ਸਾਰੇ ਪੁਜਾਰੀ, ਯਜਮਾਨ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਮਿਲ ਕੇ, ਵਿਦੀਵਤ ਵਿਦੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਜਨ ਦੀ ਅੱਗ ਲਈ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਉਚਾਰਣ ਨਾਲ ਰੀਤੀਆਂ ਅਦਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦੋਂ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਦੀ ਸੰਮਤੀ ਨਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਜਾ, ਸੋਹਣੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨਾਲ, ਘੀ ਨਾਲ ਅਭਿਸ਼ਿਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਸੁਗੰਧਿਤ ਚੰਦਨ, ਲੰਬੇ ਕਮਲ, ਸਾਰਲਾ ਪਾਈਨ, ਦੇਵਦਾਰ ਅਤੇ ਗੁਗਗਲ, ਲਾਕ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ, ਹਰੇ ਚੰਦਨ, ਹਰੀਬੇਰਾ, ਉਸੀਰਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੁਗੰਧਿਤ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦੀਵਤ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਸਾੜਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਦੋ ਸਰੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੌਸਲਿਆ ਦੁਖ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ, ਰੋ ਪਈ, "ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!" ਕੌਸਲਿਆ ਨੂੰ ਡਿੱਗਾ ਤੇ ਵਿਅਕੁਲ ਵੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ, ਰਾਜਾ ਪ੍ਰਤੀ ਭਾਵ ਅਤੇ ਦਇਆ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਵਿਆਕੁਲ ਚੀਕ 'ਤੇ, ਸਭ ਜੀਵ—ਮਨੁੱਖ ਤੇ ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲੇ ਵੀ—ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ—ਸ਼ੰਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਤੇ ਵਿਦੁਰ, ਅਤੇ ਸਭ ਕੌਰਵ, ਗਹਿਰੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਵਿੱਚ, ਦੁਖ ਨਾਲ ਆਤਮਾ ਤਿਆਗਣ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਜਲ-ਅੰਜਲੀ ਦੀ ਰੀਤ ਅਦਾ ਕੀਤੀ। ਪਾਂਡਵ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ ਅਤੇ ਸਗੇ-ਸਬੰਧੀ ਸਭ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਵੀ ਜਲ-ਅੰਜਲੀ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਪਾਣੀ ਦੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਹੋਈ, ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਵਿਆਕੁਲਤਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਸੰਭਾਲਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਜਿਵੇਂ ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਜ਼ਮੀਨ 'ਤੇ ਲੇਟੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਓ ਰਾਜਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਹੋਰ ਵੀ ਲੇਟੇ। ਬਾਰਾਂ ਰਾਤਾਂ ਤੱਕ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਾਂਡਵ, ਰਾਜਾ ਤੋਂ ਵਾਂਗ, ਸੁਨੰਨ, ਵਿਆਕੁਲ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਤੋਂ ਵਿਹੂਣ ਜਿਹਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਫਿਰ, ਵਿਦੁਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਆਸ ਅਤੇ ਰਾਜਾ, ਆਪਣੇ ਸਗੇ-ਸਬੰਧੀਆਂ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਅਮ੍ਰਿਤ-ਤੁਲ funeral oblation, ਜੋ ਪਿਤਰਾਂ ਲਈ ਯੋਗ ਸੀ, ਅਰਪਿਤ ਕੀਤੀ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਮਦਦ ਨਾਲ, ਵਿਦੀਵਤ ਰੀਤੀਆਂ ਅਦਾ ਕੀਤੀਆਂ; ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਕੌਰਵ ਅਤੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਖਵਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੁਗਣੇ ਜਨਮ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਅਤੇ ਚੋਟੀ ਦੀਆਂ ਪਿੰਡਾਂ ਦਾਨ ਕੀਤੀਆਂ। ਸ਼ੁਧੀ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸਨ, ਸ਼ਹਿਰ ਵਰਨਾਵਤ ਵਿੱਚ ਲਿਆਇਆ ਗਿਆ। ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਯਾਦ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਹਿਰ ਅਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀ ਵਾਂਗ ਵਿਹੂਣ ਹੋ ਕੇ ਵਿਆਕੁਲ ਰਹੇ। ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਦੇ ਪਿੱਛੋਂ, ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੁਖ ਅਤੇ ਸੰਕਟ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਾ ਵੇਖ ਕੇ, ਵਿਆਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਖ ਦੇ ਦਿਨ ਲੰਘ ਚੁੱਕੇ; ਹੁਣ ਕਠੋਰ ਦਿਨ ਆ ਗਏ ਹਨ। ਹਰ ਰੋਜ਼, ਹੋਰ ਮਾੜੇ ਦਿਨ ਆ ਰਹੇ ਹਨ, ਧਰਤੀ ਆਪਣੀ ਨੌਜਵਾਨੀ ਖੋ ਚੁੱਕੀ ਹੈ।" "ਇੱਕ ਸਮਾਂ ਆਵੇਗਾ, ਜਿੱਥੇ ਵੱਡੀ ਮੁਸ਼ਕਲ, ਬਹੁਤ ਬੁਰਾਈਆਂ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਰੀਤ-ਰਿਵਾਜਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਹੋ ਜਾਵੇਗਾ—ਇਕ ਭਿਆਨਕ ਯੁੱਗ। ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਬਦਕਿਸਮਤੀ ਕਰਕੇ, ਧਰਤੀ ਝੱਲ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗੀ। ਜਾ, ਯੋਗ ਅਪਣਾਓ, ਅਤੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਤਪस्या ਲਈ ਵੱਸੋ।" "ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਵਿਆਪਕ ਨਾਸ, ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਨਾਸ ਨਾ ਵੇਖ।" ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪੂਤ-ਵਧੂ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਗਈ। "ਅੰਬਿਕਾ, ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੇ ਪੌਤ ਦਾ ਅਧਰਮਕ ਰਾਜ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼, ਸਗੇ-ਸਬੰਧੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਨਾਸ ਕਰ ਦੇਵੇਗਾ—ਅਸੀਂ ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਲਈ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਹਿਮਤ ਹੋਵੇਂ, ਚਲੋ, ਕੌਸਲਿਆ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਵਿਅਕੁਲ ਹੈ, ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਚੱਲੀਏ। ਤੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ।" ਅੰਬਿਕਾ ਦੇ ਐਸਾ ਆਖਣ 'ਤੇ, ਧਰਮਵਾਨ ਸਤਿਆਵਤੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪੂਤ-ਵਧੂਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ, ਹੇ ਭਾਰਤਾ। ਵੱਡੀ ਤਪस्या ਕਰਕੇ, ਉਹ ਰਾਜ-ਕਨਿਆਵਾਂ, ਹੇ ਭਾਰਤ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ, ਸਰੀਰ ਛੱਡ ਕੇ, ਚਾਹੀ ਹੋਈ ਅਵਸਥਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਗਈਆਂ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ। ਫਿਰ, ਵਿਦੀਆਂ ਅਨੁਸਾਰ ਰੀਤ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸਤ ਹੋ ਕੇ, ਹਰ ਖੇਡ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਚਮਕ ਨਾਲ ਅੱਗੇ ਰਹੇ। ਦੌੜ, ਨਿਸ਼ਾਨਾ ਲਾਉਣ, ਖਾਣ, ਅਤੇ ਮਿੱਟੀ ਵਿੱਚ ਖਿੱਚਣ ਦੀਆਂ ਖੇਡਾਂ ਵਿੱਚ, ਭੀਮਸੇਨ ਸਭ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਂਦਾ। ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਖੇਡਣ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਫੜ ਲੈਂਦਾ, ਹੇ ਰਾਜਾ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਸਿਰ ਫੜ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਵਿੱਚ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ (ਭੀਮ) ਇਕੱਲਾ ਹੀ ਸੌ-ਇੱਕ ਨੂੰ ਆਸਾਨੀ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਕਰ ਲੈਂਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵਾਲਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਜੋਰ ਨਾਲ ਮਾਰੇ, ਤੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਖਿੱਚ ਲੈਂਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਘੁਟਨੇ ਤੇ ਸਿਰ ਰਗੜ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਉਹ ਰੋ ਪੈਂਦੇ। ਦਸ ਮੁੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਾ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਬਾਂਹਾਂ ਨਾਲ ਫੜ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਰਿਹਾਂ, ਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਮਰਿਆ ਜਿਹਾ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ। ਜਦ ਕੋਈ ਫਲ ਲੱਭਣ ਲਈ ਦਰਖ਼ਤ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ, ਭੀਮ ਇੱਕ ਧੱਕਾ ਦੇ ਕੇ ਦਰਖ਼ਤ ਹਿਲਾ ਦਿੰਦਾ। ਉਸ ਦੇ ਧੱਕਿਆਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਦਰਖ਼ਤ ਘੁੰਮ ਜਾਂਦੇ, ਫਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ, ਤੇ ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਡਾਲਾਂ ਤੋਂ ਥੱਲੇ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ। ਕੁਝ ਭਰਾ ਟੁੱਟੇ ਸਿਰ, ਮੋਢੇ, ਕੁਝ ਟੁੱਟੇ ਕਮਰ, ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਡਿੱਗ ਜਾਂਦੇ। ਕੁਸ਼ਤੀ, ਦੌੜ ਜਾਂ ਕਿਸੇ ਖੇਡ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਭੀਮ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਹਰ ਸਕਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਿੰਨਾ ਵੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਲੈਂ। ਇੰਝ, ਵ੍ਰਿਕੋਦਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਖੇਡਦਿਆਂ, ਬਹੁਤ ਅਸਭਿਆ ਵਿਹਾਰ ਕਰਦਾ, ਪਰ ਇਹ ਮਲਾਇਰਥ ਨਹੀਂ, ਬਲਕਿ ਬਚਪਨ ਦੀ ਮਸਤ ਵਿੱਚ। ਫਿਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦਾ ਤਾਕਤਵਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਭੀਮਸੇਨ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤਾਕਤ ਜਾਣ ਕੇ, ਮੰਦੇ ਇਰਾਦੇ ਪਾਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਸ ਦੇ ਅਧਰਮਕ ਵਿਹਾਰ, ਬਹੁਤ ਮਾੜੀਆਂ ਕਰਤੂਤਾਂ, ਤੇ ਰਾਜ-ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਅੰਨੀ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਮੰਦੇ ਵਿਚਾਰ ਉਠਣ ਲੱਗ ਪਏ।