ਇਸ ਮਹਾਂਭਾਰਤ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ, ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਵੱਲੋਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਅਰਜ਼ੀ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੋਵਾਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇਥੇ ਦੰਭੋਧਭਵ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਵਰਾਂ ਦੀ ਮੰਗ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਗਾਲਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਲਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਇਥੇ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮੰਦ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਸਮਝ ਕੇ, ਉਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਰਗਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਉਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ, ਪਰ ਕਰਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਦੇ ਕਾਰਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਮੰਨਣ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਤੋਂ ਉਪਪਲਵ੍ਯਾ ਆ ਕੇ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਨੂੰ ਠੰਡਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਰੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰਾ ਵਾਕਿਆ ਸੁਣਾਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਜੋ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸੀ, ਉਸ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਯੁੱਧ ਦੀਆਂ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਲੀਆਂ। ਫਿਰ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਮਨੁੱਖ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਲੂਕਾ ਨੂੰ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਕਿ ਮਹਾਂਯੁੱਧ ਦੀ ਪੂਰਵ ਸੰਧਿਆ ਤੇ ਆਪਣਾ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਕੇ। ਇਥੇ ਰਥੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਅਤੇ ਅੰਬਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਪੁਸਤਕ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਕਿਆਵਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਾਮਲ ਕਰਦੀ ਹੈ, ਇਥੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਦਯੋਗ ਪర్వ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸੰਵਾਦ ਅਤੇ ਟਕਰਾਅ ਦੋਵੇਂ ਹਨ, ਇਸ ਨੂੰ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਵੱਲੋਂ 186 ਅਧਿਆਇ ਦੱਸੇ ਹਨ। ਇਸ ਭਾਗ ਵਿੱਚ ਛੇ ਹਜ਼ਾਰ ਅਠਾਨਵੇਂ ਅਤੇ ਨਵੇਂ ਅਠਾਨਵੇਂ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਵਿਆਸ, ਜੋ ਉੱਚ ਬੁੱਧੀ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਨੇ ਇਸ ਭਾਗ ਨੂੰ ਰਚਿਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਭੀਸ਼ਮ ਪರ್ವ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਸੰਜਯਾ ਵੱਲੋਂ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੀ ਰਚਨਾ ਦਾ ਵੇਰਵਾ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਡੂੰਘੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਈ। ਇੱਥੇ ਦਸ ਦਿਨ ਤਕ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਭਟਕਾਵਟ ਦੂਰ ਕੀਤੀ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ, ਜੋ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਤੋਂ ਤਰਕ ਲੈ ਕੇ, ਅਗਿਆਨ ਦੀ ਭਟਕਾਵਟ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਥਿਤੀ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਵੇਖਿਆ। ਫਿਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਤੁਰੰਤ ਆਪਣੇ ਰਥ ਤੋਂ ਕੁਦ ਕੇ, ਕੋੜਾ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਲਈ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਵਧੇ। ਇੱਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ, ਜੋ ਕੋੜੇ ਵਾਂਗ ਚੁਭੀਆਂ, ਅਰਜੁਨ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸ਼ਿਖੰਡੀ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਗਿਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਛੇਵੀਂ ਪੁਸਤਕ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਵਿੱਚ 117 ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ 5800 ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ। ਇਸ ਭੀਸ਼ਮ ਪర్వ ਵਿੱਚ 84 ਸ਼ਲੋਕ ਵਿਆਸ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਤਾ ਹਨ, ਨੇ ਗਿਣੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਪर्व ਦਾ ਵਰਣਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਵਾਕਿਆ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਨਮਾਨਪਤਿ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਕੜਨ ਦੀ ਕਸਮ ਖਾਈ। ਇੱਥੇ ਸੰਸ਼ਾਪਤਕਾਂ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਯੁੱਧਭੂਮੀ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਇੱਥੇ ਰਾਜਾ ਭਗਦੱਤ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਜੇਹਾ ਸੀ— ਉਹ ਨੂੰ ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਸੁਪ੍ਰਤਿਕ ਨਾਲ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਕੀਤਾ; ਅਤੇ ਇੱਥੇ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ, ਜੋ ਇਕੱਲਾ ਸੀ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਯਦ੍ਰਥ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਹੇਠ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਹਾਲੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ; ਅਤੇ ਜਦ ਅਭਿਮਨ्यु ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ, ਅਰਜੁਨ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ— ਸੱਤ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਰਾਜਾ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ; ਅਤੇ ਇੱਥੇ, ਭੀਮ, ਜੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਸਤਯਕੀ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਪਾਰਥ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ ਭਾਰਤ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤਾ ਵੀ ਨਹੀਂ ਜਿੱਤ ਸਕਦੇ। ਸੰਸ਼ਾਪਤਕਾਂ ਦੀ ਬਚੀ ਕੁਚੀ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਨੌਂ ਕਰੋੜ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਸੰਸ਼ਾਪਤਕ ਯੋਧੇ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਮੁਕੁਟਧਾਰੀ ਨੇ ਨਿਕਲ ਕੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੱਥਰ ਨਾਲ ਲੜਨ ਵਾਲੇ ਯੋਧਿਆਂ ਨੂੰ ਯਮ ਲੋਕ ਭੇਜ ਦਿੱਤਾ। ਨਾਰਾਇਣੀ ਫੌਜ ਅਤੇ ਗਵਾਲਿਆਂ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਯੁੱਧ ਕਲਾ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਅਲੰਭੂਸ਼ਾ, ਸ਼੍ਰੁਤਾਯੂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਜਲਸੰਧਾ, ਸੌਮਦੱਤੀ, ਵਿਰਾਟ, ਅਤੇ ਦ੍ਰੁਪਦ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਅਤੇ ਘਟੋਤਕਚ ਆਦਿ, ਦ੍ਰੋਣ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ। ਇਥੇ, ਜਦ ਦ੍ਰੋਣ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਮਾਰੇ ਗਏ, ਅਸ਼ਵਥਾਮਾ ਨੇ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ ਨਾਰਾਇਣੀ ਅਸਤਰ ਛੱਡਿਆ। ਇੱਥੇ ਅਗਨੇਯ ਅਸਤਰ, ਰੁਦ੍ਰ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ, ਵਿਆਸ ਦਾ ਆਉਣਾ, ਅਤੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ-ਪਾਰਥ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ। ਭਾਰਤ ਦੀ ਸੱਤਵੀਂ ਪੁਸਤਕ ਮਹਾਨ ਦੱਸਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਦੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ। ਉਹ ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਜੋ ਦ੍ਰੋਣ ਪੁਰਾਣ ਵਿੱਚ ਨਾਂ ਲਏ ਗਏ, ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ, ਇੱਥੇ ਸੌ ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਹੋਰ ਸੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਵੀ ਦੱਸੇ ਗਏ। ਇੱਥੇ, ਅਠ ਹਜ਼ਾਰ ਨੌਂਸੌ ਅਤੇ ਨੌਂ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਸੱਚ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਗਿਣਿਆ। ਪਰਾਸ਼ਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਨੇ ਦ੍ਰੋਣ ਪੁਰਾਣ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕਰਣ ਪੁਰਾਣ ਦਾ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਮਦਰਾ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਰਥੀ ਬਣਾਉਣ ਦੀ ਘੋਸ਼ਣਾ, ਅਤੇ ਤ੍ਰਿਪੁਰਾ ਦੇ ਵਿਨਾਸ਼ ਦੀ ਪੁਰਾਣੀ ਕਥਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ ਹੈ।