ਪੰਡੂ ਦੇ ਦਹਿਨ ਸਮੇਂ, ਸਭ ਨੂੰ ਇਹ ਗੱਲ ਪੱਕੀ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਇਕਠੇ ਚਿਤਾ ਤੇ ਜਾਣ ਨਾਲ ਫਲ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਪਰ, ਨੌਜਵਾਨੋ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਔਖਾ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਪਤੀ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਕੋਈ ਨਾਰੀ ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਅਡਿੱਗ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਆਪਣੇ ਮਨ, ਬੋਲ ਅਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਉਹੀ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਤਿਵਰਤਾ ਇਸ ਜਨਮ ਵਿਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਉਧਾਰ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਪਤੀ, ਆਪਣੇ ਆਪ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ—all ਨੂੰ ਬਚਾ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ, ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਇਹੀ ਹੈ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਜੀਉਂਦੇ ਰਹੋ। ਇਹ ਪੰਡੂ ਦਾ ਹੁਕਮ ਸੀ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਦਾ ਵੀ, ਜੋ ਹੁਕਮ ਮੇਰੇ ਸਿਰ ਤੇ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਮੈਂ ਉਸੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਭਾਵੇਂ ਦੁੱਖ ਆ ਪਏ, ਪਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਲਈ ਸੱਚਮੁੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ—ਇਸ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕੁੰਤੀ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਹੈ; ਉਸਦੀ ਬੁੱਧੀ ਵਿੱਚ ਉਸਦੇ ਬਰਾਬਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ, ਇਥੋਂ ਤੱਕ ਕਿ ਅਰੁੰਧਤੀ ਵੀ ਨਹੀਂ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਮੈਂ, ਜਿਸਨੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਸੁਖਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਰਤੀਤੀ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਚਿਤਾ ਤੇ ਜਾਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੀ ਹਾਂ। ਦੁਨੀਆਂ ਦੇ ਪਤੀਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਾਣੀ ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇਵੇ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਧਰਮੀ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨੀ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀ; ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਮਹਾਨ ਲੈਡੀ, ਮੈਨੂੰ ਅੱਜ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦਿਓ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਮਦਰੀ, ਓ ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਨਿਵਾ ਕੇ ਕੁੰਤੀ ਕੋਲ ਆਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੁੜਵਾ ਪੁੱਤਰ ਉਸਦੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕੀਤਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਛਾਤੀ ਨਾਲ ਲਾਇਆ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਮੁੜ ਮੁੜ ਮੱਥੇ ਚੁੰਮੇ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜ ਕੇ ਮਦਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਕੁੰਤੀ ਤੇਰੀ ਮਾਂ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧਾਈ ਹਾਂ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਪਿਤਾ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਹੇ।" ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਚਾਰਾਂ ਵਿਚ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ ਹੈ; ਤੁਸੀਂ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੇ ਰਹੋ ਅਤੇ ਸੱਚ ਤੇ ਧਰਮ 'ਚ ਅਡਿੱਗ ਰਹੋ। ਐਸੇ ਲੋਕ ਕਦੇ ਨਾਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੇ, ਨਾ ਹੀ ਹਾਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਨਾਲ ਨਿਭਾਓ। ਮਦਰੀ ਨੇ ਮੁੜ ਮੁੜ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। "ਇਹ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਹਾਜ਼ਰੀ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਸੁਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਜਾਵੇ। ਵਾਹ ਕੁੰਤੀ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੀ ਧੀ, ਤੇਰੇ ਵਰਗੀ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਾਰੀ ਨਹੀਂ। ਤੇਰੀ ਤਾਕਤ, ਜੋਤ, ਯਮ, ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਤੇਰਾ ਚੋਟੀ ਦਾ ਯਸ਼ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੈ। ਕੁੰਤੀ, ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਅਣਮਾਪ ਯੋਧਿਆਂ ਵਰਗੇ ਪੰਜ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਹਰ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਕਰਦੀ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਹੈਂ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਗੀ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਮੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਦੇ, ਹੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਤੇਰੇ ਕਰਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਧਰਮ, ਸੁਰਗ ਅਤੇ ਚੰਗਾ ਨਾਮ ਮਿਲੇ, ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਜਿਵੇਂ ਚਾਹੇਂ ਕਰ ਲਵਾਂ, ਤੂੰ ਸੰਕੋਚ ਨਾ ਕਰ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹੰਝੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ ਅਤੇ ਉਹ ਬੋਲੀ, "ਤੈਨੂੰ ਇਜਾਜ਼ਤ ਹੈ, ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ; ਤੇਰਾ ਮਿਲਾਪ ਸੁਰਗ ਵਿਚ ਹੋਵੇ।" "ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨੇਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਤੂੰ ਅੱਜ ਹੀ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿਚ ਜਲਦੀ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਸੁਖੀ ਰਹਿ।" ਫਿਰ, ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ ਨ੍ਹਾ ਕੇ ਅਤੇ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਪੂਰੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰਕੇ ਸੋਨਾ, ਘਿਉ, ਤਿਲ, ਦਹੀਂ ਅਤੇ ਚੌਲ ਲਿਆਂਦੇ। ਉਹ ਜਲ ਦੇ ਘੜੇ, ਕੁਹਾੜੀ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਵੀ ਲਿਆਇਆ। ਫਿਰ, ਵਿਧੀ ਅਨੁਸਾਰ, ਹਵਨ ਦੀ ਅੱਗ ਲਿਆ ਕੇ ਸਾਰਾ ਸਮਾਨ ਠੀਕ ਠੀਕ ਰੱਖਿਆ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਪੰਡੂ ਦੇ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤੇ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਵੀ ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੰਡੂ ਦੇ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਅੱਗ ਲਾਈ ਅਤੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ; ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਰੋਦਿਆਂ, ਪੰਡੂ ਪੁੱਤਰ ਜ਼ਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਫਿਰ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਕੇ, ਪੰਡੂ ਦੀ ਧਰਮਪਤਨੀ ਚਿਤਾ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਮਸ਼ਹੂਰ ਪੁੱਤਰੀ ਵੀ ਤੁਰੰਤ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਸਮੇਤ, ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਕੱਪੜੇ ਪਾ ਕੇ, ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਤੇ ਜਲ-ਦਾਨ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਤਪਸਵੀ, ਰਿਸ਼ੀ ਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪੂਰੇ ਕਰਮ ਕੀਤੇ। ਪੰਡੂ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਦੇਵ-ਤੁੱਲ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਵਿਚਾਰ ਕੀਤਾ। ਪੰਡੂ ਨੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਰਾਜਪਾਟ ਛੱਡ ਕੇ ਇੱਥੇ ਤਪ ਕਰਕੇ, ਤਪਸਵੀ ਜਨ ਸਮੂਹ ਵਿੱਚ ਆਸਰਾ ਲਿਆ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਅਤਮਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਨਵੇਂ ਜੰਮੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਪਤਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਹਵਾਲੇ ਕਰ ਦਿੱਤੇ ਅਤੇ ਹੁਣ ਸੁਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਆਓ, ਅਸੀਂ ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪਤਨੀ, ਸਰੀਰ ਅਤੇ ਰਾਜ ਨੂੰ ਲੈ ਚਲ੍ਹੀਏ, ਇਹੀ ਸਾਡਾ ਕਰਤਵ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਆਪਸ ਵਿੱਚ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ, ਉਹ ਸਭ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ, ਪੰਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਨਾਗਸਹਵਯਾ ਨਾਂ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਲ ਤੁਰ ਪਏ। ਉਹ ਤਪਸਵੀ, ਦਿਲੋਂ ਦਾਨੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਸੌਂਪਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹੋ ਗਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਉਹ ਸਭ ਪੰਡੂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ascetics ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਤੁਰ ਪਏ। ਜੋ ਨਾਰੀ ਪਹਿਲਾਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਹਮੇਸ਼ਾਂ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਹੁਣ ਉਹ ਲੰਮਾ ਯਾਤਰਾ ਕਰਨ ਲੱਗੀ, ਜੋ ਉਸਨੂੰ ਛੋਟੀ ਲੱਗੀ। ਕਾਫੀ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਲੈਡੀ ਕੁਰੂ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੀ ਤੇ ਵਰਧਮਾਨਾ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਦਰਵਾਜ਼ੇ ਉੱਤੇ ਆ ਗਈ।