ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਰਬਤ ‘ਤੇ ਵੱਸਦੇ ਜੋਗੀਆਂ ਨੇ, ਜੋ ਸਤਿਕਾਰ ਯੋਗ ਸਨ, ਹੋਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪੰਡੂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਉਚਿਤ ਕਰਮ-ਕਾਂਡ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਪੰਡੂ ਜੀ ਦੇ ਦੇਹਾਂਤ ਦੀ ਘਟਨਾ ਹੋਈ, ਤਾਂ ਓਥੇ ਮੌਜੂਦ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ—ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸamaan ਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਨ ਸਨ—ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੇ। ਉਹ ਆਪਸ ਵਿਚ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਕਹਿੰਦੇ, "ਇਹ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਰਾਜ ਤੇ ਰਾਜਪਾਟ ਛੱਡ ਕੇ, ਇੱਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਆਇਆ ਸੀ ਤੇ ਜੋਗੀਆਂ ਦੀ ਸ਼ਰਣ ਲੈ ਲਈ ਸੀ। ਆਪਣੀਆਂ ਨਵਜਨਮੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਦੀ ਜਿੰਮੇਵਾਰੀ ਸਾਨੂੰ ਸੌਂਪ ਕੇ, ਪੰਡੂ ਹੁਣ ਇਸ ਲੋਕ ਤੋਂ ਵਿਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਾਡਾ ਧਰਮ ਹੈ ਕਿ ਅਸੀਂ ਉਸਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ, ਪਤਨੀ, ਉਸਦੇ ਸ਼ਰੀਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਲੈ ਜਾਈਏ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਸਨ, ਪੰਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ ਨਾਗਸਹਵਯਾ ਨਾਮਕ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚੱਲ ਪਏ। ਉਹ ਸਭ ਜੋਗੀਆਂ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਨੀ, ਸੋਚਣ ਲੱਗੇ ਕਿ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪਣ ਲਈ ਲੈ ਜਾਵਾਂ। ਫਿਰ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੰਡੂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਜੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਨਾਲ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਗਏ। ਕੁੰਤੀਆਂ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਤੇ ਸੁਖ ਵਿਚ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਲੰਮਾ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਛੇਤੀ ਲੱਗੀ। ਕਈ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਉੱਜਵਲ ਮਹਿਲਾ ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ‘ਚ, ਵਰਧਮਾਨਾ ਨਗਰੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਜੋਗੀਆਂ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸਾਨੂੰ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਪੇਸ਼ ਕਰੋ।" ਉਹ ਸਿੱਧਾ ਸਭਾ ਵਿਚ ਲਿਜਾਏ ਗਏ। ਨਗਰ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਜੋਗੀ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਸੂਰਜ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੀ, ਨਗਰ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਬੱਚਿਆਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਜੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਨਿਕਲ ਪਏ। ਔਰਤਾਂ, ਯੋਧੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਕੁਝ ਸਵਾਰੀ ਤੇ ਕੁਝ ਪੈਦਲ, ਆ ਗਏ। ਵਪਾਰੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਆਦਿ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ‘ਚ, ਪਰ ਕੋਈ ਵੈਰ-ਵਿਰੋਧ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਸਭ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਸਨ। ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਾ, ਸੋਮਦੱਤ, ਬਾਹਲਿਕਾ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾ ਚਕ੍ਸ਼ੁ, ਵਿਦੁਰ ਮੰਤਰੀ, ਰਾਣੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਮਹਾਨ ਕੌਸਲਿਆ, ਰਾਜ ਮਹਿਲ ਦੀਆਂ ਔਰਤਾਂ ਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਵੀ ਆਈਆਂ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਆਦਿ, ਸੋਹਣੇ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ‘ਚ ਆਏ। ਉਹ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ, ਆਪਣੇ ਪੁਜਾਰੀ ਸਮੇਤ, ਜੋਗੀਆਂ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਏ। ਇਉਂ ਹੀ, ਨਗਰ ਤੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਲੋਕ ਵੀ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ, ਆਦਰ ਨਾਲ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਏ। ਸਭ ਲੋਕਾਂ ਨੇ, ਉਹ ਵੱਡੀ ਭੀੜ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਣੀ ਤੇ ਹੋਰ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਚਿਤ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਰਾਜ ਤੇ ਰਾਜਪਾਟ ਜੋਗੀਆਂ ਨੂੰ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਜੋ ਮਟੇ ਵਾਲੇ, ਮ੍ਰਿਗ-ਚਰਮ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰਜ਼ਾਮੰਦੀ ਲੈ ਕੇ, ਕਹਿਣ ਲੱਗੇ: "ਕੌਰਵ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਉੱਤਰਾਧਿਕਾਰੀ, ਪੰਡੂ ਨਾਂ ਦਾ ਰਾਜਾ, ਇੱਥੋਂ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤੋਂ, ਭੋਗ ਵਿਲਾਸ ਛੱਡ ਕੇ, ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਨ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਜੋਗੀ ਬਣ ਕੇ, ਪੱਤੇ, ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੀਨ, ਆਲਸ ਤੋਂ ਰਹਿਤ ਜੀਵਨ ਜਿਉਂਦਾ ਸੀ; ਉਸਦੀ ਚੰਗੀ ਚਾਲ-ਚਲਨ ਤੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਕੇ ਜੋਗੀਆਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਏ। ਜਦ ਪੰਡੂ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਪਰਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਣ ਲੱਗਾ, ਤਾਂ ਜੋਗੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਰੋਕਿਆ। ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, 'ਹੇ ਰਾਜਨ, ਜਿਸ ਦਾ ਸੰਤਾਨ ਨਹੀਂ, ਉਸਨੂੰ ਸੁਖੀ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਮਿਲਦੇ। ਇਸ ਲਈ, ਧਰਮ, ਵਾਯੁ, ਇੰਦਰ ਅਤੇ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰਾਂ ਦੀ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਦੇਵਤਾ ਵਾਂਗ ਪੂਜਾ ਕਰ। ਉਹ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣਗੇ ਤੇ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਰਿਣ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਤਪੱਸਿਆ ਦੀ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਤੇਰੇ ਵਾਸਤੇ ਐਸੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਹਾਂ।' ਪੰਡੂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬ੍ਰਹਮਚਰਯ ਦਾ ਵਰਤ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਧਰਮ ਦੇਵਤਾਵਾਂ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾਨ ਵੱਲੋਂ ਭੀਮ ਜਨਮੇ, ਜੋ ਬੜੀ ਤਾਕਤ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਜੋ ਸੱਚੇ ਵਲ੍ਹੀਰ ਦਾ ਧਨੀ ਸੀ। ਜਦ ਇਹ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ ਜਨਮਿਆ, ਤਾਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂ ਆਖਿਆ, 'ਮੇਰੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਪੁੱਤਰ ਹੋਇਆ, ਜੋ ਅਜੈਯ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਜਿੱਤ ਲਵੇਗਾ; ਇਸ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋਵੇਗੀ।' ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਰਾਜਸੂਯ ਯਗ ਕਰੇਗਾ, ਸਾਰੇ ਮਨੁੱਖ, ਗੰਧਰਵ ਤੇ ਰਾਖਸ਼ ਜਿੱਤੇ ਜਾਣਗੇ। ਉਹ ਦੁਰ੍ਯੋਧਨ ਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਵੇਗਾ; ਇਸ ਧਰਮਪੁੱਤਰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਨਾਲ ਰਾਜਸੂਯ ਤੇ ਹੋਰ ਯਗ ਕਰੇਗਾ, ਸਦਾ ਧਰਮ ਵਿਚ ਲੀਨ ਰਹੇਗਾ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਤੋਂ ਜਨਮੇ ਦੋ ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ—ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕਮਾਰਾਂ ਵਲੋਂ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ—ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿਚ ਸ਼ੇਰ ਵਾਂਗ, ਅਣਮੁੱਲ ਚਮਕ ਵਾਲੇ। ਜਿਵੇਂ ਇਹ ਸਦਾ ਧਰਮੀ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੰਡੂ ਵੰਸ਼ੀ ਜੰਗਲ ਵਿਚ ਵੱਸਦੇ ਰਹੇ, ਪੰਡੂ ਦਾ ਵੰਸ਼ ਦੁਬਾਰਾ ਚਲ ਪਿਆ। ਤੁਸੀਂ, ਪੰਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਵਾਧੂ ਤੇ ਵੇਦ ਪਾਠ ਵੇਖ ਕੇ, ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਪਰਮ ਆਨੰਦ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੋਂਗੇ।