ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸ਼ਕਤਸ਼ਾਲੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿਚੋਂ, ਕੇਵਲ ਭੀਮ—ਜਿਸ ਨੂੰ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਵੀ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੌ ਇੱਕ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕੇਸਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਘਸੀਟਦਾ, ਜਦ ਉਹ ਚੀਖਦੇ-ਚਿਲ੍ਹਾਉਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁੱਟ ਅਤੇ ਸਿਰ ਰਗੜ ਜਾਂਦੇ। ਭੀਮ ਇੱਕ ਵਾਰ ਦਸ-ਦਸ ਲੜਕੇ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੀਆਂ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿਚ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਡੁੱਬ ਜਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਛੱਡਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੂਰਚਿਤ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਕਦੇ-ਕਦੇ, ਜਦ ਕੁਝ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਫਲ ਲੱਭਣ ਲਈ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਭੀਮ ਇਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦਰੱਖਤ ਕੰਬ ਜਾਣ, ਫਲ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਲੁੜਕ ਜਾਂਦੇ। ਕੁਝ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਢੇ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦੇ, ਕੁਝ ਦੇ ਕਮਰ ਤੇ ਚਿਹਰੇ, ਸਭ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ। ਮਲਖੇੜੇ, ਦੌੜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਪਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲੈਂ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਰੁੱਖਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਇਹ ਉਸਦੀ ਬੁਰਾਈ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਬਚਪਨ ਦੀ ਮਸਤੀ ਸੀ। ਪਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਸ਼ਕਤਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸ਼ਕਤੀ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਦ ਇਰਾਦੇ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਿਆ। ਉਸਨੇ ਭੀਮ ਦੀ ਅਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਕਈ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਕਤੀ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਬੁਰੇ ਵਿਚਾਰ ਪੈਦਾ ਕੀਤੇ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਮੱਧਮ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰੀਏ। ਇਹ ਜ਼ੋਰਵਰ, ਨਿਰਭੀਕ, ਮਹਾਨ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲਾ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸਭ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ।" ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਦੂਸਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਆਉ, ਜਦ ਉਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਹਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਈਏ; ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ।" "ਉਸ ਨੂੰ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।" ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਇਹ ਮੰਦ ਨਿਸ਼ਚੈ ਕਰ ਲਿਆ, ਤੇ ਭੀਮ, ਮਹਾਨ-ਚਿੱਤ ਵਾਲੇ, ਦੀ ਨਿਗਰਾਨੀ ਕਰਦਾ ਰਹਿਣ ਲੱਗਾ। ਫਿਰ, ਭਾਰਤ, ਪਾਣੀ-ਖੇਡਾਂ ਲਈ, ਉਸਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਕਪੜੇ ਤੇ ਉਨ ਦੀਆਂ ਛਾਵਣੀਆਂ ਬਣਵਾਈਆਂ। ਉਹਨਾਂ ਵਿਚ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਸਤਾ ਤੇ ਉੱਚੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਲਗਾਈਆਂ, ਤੇ ਉਥੇ ਕਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰ ਬਣਾਏ। ਉਸਨੇ "ਪਾਣੀ-ਉਤਸਵ" ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ, ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸਥਾਨ 'ਤੇ, ਬਾਗ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ। ਖੇਡਾਂ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਸਭ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਸਾਫ਼ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਹੋ ਕੇ, ਵਧੀਆ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ 'ਤੇ, ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਆਰਾਮ ਲਈ ਸੁਖ-ਘਰਾਂ 'ਚ ਚਲੇ ਗਏ। ਭੀਮ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਥੱਕ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਪਾਣੀ-ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਆਏ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਚੁੱਕ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਆਰਾਮ ਲਈ, ਉਹ ਬਾਗ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਠੰਢੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸੁੱਤ ਗਿਆ, ਤੇ ਥਕਾਵਟ ਨਾਲ ਚੁੱਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੀਮ, ਜਿਵੇਂ ਮੂਰਚਿਤ ਹੋਵੇ, ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੁੱਤਿਆ ਸੀ; ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਚੁੱਪ-ਚਾਪ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬੇਲਾਂ ਦੇ ਰੱਸਿਆਂ ਨਾਲ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦ ਭੀਮ ਬਾਗ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਦੇ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ; ਪਰ ਜਦ ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਜਾਗਿਆ, ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਬੰਨ੍ਹਣ ਦੇ ਰੱਸੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੇ। ਭੀਮ, ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ, ਉਠ ਕੇ ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਖੁਦ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦ ਕਰ ਲਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਇਹ ਸਾਰੇ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਨੀਂਦ ਨਾਲ ਦੁਬਾਰਾ ਥੱਕ ਕੇ, ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਸੁੱਤ ਗਿਆ; ਆਧੀ ਰਾਤ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾਗੇ, ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕੁੰਤੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਜਦ ਭੀਮ ਸੁੱਤਾ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਭੀਮ ਦੇ ਸਾਰੇ ਜੋੜਾਂ 'ਤੇ ਡਸਣ ਲਈ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਸੱਪਾਂ ਦੇ ਦੰਦ ਭੀਮ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਉਸਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੌੜੇ ਸਰੀਰ ਕਰਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਜ਼ਹਿਰ ਉਸ ਦੇ ਚਮੜੀ ਵਿਚ ਨਹੀਂ ਵੜੀ। ਜਾਗ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਸੱਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਸੱਪ-ਪਤੀ ਨੂੰ ਵੀ ਖਤਮ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੇ ਇਰਾਦੇ ਨਾਲ, ਕਰਣ ਨਾਲ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਕੇ, ਸੁਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕੁਨੀ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨੀ। ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਭੋਜਨ ਵਿਚ, ਉਸਨੇ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਤੇਜ਼ ਜ਼ਹਿਰ—ਕਾਲਕੂਟ—ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਉਹ ਜ਼ਹਿਰ ਭੀਮ 'ਤੇ ਕੋਈ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ; ਭਾਵੇਂ ਜ਼ਹਿਰ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤੇਜ਼ ਸੀ, ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਪਚਾ ਲਿਆ। ਫਿਰ, ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ। ਸੌਬਲ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਸਾਥੀ ਬਣਾਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਨ-ਰਾਤ ਸੋਚਦਾ ਰਿਹਾ, ਪਰ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਈ ਚੈਨ ਨਹੀਂ ਆਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਕਰਣ ਅਤੇ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਉਣ ਲਈ ਕਈ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇੱਕ ਵਪਾਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ; ਪਰ ਪਾਂਡਵ, ਇਸ ਸਾਰੀ ਚਲਾਕੀ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋਏ, ਰਾਜਾ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਸਲਾਹ 'ਤੇ ਡਟੇ ਰਹੇ, ਤੇ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ 'ਚ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ, ਜੋ ਸ਼ਕਤੀ, ਨਿਰਭੀਕਤਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨਤਾ ਵਿਚ ਡਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। "ਭੀਮਸੇਨ ਸਦਾ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ; ਆਉ, ਜਦ ਉਹ ਬਾਗ ਵਿਚ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ 'ਤੇ ਭਾਲਾ ਰੱਖ ਕੇ ਸੁੱਟ ਦਈਏ।" ਪਾਣੀ-ਖੇਡ ਲਈ, ਭਾਰਤ, ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਬਾਗ ਦੇ ਕਿਨਾਰੇ, ਇੱਕ ਨਿਰਧਾਰਤ ਥਾਂ 'ਤੇ, ਇਕੱਠਾ ਹੋਣ ਦੀ ਵਿਵਸਥਾ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਨਿਪੁੰਨ ਰਸੋਈਏ ਨੇ ਖਾਣ, ਪੀਣ, ਚੂਸਣ ਤੇ ਚੱਟਣ ਵਾਲਾ ਭੋਜਨ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਾਣਕਾਰੀ ਦਿੱਤੀ; ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੰਦ-ਚਿੱਤ ਵਾਲਾ, ਉਥੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਨ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ ਦੀ ਬਚਪਨ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਤੇ ਮਸਤੀ, ਤੇ ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਮੰਦਤਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਅਜੀਬ ਤੇ ਵੱਡਾ ਸੰਘਰਸ਼ ਲਿਆਉਂਦੇ ਗਏ।