ਜਦ ਪਾਣੀ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਪੂਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਦੁਖੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਿਲਾਪ ਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਤੇ ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਹੀ ਸੁੱਤੇ ਰਹੇ। ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ ਪੂਰਾ ਸ਼ਹਿਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸਮੇਤ ਸੁੱਖ-ਰਹਿਤ, ਬੇਚੈਨ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੋਂ ਵਾਂਝਾ ਜਿਹਾ ਲੱਗ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਫਿਰ ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਕਿਆਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤਮਈ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਦੀ ਭੇਟ ਚੜ੍ਹਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੁਰੂ ਅਤੇ ਉੱਚੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੇ ਦੁਜਾ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਨਗੀਆਂ ਜਹਾਜਾਂ ਅਤੇ ਚੰਗੀਆਂ ਵੱਸਤੀਆਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਸਾਰੇ ਸ਼ੁੱਧੀ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਹਨ, ਵਾਪਸ ਲਿਆਂਦਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਰਣਾਵਤ ਨਗਰੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਦੀ ਲਗਾਤਾਰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਅਤੇ ਦੇਹਾਤ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਾਕੇ ਵਾਂਗ ਦੁੱਖੀ ਹੋ ਕੇ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਜਦ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਮੁਕ ਗਏ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖੀ, ਹੈਰਾਨ ਤੇ ਪੀੜਤ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੇ ਹਨ ਕਿ ਖੁਸ਼ੀ ਦੇ ਦਿਨ ਲੰਘ ਗਏ, ਹੁਣ ਕਠਿਨ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦੁਖ-ਭਰੇ ਦਿਨ ਨੇੜੇ ਆ ਰਹੇ ਹਨ ਅਤੇ ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਜਵਾਨੀ ਗੁਆ ਚੁੱਕੀ ਹੈ। ਭਵਿੱਖ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਐਸਾ ਜ਼ਮਾਨਾ ਆਵੇਗਾ ਜਿੱਥੇ ਧਰਮ ਤੇ ਕਰਮ ਦੀ ਰੀਤ ਖੋ ਜਾਵੇਗੀ—ਇੱਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਗ ਆਵੇਗਾ। ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਦੁਕਭਾਗੀ ਵਜ੍ਹਾ ਕਰਕੇ ਧਰਤੀ ਇਹ ਸਭ ਨਹੀਂ ਸਹਿ ਸਕੇਗੀ। ਤੂੰ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਜਾ, ਯੋਗ ਅਭਿਆਸ ਕਰ ਅਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਵਿਚ ਲੱਗ ਜਾ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਕੁਟੁੰਬ ਦੀ ਭਿਆਨਕ ਵਿਨਾਸ਼ ਨੂੰ ਨਾ ਦੇਖ, ਨਾ ਆਪਣੇ ਆਪ ਦਾ ਵਿਨਾਸ਼ ਵੇਖ।" ਮਾਂ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਤੇ ਆਪਣੀ ਸੁਣਦ-ਵੁਧੂ ਕੋਲ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। "ਅੰਬਿਕਾ, ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਪੋਤੇ ਦੀ ਗਲਤ ਹਕੂਮਤ ਕਾਰਨ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਮਿੱਤਰ ਅਤੇ ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਜਾਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੈਨੂੰ ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਆਉਂ, ਅਸੀਂ ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪੀੜਤ ਹੈ, ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚੱਲੀਏ। ਤੇਰਾ ਭਲਾ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਅੰਬਿਕਾ ਵਲੋਂ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਧਰਮਣੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੁਧੂਆਂ ਸਮੇਤ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਚਾਹਿਆ ਹੋਇਆ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਵੇਦਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਪੂਰੇ ਹੋਣ ਉਪਰੰਤ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਬਚਪਨ ਦੇ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਤੀਯੋਗਤਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਤੇਜ਼ੀ ਤੇ ਬੁੱਧੀ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਦੌੜ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਗਾਉਣ, ਖਾਣ-ਪੀਣ ਜਾਂ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਣ ਵਾਲੀ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ ਸਾਰੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੰਦਾ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਖੇਡ ਰਹੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਫੜ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਅਸਾਨੀ ਨਾਲ ਜਿੱਤ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰਦਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਘਸੀਟਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਹ ਰੋ ਪੈਂਦੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਘੁੱਟਣ ਤੇ ਸਿਰ ਖੁਰਚ ਜਾਂਦੇ। ਭੀਮ ਦਸ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਲੈਂਦਾ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਐਸਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੂੜ੍ਹ ਹੋ ਗਏ ਹੋਣ। ਜਦ ਕੋਈ ਰੁੱਖਾਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਕੇ ਫਲ ਲੱਭਣ ਜਾਂਦੇ, ਭੀਮ ਰੁੱਖ ਨੂੰ ਇੱਕ ਝਟਕੇ ਨਾਲ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਫਲ ਝੜ ਜਾਂਦੇ ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਟਾਹਣੀਆਂ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਜਾਂਦੇ। ਕਈ ਭੈਣ-ਭਰਾ ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ, ਮੋਢਿਆਂ, ਕੁਲ੍ਹਿਆਂ ਤੇ ਮੁੰਹ ਨਾਲ ਡਿੱਗਦੇ, ਸਾਰੇ ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਹਾਰ ਜਾਂਦੇ। ਕੁਸ਼ਤੀ, ਦੌੜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਮੁਕਾਬਲੇ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਵੀ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰਾ ਸਕਦਾ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਸਖ਼ਤ ਮਿਹਨਤ ਕਰਦੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਮ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦਾ, ਕਦੇ-ਕਦੇ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਣ ਵਾਲਾ ਵਿਹਾਰ ਕਰ ਜਾਂਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਉਸ ਦੀ ਮਾਸੂਮ ਬਚਪਨ ਵਾਲੀ ਕਰਤੂਤ ਹੁੰਦੀ, ਕੋਈ ਦੁਸ਼ਮਣੀ ਨਹੀਂ। ਫਿਰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਾਕਤ ਨੂੰ ਜਾਣ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਪੈਦਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਉਹ ਉਸ ਦੀ ਅਧਰਮੀ ਚਾਲਾਂ ਅਤੇ ਬੁਰੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜ ਦੀ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਕਪਟ ਰਚਦਾ ਹੈ—"ਇਹ ਕુંਤੀ ਪੁੱਤਰ ਭੀਮ ਸਭ ਤੋਂ ਤਾਕਤਵਰ ਹੈ। ਇਸ ਨੂੰ ਧੋਖੇ ਨਾਲ ਵੱਸ ਕਰੀਏ।" "ਇਹ ਬਹੁਤ ਬਲਵਾਨ, ਨਿਰਭੀਕ ਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਹੈ। ਇਹ ਇਕੱਲਾ ਸਾਨੂੰ ਸਾਰਿਆਂ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰ ਲੈਂਦਾ ਹੈ। ਆਓ, ਜਦ ਇਹ ਸੁੱਤਾ ਹੋਵੇ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਲ ਦੇ ਬਾਗ ਵਿਚ ਗੰਗਾ ਵਿੱਚ ਸੁੱਟ ਦਈਏ। ਫਿਰ ਅਸੀਂ ਵੱਡੇ ਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਫੜ ਲਵਾਂਗੇ।" "ਉਹਨੂੰ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਬੰਨ੍ਹ ਕੇ, ਮੈਂ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਭੀਮ ਉੱਤੇ ਨਜ਼ਰ ਰੱਖ ਕੇ ਮੰਦੀ ਯੋਜਨਾ ਬਣਾਈ। ਫਿਰ, ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਲਈ, ਉਸ ਨੇ ਚੰਗੀਆਂ ਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਕਿਸਮ ਦੀਆਂ ਕਪੜੇ ਤੇ ਉਨ ਦੀਆਂ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਮੰਡਪਾਂ ਬਣਵਾਈਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਨੰਦਮਈ ਸਹੂਲਤ ਸੀ ਤੇ ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਉੱਥੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤਰੀਕਿਆਂ ਦੇ ਘਰ ਬਣਾਏ ਗਏ। ਉਸ ਨੇ ਨਦੀ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਇੱਕ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਥਾਂ ਉੱਤੇ ਪਾਣੀ ਦੇ ਮੇਲੇ ਦਾ ਆਯੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਖੇਡ ਮੁਕਣ ਉਪਰੰਤ, ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਨਵੇਂ ਕਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਸੋਹਣੇ ਸਜ ਕੇ, ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਦਾ ਆਨੰਦ ਲੈਂਦੇ। ਦਿਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਖੇਡਾਂ ਤੋਂ ਥੱਕੇ ਹੋਏ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੁਰੂ ਪੁੱਤਰ ਵਿਹਾਰ ਘਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਰਾਮ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਪਰ ਭੀਮ, ਜੋ ਹੋਰਾਂ ਨਾਲੋਂ ਵੱਧ ਤਾਕਤਵਰ ਤੇ ਉਤਸ਼ਾਹੀ ਸੀ, ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਲਈ ਆਏ ਹੋਏ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੰਧਿਆਂ 'ਤੇ ਚੁੱਕ ਲੈਂਦਾ।