ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਭਾਗੇ ਦਿਨ ਆ ਗਏ ਸਨ। ਧਰਤੀ ਇਸ ਦੁਖ ਨੂੰ ਸਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗੀ। ਇਸ ਲਈ, ਸਤਯਵਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨੂੰ ਕਹਿਆ, “ਆਓ, ਅਸੀਂ ਯੋਗ ਅਪਣਾਈਏ ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਤਪ ਕਰੀਏ। ਇਸ ਘਰ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖੋ, ਨਾ ਹੀ ਆਪਣੀ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ।" ਉਹ ਅੰਬਿਕਾ ਕੋਲ ਗਈ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤ੍ਰਵਧੂ ਨੂੰ ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਦਿੱਤਾ: “ਅੰਬਿਕਾ, ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਤੇਰੇ ਪੋਤੇ ਦੀ ਗਲਤ ਹਕੂਮਤ ਕਰਕੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼, ਉਸ ਦੇ ਸਾਥੀ, ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ—all perish—ਇਹ ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਹਿਮਤ ਹੋਵੇਂ, ਤਾਂ ਆਓ, ਅਸੀਂ ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਕੇ ਦੁਖੀ ਹੈ, ਨੂੰ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਚੱਲੀਏ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।" ਅੰਬਿਕਾ ਦੀ ਇਹ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਸਤਯਵਤੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤ੍ਰਵਧੂਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਚਲੀ ਗਈ। ਉਥੇ, ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ। ਇਸ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਵੈਦਿਕ ਰੀਤਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਹੋਏ। ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ, ਆਨੰਦ ਮਾਣਦੇ ਹੋਏ ਵੱਡੇ ਹੋਣ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਖੇਡਦੇ, ਹਰ ਖੇਡ ਵਿਚ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਦਿਖਦੇ। ਭੀਮਸੇਨ, ਦੌੜ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ, ਖਾਣ-ਪੀਣ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿਚ ਖਿੱਚਣ—ਹਰ ਖੇਡ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਖੇਡਦੇ ਹੋਏ ਆਪਣੇ ਸਹਿਯੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪਕੜ ਲੈਂਦਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਗਰੁੱਪ ਵਿਚ ਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਉਹ ਚਲਾਕੀ ਜਾਂ ਨਫ਼ਰਤ ਨਾਲ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਬਚਪਨ ਦੀ ਮਸਤੀ ਵਿਚ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ, ਸਿਰਫ਼ ਭੀਮ ਹੀ ਸੌ-ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਵਿੱਖਾਂ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਪਿੱਟਦਾ, ਮਿੱਟੀ 'ਚ ਗਸੀਟਦਾ, ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਉਹ ਰੋਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੋਡੇ ਅਤੇ ਸਿਰ ਰਗੜ ਜਾਂਦੇ। ਦਸ-ਦਸ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰ ਫੜ ਕੇ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਵਿਚ ਰੱਖਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਛੱਡਦਾ ਜਿਵੇਂ ਮੁਰਦੇ ਹੋਣ। ਜਦੋਂ ਕੁਝ ਬੱਚੇ ਫਲ ਲੱਭਣ ਲਈ ਦਰੱਖਤਾਂ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਭੀਮ ਇਕ ਝਟਕਾ ਮਾਰਦਾ, ਦਰੱਖਤ ਕੰਬਦੇ, ਫਲ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਅਤੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਡਾਲੀਆਂ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਪੈਂਦੇ। ਕਈ ਭਰਾ ਸਿਰ ਤੇ ਮੋਢੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਡਿੱਗਦੇ, ਕੁਝ ਕਮਰ ਤੇ ਚਿਹਰਾ ਟੁੱਟ ਕੇ, ਸਭ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਥੱਕ ਜਾਂਦੇ। ਕੁਸ਼ਤੀ, ਦੌੜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਵੱਡੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦੇ। ਭੀਮਸੇਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਆਕੜੀ ਅਤੇ ਅਸਹਣੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਇਹ ਬਚਪਨ ਦੀ ਮਸਤੀ ਸੀ, ਕਿਸੇ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਦੀ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਵੇਲੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਪੂਤ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਜੋ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਵੱਡੀ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਮੰਦੀ ਮੰਦੀ ਨੀਅਤਾਂ ਆਉਣ ਲੱਗੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਭੀਮ ਦੀ ਅਨੈਤਿਕਤਾ ਅਤੇ ਮੰਦ ਕਰਤੂਤਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਮਨ ਵਿਚ ਬੁਰੇ ਵਿਚਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲਏ: “ਇਹ ਭੀਮ, ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੂਤ, ਸਭ ਤੋਂ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਹੈ; ਇਸ ਨੂੰ ਚਲਾਕੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰੀਏ। ਇਹ ਤਾਕਤਵਾਨ, ਨਿਡਰ, ਮਹਾਨ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ, ਸਾਰੇ ਨਾਲ ਇਕੱਲਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਆਓ, ਜਦੋਂ ਇਹ ਸੋ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਸੁੱਟੀਏ; ਫਿਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗੇ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਤੇ ਵੱਡਾ ਹੈ। ਇਹਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।” ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਇਹ ਮੰਦੀ ਥੋਸ ਲਿਆ, ਤੇ ਭੀਮ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਨਜ਼ਰ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਲੱਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਕਪੜੇ ਤੇ ਉਨ ਦੇ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਪੈਵਿਲੀਅਨ ਬਣਾਏ। ਉਹ ਹਰ ਸੁਖ-ਸਾਧਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਲੰਬੇ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਥੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਰ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਇੱਕ ਪਾਣੀ-ਮਹੋਤਸਵ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ, ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ ਇਕ ਖਾਸ ਥਾਂ ਚੁਣੀ। ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸਭ ਕੁਸ਼ਲ ਪਹਿਨੇ ਤੇ ਸਜਾਏ ਹੋਏ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਣ ਲੱਗੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਕੁਰੁ ਆਪਣੇ-ਆਪਣੇ ਸੁਖ-ਘਰਾਂ ਵਿਚ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਮਿਹਨਤ ਕਰ ਚੁੱਕਾ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਣੀ-ਖੇਡਾਂ ਵਿਚ ਆਏ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਉਠਾ ਕੇ ਲੈ ਗਿਆ। ਆਰਾਮ ਲਈ, ਉਹ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ ਤੇ, ਠੰਡੀ ਥਾਂ 'ਤੇ ਸੌ ਗਿਆ, ਥੱਕ ਕੇ ਚੁਪ ਹੋ ਗਿਆ। ਭੀਮ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਪਿਆ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੁਰਦੇ ਵਾਂਗ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਚੁਪਚਾਪ, ਲਤਾ ਦੀਆਂ ਰੱਸੀ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ 'ਤੇ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਗੰਗਾ ਵਿਚ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਪੂਤ ਜਾਗਿਆ, ਉਸ ਨੇ ਸਾਰੀਆਂ ਰੱਸੀ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਭੀਮ, ਜੋ ਯੋਧਿਆਂ ਵਿਚ ਮਹਾਨ ਸੀ, ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਉਠਿਆ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੁਡਾ ਲਿਆ, ਪਰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਜਾਣ ਸਕਿਆ ਕਿ ਇਹ ਕੰਮ ਕਿਸ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਫੇਰ, ਨੀਂਦ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਫਿਰ ਜਕੜ ਲਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਥੇ ਹੀ ਸੋ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਅੱਧੀ ਰਾਤ ਹੋ ਗਈ, ਕੁਰੁ ਤੇ ਪਾਂਡਵ ਜਾਗੇ, ਪਰ ਦੁਰਯੋਧਨ, ਭੀਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਨਿਰਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਫੇਰ, ਜਦੋਂ ਭੀਮ ਸੋ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਾਲੀਆਂ, ਤੇਜ਼ ਦੰਦਾਂ ਅਤੇ ਜ਼ਹਿਰੀਲੇ ਵਿਸ਼ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਂਪਾਂ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ, ਭੀਮ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਹਰ ਜੋੜ 'ਤੇ ਡਸਵਾਇਆ। ਉਹ ਸਾਂਪਾਂ ਦੇ ਦੰਦ, ਭੀਮ ਦੇ ਅੰਗਾਂ 'ਤੇ, ਇੱਧ ਤੱਕ ਕਿ ਜਾਨ-ਵਾਲੇ ਸਰੀਰ-ਭਾਗਾਂ 'ਤੇ ਵੀ ਲੱਗੇ, ਪਰ ਭੀਮ ਦੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਤੇ ਚੌੜੇ ਸਰੀਰ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਚੰਬਨ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੇ। ਭੀਮਸੇਨ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਸਾਰੇ ਸਾਂਪਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਪ੍ਰੀਤਮ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਵੀ ਹੱਥ ਨਾਲ ਮਾਰ ਲਿਆ। ਇਕ ਹੋਰ ਦਿਨ, ਰਾਜਾ, ਦੁਰਯੋਧਨ, ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭੀਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਦੀ ਨੀਅਤ ਨਾਲ, ਕਰਣ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਸੁਬਾਲਾ ਦੇ ਪੁੱਤ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੰਨ ਕੇ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੇ ਖਾਣ ਵਿਚ—ਕਾਲਕੂਟ—ਮੋਹਤ-ਜਹਿਰੀਲਾ ਵਿਸ਼ ਮਿਲਾ ਦਿੱਤਾ।