ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮਨ ਵਿਚ ਭਾਰੀ ਵੈਰ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਜ਼ਿਆਦਾ ਭੀਮ ਤੋਂ ਡਰਦਾ ਸੀ, ਜੋ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਮੱਝਲਾ ਸੀ ਤੇ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਭੀਮ ਨੂੰ ਛਲ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਸਾਥੀਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿੰਦਾ, “ਇਹ ਭੀਮ ਬੜੀ ਤਾਕਤ, ਹਿੰਮਤ ਤੇ ਵਿਰਤਾ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇਹ ਇਕੱਲਾ ਸਾਡੇ ਸਭਨਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਓ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਈਏ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਤੇ ਚੰਗਾ ਹੈ। ਜਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਸਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਵਾਂਗੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।” ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਇਹ ਮੰਦਾ ਮਨੋਰਥ ਪੱਕਾ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਮਕਸਦ ਲਈ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਪਾਣੀ-ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਰੰਗ-ਬਿਰੰਗੇ ਕਪੜਿਆਂ, ਉਨ ਦੇ ਪੰਡਾਲ ਬਣਵਾਏ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਚੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘਰ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਬਾਗ ਦੇ ਕੋਲ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਣੀ-ਮਹੋਤਸਵ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕੀਤਾ। ਸਾਰੇ ਭਾਈ, ਸੁਤਰੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜੀ-ਸਵਰੀ ਹੋਏ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦੋਂ ਸਾਰੇ ਥੱਕ ਗਏ, ਵਧੀਆ ਮਹਲਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਭੀਮ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵਧੇਰੇ ਖੇਡ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਪਾਣੀ-ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਥਾਂ-ਥਾਂ ਉੱਠਾ ਕੇ ਲੈ ਜਾਂਦਾ। ਥਕਾਵਟ ਕਾਰਨ, ਉਹ ਠੰਢੀ ਥਾਂ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ ਹੀ ਸੁੱਤ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਬਿਲਕੁਲ ਨਿਸ਼ਚਲ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮਰ ਗਿਆ ਹੋਵੇ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਲਤਾ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰੱਸੀਆਂ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉੱਠਿਆ ਤੇ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਸਮਝਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਥਕਾਵਟ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮੁੜ ਉਥੇ ਹੀ ਸੋ ਗਿਆ। ਰਾਤ ਦਾ ਅੱਧਾ ਹਿੱਸਾ ਲੰਘ ਗਿਆ। ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾਗ ਪਏ, ਪਰ ਜਦੋਂ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਜਿਉਂਦਾ ਵੇਖਿਆ, ਉਹ ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਮੁੜ ਸੋ ਗਿਆ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ ਵਾਲੀਆਂ, ਨੁਕੀਲੀਆਂ ਦੰਦਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ ਉੱਤੇ ਡੱਸਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪ ਭੀਮ ਦੇ ਅੰਗਾਂ ਤੇ ਵੀ ਡੱਸਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਭੀਮ ਦੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਦੇਹ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਉਸ ਦੀ ਚਮੜੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਘੁਸੇ। ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਸੱਪ ਮਾਰ ਦਿੱਤੇ ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਮੁੱਖੀ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਕਰਣ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸੁਬਲ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਰਾਏ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ, ਭੀਮ ਦੇ ਖਾਣੇ ਵਿੱਚ ਕਾਲਕੂਟ ਨਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦਾ ਹੈ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਨੇ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਖਾ ਲਿਆ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਅਸਰ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਰਿਹਾ, ਜਦਕਿ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਨਾਲ ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਵੀ ਪਚਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਫਿਰ ਵੀ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਦੇ ਕਈ ਤਰੀਕੇ ਲੱਭਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਣਿਕ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਭੇਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਪਰ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਇਹ ਸਭ ਜਾਣ ਕੇ ਵੀ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ ਤੇ, ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਾ ਦੱਸਦੇ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਡੋਲਣ ਨਹੀਂ ਦਿੰਦੇ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਵਧੀਆ ਯੋਧੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਫੈਸਲਾ ਕਰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਭੀਮ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਜਦ ਉਹ ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਸੋਵੇ, ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਭਾਲੇ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਈਏ। ਇਸ ਲਈ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਬਾਗ ਦੇ ਕੋਲ, ਪਾਣੀ-ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਇਕ ਹੋਰ ਮੇਲਾ ਰਚਾਇਆ। ਉਥੇ ਨਿਪੁੰਨ ਰਸੋਈਏਆਂ ਨੇ ਵਿਅੰਜਨ, ਮਿਠਾਈਆਂ, ਪੀਣ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਚਬਾਉਣ ਤੇ ਚੱਟਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ। ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਉਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, “ਆਓ ਭਰਾ, ਅਸੀਂ ਸਭ ਮਿਲ ਕੇ ਬਾਗਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਗੰਗਾ ਤੇ ਪਾਣੀ-ਖੇਡਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲਵੀਂ।” ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਮਨਜ਼ੂਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਵੱਡੀਆਂ ਰਥਾਂ ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਾਥੀਆਂ ਤੇ ਕੌਰਵ ਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ ਨਿਕਲੇ। ਬਾਗ ਤੇ ਜੰਗਲ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਭੀੜ ਨੂੰ ਰੁਖਸਤ ਕੀਤਾ। ਭਾਈ-ਭੈਣ ਸਭ, ਸ਼ੇਰਾਂ ਵਾਂਗ, ਬਾਗ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ। ਉਥੇ ਮਹਲਾਂ, ਪੰਡਾਲ, ਜ਼ਰਖੇਜ਼ ਖਿੜਕੀਆਂ, ਜਾਲੀਆਂ ਤੇ ਮਕੈਨੀਕੀ ਯੰਤਰ ਸਨ। ਨੌਕਰਾਂ ਨੇ ਸਫਾਈ ਕੀਤੀ, ਕਲਾਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸ਼ਿੰਗਾਰ, ਤੇ ਕੂੰਡੀਆਂ, ਕਮਲਾਂ ਵਾਲੇ ਤਲਾਬ ਸਨ। ਪਾਣੀ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਪੌਦਿਆਂ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਹਰ ਰੁੱਤ ਦੇ ਫੁੱਲ ਸਨ। ਉਥੇ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਕੌਰਵ, ਲੁਕ ਕੇ, ਮਨ-ਚਾਹੇ ਸੁਖਾਂ ਦਾ ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ। ਖੇਡਾਂ ਕਰਦਿਆਂ, ਇਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਮਿੱਠੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ ਖਵਾਉਂਦੇ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ, ਮੰਦੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਭੀਮ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਵਾਲਾ ਜ਼ਹਿਰ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।