ਉਥੇ ਧਰਮ ਦੇ ਸਵੈ ਰੂਪ ਨੇ, ਯਾਨੀ ਧਰਮ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਬਲਵਾਨਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਵਰਦਾਨ ਮਿਲਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭੀਮ ਵਰਗਾ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਪੁਰੰਦਰ, ਅਰਥਾਤ ਇੰਦਰ ਨੇ, ਸੱਚੇ ਵੀਰਤਾ ਵਾਲਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਤੇਰੇ ਘਰ ਆਇਆ ਹੈ, ਹੇ ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਸੱਚੀ ਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਹੈ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਗਾਹ ਕੀਤਾ ਕਿ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ, ਅਜੈ ਸ਼ਤ੍ਰੂਆਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ, ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਦੀ ਖਿਆਤੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜਸੂਯ ਯਜਨ ਕਰੇਗਾ, ਅਤੇ ਮਨੁੱਖਾਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ। ਉਹ ਦੁਰਯੋਧਨ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਏਗਾ। ਉਸ ਦੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਕਰਤੱਬਾਂ ਨਾਲ, ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰਾਜਸੂਯ ਅਤੇ ਹੋਰ ਯਜਨ ਸਦਾ ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ ਕਰੇਗਾ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ ਜੋ ਦੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਉਹ ਅਸ਼ਵਿਨੀਕੁਮਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਉਪਜੇ—ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ, ਜੋ ਅਸੰਖ ਤਜਜਵੀ ਹਨ। ਜਦੋਂ ਇਹ ਸਦਾ ਧਰਮਨਿਸ਼ਠ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਾਂਡਵ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ ਵੰਸ਼ ਮੁੜ ਵਧਿਆ। ਜੋ ਕੋਈ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਅਤੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਵੇਖਦਾ, ਉਹ ਸਦਾ ਉੱਚੀ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਦਾ। ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਸਤਕਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿ ਕੇ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੇ, ਅਤੇ ਸਤਾਰ੍ਹਵੇਂ ਦਿਨ ਉਹ ਪਿਤਰ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਜਦੋਂ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਪਾਂਡੂ ਅਗਨੀ-ਸੰਸਕਾਰ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਚੁੱਕੇ ਹਨ, ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੀ ਆਹੁਤੀ ਦੇ ਕੇ ਅੱਗ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਲਿਆ। ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਮਾਦ੍ਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਪਤੀ ਲੋਕ ਨੂੰ ਚਲੀ ਗਈ। ਜੋ ਕੁਝ ਕ੍ਰਿਆ-ਕਰਮ ਉਸ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਕਰਨੇ ਹਨ, ਉਹ ਬਾਅਦ ਵਿੱਚ ਕੀਤੇ ਜਾਣ। ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਸਰਣ ਆਈ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦਾ ਯੋਗ੍ਯ ਸਨਮਾਨ ਹੋਵੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹੀ ਸਦਾ ਦਾ ਧਰਮ ਹੈ। ਇਹ ਰਹੇ ਦੋ ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਇਹ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹਨ। ਉਹ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਸਮੇਤ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੀ ਜਲਾਵਟ ਹੈ, ਯਥੋਚਿਤ ਵਿਧੀ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਤ ਹੋਣ। ਜਦ funeral rites ਪੂਰੇ ਹੋ ਜਾਣ, ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਸਭ ਧਰਮਾਂ ਦਾ ਗਿਆਤਾ ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮੂਖ ਹੈ, ਉਸਨੂੰ ਪਿਤਰ ਤਰਪਣ ਮਿਲੇ। ਇਹ ਸਭ ਗੱਲਾਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਆਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਜਦ ਸਾਰੇ ਕੁਰੁ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਲ ਤੱਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਸਾਰੇ ਤਪਸਵੀ ਤੇ ਗੁਹ੍ਯਕਾ ਇਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਸਾਰਿਆਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਧੂ ਤੇ ਸਿੱਧ ਪੁਰਖ ਵੇਖੇ, ਜੋ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਂਗ ਆਏ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਏ, ਉਹ ਸਭ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਵਿੱਚ ਪੈ ਗਏ। ਹੁਣ, ਹੇ ਵਿਦੁਰ, ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਖ਼ਾਸ ਕਰ ਕੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਲਈ, ਸਾਰੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਰਾਜੇ ਵਾਂਗ ਕਰ। ਜਿਹੜਾ ਵੀ ਮੰਗੇ, ਉਸਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ, ਵਸਤ੍ਰ, ਰਤਨ ਤੇ ਹੋਰ ਦੌਲਤ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਦੇ ਦਿਓ। ਜਿਵੇਂ ਕੁੰਤੀ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਹੋਣਾ ਚਾਹੀਦਾ, ਓਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਾਦ੍ਰੀ ਦਾ ਵੀ ਹੋਵੇ; ਉਹਦੀ ਇਤਨੀ ਰੱਖਿਆ ਹੋਵੇ ਕਿ ਨਾ ਹਵਾ ਤੇ ਨਾ ਸੂਰਜ ਵੀ ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਸਕਣ। ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਜੋਗ ਹੈ, ਉਸਦਾ ਸੋਗ ਨਾ ਕਰੀਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਸਨੂੰ ਪੰਜ ਐਸੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹਨ। ਵਿਦੁਰ ਨੇ "ਜੋ ਹੁਕਮ" ਆਖ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਕੀਤੇ। ਫਿਰ, ਸ਼ਹਿਰ ਤੋਂ, ਹੋਮ ਦੀਆਂ ਅੱਗਾਂ, ਜੋ ਘੀ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਪ੍ਰਜਲਿਤ ਸਨ, ਪਾਦਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਤੁਰੰਤ ਲਿਆਂਦੀਆਂ ਗਈਆਂ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਬਸੰਤ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਸੁਗੰਧੀਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਗਿਆ, ਕਪੜਿਆਂ ਨਾਲ ਢੱਕ ਕੇ ਤਿਆਰ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇੰਝ ਗਲਾਬੰਦ, ਚੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰਾਂ ਤੇ ਵੱਡੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ, ਮੰਤਰੀ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਤੇ ਮਿੱਤਰ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ-ਸਿੰਘ, ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਜਾਇਆ ਹੋਇਆ, ਸੁੰਦਰ ਜਨਾਜੇ 'ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਲੋਂ ਉਠਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਵੀ ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕੀ ਹੋਈ ਸੀ। ਉੱਤੇ ਚਿੱਟਾ ਛਤਰੀ ਤੇ ਯਕਪੂੰਛੀ ਚਮਚਮਾਉਂਦੇ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਵਾਜਿਆਂ ਦੀ ਧੁਨ ਵਿੱਚ, ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਰਤਨਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਦਾਨ ਵਜੋਂ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਲਈ, ਸੁੱਚੇ ਚਿੱਟੇ ਛਤਰੀ, ਵੱਡੇ ਯਕਪੂੰਛ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਲਿਆਏ ਗਏ। ਯਜਨ ਅੱਗਾਂ, ਜੋ ਪਾਦਰੀਆਂ ਵਲੋਂ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ ਜਗਾਈਆਂ ਗਈਆਂ, ਅੱਗੇ-ਅੱਗੇ ਚਲਦੀਆਂ, ਚਮਕਦੀਆਂ ਤੇ ਸਜੀਆਂ ਹੋਈਆਂ। ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਖ਼ੱਤਰੀ, ਵੈਸ਼ ਤੇ ਸ਼ੂਦਰ, ਦੁੱਖ ਤੇ ਸੋਗ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਰੋਦੇ ਹੋਏ ਰਾਜੇ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ, "ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਸਦਾ ਲਈ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਕੇ, ਸਾਨੂੰ ਅਨਾਥ ਕਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਹੁਣ ਕਿੱਥੇ ਜਾਵੇਗਾ?" ਸਾਰੇ ਪਾਂਡਵ, ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ, ਅਤੇ ਬਹਲਿਕ, ਸੋਮਦੱਤ, ਭੂਰੀਸ਼ਰਵਾ ਆਦਿ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਰੋ ਪਏ। ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਲੋਕ ਇਕੱਠੇ, ਸੁੰਦਰ, ਸਮਤਲ ਤੇ ਸ਼ੁਭ ਗੰਗਾ ਦੇ ਕੰਢੇ, ਮਧੁਰ ਜੰਗਲ ਵਾਲੀ ਥਾਂ ਤੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ, ਸੱਚੇ ਮਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪਲੰਗੀ, ਜਿਸਦੇ ਕਰਤੱਬ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਸਨ, ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀ। ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੁਗੰਧ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਗਿਆ, ਖ਼ਾਸ ਕਲੀਕਾ ਤੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਲੁੱਪੜਿਆ ਗਿਆ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਘੜਿਆਂ ਨਾਲ ਉਸ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਪਾਣੀ ਛਿੜਕਿਆ ਗਿਆ, ਤੇ ਚਿੱਟੇ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਢੱਕ ਦਿੱਤਾ। ਕਾਲੇ ਅਗਰ ਤੇ ਸੁਗੰਧੀ ਤੂੰਗ ਰਾਲ ਨਾਲ, ਥਾਂ ਦੇ ਚਿੱਟੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨਾਏ ਗਏ। ਉਹ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜੀਵਤ ਮਨੁੱਖ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਨਵੇਂ ਬਿਸਤਰੇ ਵਾਲੇ ਨਵੇਂ ਬੱਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ।