਭਾਲੇ ਉੱਤੇ ਸੁੱਟੀਏ।” ਇਸ ਲਈ, ਪਾਣੀ ਦੇ ਖੇਡ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਗ ਦੇ ਨੇੜੇ, ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਇੱਕ ਇਕੱਠ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਨਿਪੁੰਨ ਰਸੋਈਏਆਂ ਨੇ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ, ਪੀਣ, ਚੂਸਣ ਤੇ ਚੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਉਹ ਸੇਵਕ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਪੁਤਰ ਕੋਲ ਗਏ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਸੀ, ਉਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਆਓ, ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਮਿਲ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਜੋ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ ਹੈ, ਉੱਥੇ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਕਰੀਏ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚੋਂ ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਰਗੀਆਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਾਥੀਆਂ ਉੱਤੇ ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਚਲੇ ਗਏ। ਬਾਗ ਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਆਪਣਾ ਸਾਰਾ ਜਥਾ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਯੋਧੇ, ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਪਹਾੜੀ ਗੁਫਾ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋ ਗਏ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਭਰਾ ਉਸ ਸੁੰਦਰ ਬਾਗ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਬਾਗ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੰਡਪਾਂ, ਮਹਲਾਂ, ਖਿੜਕੀਆਂ, ਜਾਲੀਆਂ ਤੇ ਅਜੀਬ-ਅਜੀਬ ਯੰਤਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਹਲਾਂ ਦੇ ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਸਫਾਈ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਧਾਈ ਸੀ, ਤੇ ਪੂਲ ਤੇ ਕਮਲ ਵਾਲੇ ਤਾਲਾਬ ਭਰੇ ਪਏ ਸਨ। ਪਾਣੀ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉੱਤੇ ਖਿੜੇ ਜਲ-ਪੌਦੇ, ਧਰਤੀ ਵੀ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਨਾਲ ਰੰਗੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਥੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੌਰਵ, ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ, ਲੁਕਵੇਂ ਥਾਂ ਤੇ ਬੈਠੇ, ਮਨ-ਚਾਹੀਆਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਮਾਣ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਬੜੀ ਵਧੀਆ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਖੇਡ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਦ ਉਹ ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਵਧੀਆ ਵਧੀਆ ਵਿਆੰਜਨ ਖਵਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਭੀਮਸੇਨ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਜ਼ਹਿਰੀਲਾ ਵਿਅੰਜਨ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਚੁਸਤ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਪਰ ਉਸਦੀ ਬੋਲੀ ਸ਼ਹਦ ਵਰਗੀ, ਤੇ ਉਹ ਭਰਾ ਜਾਂ ਮਿੱਤਰ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਦਿਖਾਉਂਦਾ ਸੀ। ਉਸਨੇ ਖ਼ੁਦ ਹੀ ਭੀਮ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਹੋਇਆ ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਉਸਦੇ ਅੱਗੇ ਰੱਖਿਆ। ਭੀਮ, ਕਿਸੇ ਭੀ ਚਾਲ ਤੋਂ ਅਣਜਾਣ, ਜੋ ਕੁਝ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਖਾ ਗਿਆ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਹੱਸਦਾ ਹੋਇਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਕਾਮਯਾਬ ਮੰਨ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜਦ ਕਿ ਉਹ ਸਭ ਤੋਂ ਨੀਚ ਵਿਅਕਤੀ ਸੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰਪੁਤਰ, ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ, ਹਰ ਕੋਈ ਆਪਣੀ ਰਹਿਣ ਦੀ ਥਾਂ ਚੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਤਾਕਤਵਰ ਸੀ, ਖਾਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਵੀ ਹੋਰ ਜੋਸ਼ ਨਾਲ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜੋ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੇਡ ਲਈ ਆਏ ਸਨ, ਭੀਮ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਚੁੱਕ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਖੇਡਦਾ ਰਿਹਾ। ਪਰ ਫਿਰ, ਆਰਾਮ ਲਈ, ਕੰਢੇ ਉੱਤੇ ਜਾ ਕੇ, ਥੱਕ ਕੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਠੰਡੀ ਹਵਾ ਨਾਲ, ਜ਼ਹਿਰ ਦੇ ਅਸਰ ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡੁਪੁਤਰ ਭੀਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਸੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਉਹ ਅਚੇਤ ਪੈ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਲਤਾ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬਾਂਧਿਆ, ਤੇ ਜਲ ਵਿਚ ਥੋੜੀ ਥੋੜੀ ਦੂਰੀ ਤੇ ਲੱਕੜੀ ਦੇ ਥੰਮ੍ਹੇ ਗਾੜ ਦਿੱਤੇ। ਭੀਮ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਉਸਨੂੰ ਧਰਤੀ ਤੋਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਭਾਗ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਭੀਮ ਦਾ ਸਰੀਰ ਕਿਤੇ ਵੀ ਥੰਮ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਲੱਗਿਆ। ਬੇਹੋਸ਼ ਪਾਂਡਵ ਪਾਣੀ ਦੇ ਗਹਿਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਉਸਦੀ ਮੁਲਾਕਾਤ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਨੌਜਵਾਨਾਂ ਨਾਲ ਹੋਈ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਆਸ਼੍ਰਮ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ ਸਨ।