ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਸੁਪੁੱਤਰੀ, ਮਾਦਰੀ, ਨੇ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਵਚਨ ਆਖ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਸਤਕ ਨੂੰ ਕੁੰਤੀ ਅੱਗੇ ਝੁਕਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੁੜਵਾ ਪੁੱਤਰ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਾਹਦੇਵ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਸਪੁਰਦ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋਨਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ ਵਾਰ ਸਿਰ ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰਾ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਿਆ ਅਤੇ ਕਿਹਾ, "ਕੁੰਤੀ ਤੁਹਾਡੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਪਾਲਣਹਾਰ ਹਾਂ, ਤੇ ਤੁਹਾਡੇ ਪਿਤਾ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।" ਉਸਨੇ ਉਚਾਰਿਆ, "ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਰਾਹੀਂ ਸਦਾ ਚਾਰੇ ਭਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗੂ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਗੇ ਰਹੋ ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਨੇਕੀ ਵਿਚ ਅਡੋਲ ਰਹੋ। ਜਿਹੜੇ ਐਸੇ ਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕਦੇ ਨਾਸ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਾਰਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਾਰੇ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਸੇਵਾ ਕਰੋ।" ਮਾਦਰੀ ਦੁਖੀ ਚਿੱਤ ਨਾਲ ਮੁੜ ਮੁੜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੀ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦੀ ਹੈ, "ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਉਚਾਰੀ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਇਹ ਇੱਛਾ ਕਿ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ, ਫਲਦਾਇਕ ਹੋਵੇ। ਹੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ, ਤੂੰ ਧਨਵੰਤ ਹੈਂ, ਤੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ, ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ, ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਅਦੁੱਤੀ ਹੈ।" "ਕੁੰਤੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਬੇਅੰਤ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਲਲਨਾ, ਜੋ ਮੇਰੇ ਵਲੋਂ ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਦਰਯੋਗ ਹੈ, ਤੈਨੂੰ ਸਦਕਾ ਮਿਲੇ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਗੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ ਧਰਮ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਯਸ਼ ਮਿਲਣ। ਤੂੰ ਇੱਥੇ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰ, ਕੋਈ ਸੰਕੋਚ ਨਾ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਅਸ਼ਰੂਭਰੀ ਅਵਾਜ਼ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਤੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਹੈ, ਧਨਵੰਤਿ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਕਰ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ, ਅੱਜ ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਜਲਦੀ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਖੁਸ਼ ਰਹਿ।" ਫਿਰ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੰਸਕਾਰ ਲਈ ਸੋਨਾ, ਘਿਉ, ਤਿਲ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਚੌਲ ਲਿਆਏ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਕੁਹਾਡੀ ਅਤੇ ਸਾਧੂ ਵੀ ਲਿਆਇਆ। ਜਿਵੇਂ ਵੈਦਿਕ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਅੱਗ ਨੂੰ ਲਿਆ ਕੇ ਸਭ ਕੁਝ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ। ਕਸ਼੍ਯਪ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਅਗਨਿ ਦਿਤੀ ਅਤੇ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਦੁਖ-ਦਰਦ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ, ਪਾਂਡੂ ਪੁੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਉਸਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਾ ਵਿਦਾ ਲਿਆ ਅਤੇ ਫਿਰ ਉਸ ਨੇ ਨਿਆਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧਨਵੰਤ ਪੁੱਤਰੀ, ਮਾਦਰੀ, ਜਲਦੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਿੱਛੇ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸ਼ੁੱਧ ਅਤੇ ਅਖੰਡ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਉਥੇ ਪਾਣੀ ਦਾ ਤਰਪਣ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਪੁਜਾਰੀ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਅਨੁਸਾਰ। ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਾਧੂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਤੇ ਚਾਰਣ ਸਭ ਨੇ ਪੂਰੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਅੰਤਿਮ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਸਮਾਨ ਸਨ, ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ ਹਨ, "ਇਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਰਾਜ ਪਦ ਤੇ ਸਾਰਾ ਸਿੰਘਾਸਨ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ। ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੇ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਤੁਹਾਡੇ ਸਪੁਰਦ ਕਰ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ।" "ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ ਅਤੇ ਦੇਹ ਨੂੰ, ਅਤੇ ਉਸਦੀ ਰਾਜਧਾਨੀ ਨੂੰ ਲੈ ਚਲਣ। ਇਹ ਸਾਡਾ ਕਰਤਵ ਹੈ।" ਐਸਾ ਨਿਰਣੈ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਕਰਕੇ, ਨਾਗਸਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਹ ਰਿਸ਼ੀ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਨੀ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਕੋਲ ਲੈ ਜਾਣ ਦਾ ਮਨ ਬਣਾਉਂਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਾਰੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਜੋ ਮਾਤਾ ਪਹਿਲਾਂ ਸਦਾ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਸਨੇ ਇਹ ਲੰਮਾ ਯਾਤਰਾ ਛੇਤੀ ਪੂਰੀ ਕਰ ਲਈ ਜਾਪੀ। ਕਾਫੀ ਸਮਾਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਲਲਨਾ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ, ਵਰਧਮਾਨਾ ਨਗਰੀ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਪਹੁੰਚੀ। ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਦਰਬਾਨ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸਾਨੂੰ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਜਾ ਕੇ ਦੱਸੋ।" ਉਹ ਤੁਰੰਤ ਗਏ ਅਤੇ ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਨਾਗਪੁਰਾ ਦੇ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸਾਧੂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀ ਆਏ ਹਨ, ਉਹ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਦ ਸੂਰਜ ਥੋੜ੍ਹਾ ਚੜ੍ਹਿਆ, ਤਦ ਸਾਰੇ ਨਗਰਵਾਸੀ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖਣ ਆਏ। ਇਸਤਰੀਆਂ ਦੇ ਜਥੇ, ਯੋਧੇ, ਕੁਝ ਰਥਾਂ 'ਤੇ, ਕੁਝ ਪੈਦਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਆਏ। ਵਪਾਰੀ, ਸ਼ੂਦਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਲੋਕ ਵੀ ਆਏ। ਕੋਈ ਕਿਸੇ ਉੱਤੇ ਡੰਗ ਨਹੀਂ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਸਭ ਧਰਮ ਦੀ ਸੂਚਨਾ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ, ਸੋਮਦੱਤ, ਬਾਹਲਿਕਾ, ਰਾਜਰਿਸ਼ੀ ਪ੍ਰਜ੍ਞਾਚਕਸ਼ੁ, ਅਤੇ ਮੰਤਰੀ ਵਿਦੁਰ ਵੀ ਆਏ। ਰਾਣੀ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਮਹਾਨ ਕੌਸਲਿਆ, ਹੋਰ ਰਾਣੀਆਂ ਅਤੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਵੀ ਆ ਗਈਆਂ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ, ਸੈਂਕੜੇ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵਿੱਚ ਆਏ। ਉਹ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਕੌਰਵ, ਆਪਣੇ ਪੁਜਾਰੀਆਂ ਸਮੇਤ, ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਕੋਲ ਬੈਠ ਗਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਹੀ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਾਰੇ ਨਗਰ ਅਤੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਲੋਕ, ਧਰਤੀ ਤੇ ਸਿਰ ਟਿਕਾ ਕੇ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਦੇ, ਉਥੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ।