ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਸਦਾ ਨੇਕ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਰੀਤ ਅਪਣਾਈ, ਜਿਸ ਕਾਰਨ ਉਸ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ। ਸਤ੍ਰਹੀਂ ਦਿਨ, ਪਾਂਡੁ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਜਦੋਂ ਸਭ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਅੰਤਿਮ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਵਾਨਰ ਦੀ ਜੁੱਠੀ ਅੱਗ ਸੀ, ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਵੀ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਸ ਛੱਡ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਕੂਦ ਪਈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਰਤੀ ਅਤਿ ਭਾਵੁਕ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਉਸ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲੀ ਗਈ। ਪਾਂਡੁ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਲਈ ਜੋ ਕ੍ਰਿਆਵਾਂ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕਰੀ ਜਾਵੇ। ਕੁੰਤੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਸਰਣ ਲੱਭੀ, ਅਤੇ ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਯਥਾ ਰੀਤ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ—ਇਹ ਹੀ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਪਾਂਡੁ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਦੋ ਸਰੀਰ ਹਨ, ਅਤੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ; ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਮਾਤਾ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਨੂੰ ਜਲਾਉਣ ਵਾਲੀ ਹੈ, ਯਥਾ ਰੀਤ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਜਦ funeral rites ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ, ਤਾਂ ਪਾਂਡੁ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਸਭ ਗਿਆਤਾ ਅਤੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਆਦਰਸ਼ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ। ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੂੰ ਦੱਸ ਕੇ, ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਲੋਕ ਦੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਗੁਹਿਆਕ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਸਿਧਾਂ ਦੀ ਟੋਲੀ ਦੇਖੀ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਦਿਸ ਰਹੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਫਿਰ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਈ, ਉਹ ਸਭ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਏ। ਵਿਦੁਰਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ ਗਿਆ: "ਪਾਂਡੁ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਲਈ ਵੀ, funeral rites ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਕਰਵਾਓ।" ਪਾਂਡੁ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੀ ਜਾਇਦਾਦ—ਪਸ਼ੂ, ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਹੋਰ ਦੌਲਤ—ਜੋ ਚਾਹੇ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਚਾਹੀਦੀ ਹੋਵੇ, ਦੇ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇ। ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਜਿਵੇਂ ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਜਾਵੇ, ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਵੀ; ਉਹਦੀ ਇਤਨੀ ਰਖਿਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਨਾ ਹਵਾ, ਨਾ ਸੂਰਜ ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ। ਪਾਂਡੁ, ਜੋ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਸਾ ਯੋਗ ਹੈ, ਉਸ ਦੀ ਵਿਲਾਪ ਨਾ ਕੀਤੀ ਜਾਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸ ਨੂੰ ਪੰਜ ਵਿਰੋਧੀ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਾਂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਵਿਦੁਰਾ ਨੇ "ਜਿਵੇਂ ਹੁਕਮ" ਕਹਿ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡੁ ਦੇ funeral rites ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ 'ਤੇ ਕਰਵਾਏ। ਫਿਰ ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਆਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡੁ ਲਈ clarified butter ਨਾਲ ਮਹਕਦਾਰ ਅੱਗ ਲਿਆਈ। ਪਾਂਡੁ ਦੀ ਅੰਤਿਮ ਯਾਤਰਾ ਲਈ, ਆਚਾਰੀਆਂ ਨੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਮਹਕਦਾਰ ਪਦਾਰਥ, ਅਤੇ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਅੰਤਿਮ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਸਜਾਇਆ। ਪਾਂਡੁ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ੇਰ ਸੀ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਾਹਨ 'ਤੇ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਲਿਜਾਇਆ ਗਿਆ। ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ, ਯਕ-ਪੁਛ ਦਾ ਪੰਖਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਦ-ਯੰਤਰਾਂ ਦੀ ਧੁਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਪਾਂਡੁ ਦਾ ਸਨਮਾਨ ਕੀਤਾ। ਆਦਮੀ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨੂੰ funeral offerings ਲਈ, ਜੋ ਚਾਹੇ, ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ। ਕੌਰਵਾਂ ਲਈ ਚਿੱਟੀਆਂ ਛਤਰੀਆਂ, ਵੱਡੇ ਯਕ-ਪੁਛ ਪੰਖੇ, ਅਤੇ ਸੋਹਣੇ ਕਪੜੇ ਲਿਆਏ। ਆਚਾਰੀਆਂ, ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਲਿਆਏ, ਜੋ ਚਮਕ ਰਹੀ ਸੀ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖਸ਼ਤਰੀ, ਵੈਸ਼, ਅਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਵਿਲਾਪ ਵਿੱਚ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਰੋ ਰਹੇ ਸਨ। "ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਅਨਾਥ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ?"—ਇਹ ਵਿਲਾਪ ਉਠੀ। ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰਾ, ਬਹਲਿਕਾ, ਸੋਮਦੱਤਾ, ਅਤੇ ਭੁਰੀਸ਼ਰਵਾ ਰੋਏ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਗੰਗਾ ਦੇ ਸੁੰਦਰ, ਸਮਤਲ, ਅਤੇ ਸ਼ੁਭ ਤਟ 'ਤੇ, ਹਰੇ-ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ, ਇਕੱਠੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਚਾਈ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੁ ਦੀ ਪਲਕੀਨ, ਜੋ ਅਮਲਦਾਰ ਕਰਤਬ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ ਰੱਖੀ। ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਮਹਕ ਨਾਲ ਸੁਗੰਧਿਤ ਕੀਤਾ, ਕਲੀਕਾ ਤੇਲ ਨਾਲ ਮਲਿਆ, ਅਤੇ ਦਿਵਿਆ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਰਗੜਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਤਲਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਅਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ। ਕਾਲੇ ਅਗਰ ਤੇ ਮਹਕਦਾਰ ਰਾਲ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਸਥਾਨਕ ਚਿੱਟੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨਾ ਕੇ, ਪਾਂਡੁ ਨੂੰ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ ਹੋਇਆ, ਨਵੇਂ ਬਾਘ ਵਾਂਗ, ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਿਛੋਣ 'ਤੇ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਆਚਾਰੀਆਂ, ਪੁਜਾਰੀ, ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤਾਂ ਨੇ, ਵੈਦਿਕ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਨਾਲ, ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਅੱਗ ਦੀ ਰੀਤ ਕੀਤੀ। funeral rites ਮੁਕੰਮਲ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪਾਂਡੁ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਲਪੇਟਿਆ ਗਿਆ। ਮਹਕਦਾਰ ਚੰਦਨ, ਤਲ ਲੋਟਸ, ਸਰਾਲਾ, ਦੇਵਦਾਰ, ਗੁਗਲ, ਲਕ, ਹਰੀ ਚੰਦਨ, ਹਰਿਬੇਰਾ, ਉਸੀਰਾ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਮਹਕਦਾਰ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਜਦੋਂ ਦੋ ਸਰੀਰ ਦੇਖੇ, ਕੌਸਲਿਆ, ਮਾਇਆ ਵਿੱਚ ਪੈ ਕੇ, "ਹਾਏ, ਮੇਰਾ ਪੁੱਤਰ!" ਕਹਿ ਕੇ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਦੀ ਹਾਲਤ ਦੇਖ ਕੇ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ, ਜੋ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਭਾਵੁਕ ਅਤੇ ਦਇਆਵਾਨ ਸਨ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਰੋਏ। ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਵਿਲਾਪ ਸੁਣ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਜੀਵ—ਇਨਸਾਨ ਅਤੇ ਪਸ਼ੂ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵੀ—ਰੋ ਪਏ। ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਵਿਦੁਰਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ ਵੀ, ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਸਾਹ ਛੱਡ ਦਿੰਦੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰਾ, ਰਾਜਾ, ਪਾਂਡਵ ਅਤੇ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡੁ ਲਈ ਪਾਣੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ। ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰਾ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਵਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਪਾਣੀ ਦੀ ਕ੍ਰਿਆ ਕੀਤੀ।