ਪੰਡੂ ਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਮਦਰੀ ਨੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ ਸਨਮਾਨ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਮੇਰਾ ਪਤੀ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਹੁਣ ਸਵਰਗ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਹੁਣ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਹੀਂ, ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਆਪਣੇ ਸਬੰਧੀ ਵੀ ਇਸ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ ਹਨ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਬਿਨਾਂ ਜੀਵਨ ਨਿਭਾਉਣ ਵਿੱਚ ਅਸਮਰਥ ਹਾਂ; ਇਸ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਯਮ ਦੇ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿਚਕਾਰ, ਉਹੀ ਜੀਵਨ ਨਹੀਂ ਜੀ ਸਕਦੀ; ਜੇ ਮੈਂ ਐਸਾ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਵੱਡਾ ਅਧਰਮ ਆ ਜਾਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ, ਰਾਣੀ ਜੀ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣਾ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਂਦੀ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਯਮ ਲੋਕ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੀ। ਰਾਜਾ, ਜੋ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਪਰਲੋਕ ਵਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ; ਜਿਵੇਂ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸਰੀਰ ਦੇ ਨਾਲ, ਮੇਰਾ ਸਰੀਰ ਵੀ—ਚੰਗੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਢੱਕ ਕੇ—ਸੜਾਇਆ ਜਾਵੇ। ਮਿਹਰਬਾਨੀ ਕਰਕੇ, ਇਹ ਪਿਆਰਾ ਕੰਮ ਕਰ ਦਿਉ; ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਦੇਖਭਾਲ ਵਿੱਚ ਚੌਕਸ ਰਹਿਣਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਹੋਰ ਸਲਾਹ ਨਹੀਂ ਦੇ ਸਕਦੀ।” ਇਸ ਦੁਖ ਭਰੇ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਸਚੇ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਕੰਤਿ ਅਤੇ ਮਦਰੀ ਨੂੰ ਧੀਰਜ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਅਤੇ ਤਪस्या ਵਾਲੀ ਸਲਾਹ ਦਿੱਤੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, “ਸੌਭਾਗਿਆਵਾਨ ਹੋ, ਤੇਰੇ ਨੌਜਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹਨ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮਰ ਨਾ; ਅਸੀਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਕੁਰੁ ਦੇਸ਼ ਵੱਲ ਲੈ ਜਾਵਾਂਗੇ। ਜਦੋਂ ਲਾਲਚ ਤੋਂ ਅਧਰਮ ਉਤਪੰਨ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਲਾਲਚੀ ਹੈ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਸਮੇਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਠੀਕ ਵਿਹਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਕੰਤਿ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਹਨ; ਮਦਰੀ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲਾ, ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਉਸ ਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਲਯਾ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ ਮਰਨ ਦਾ ਫਲ ਨਿਸਚਿਤ ਹੈ, ਪਰ ਦੋਵਾਂ ਜਨਮਾਂ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇਹ ਕਰਨਾ ਮੁਸ਼ਕਲ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੀ ਮੌਤ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਜੋ ਨਾਰੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਤੇ ਆਤਮ-ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਸ਼ੁੱਧ ਵਿਚਾਰ, ਬੋਲ ਤੇ ਕਰਮ ਨਾਲ, ਉਹ ਮੰਗਲਮਈ ਹੈ। ਅਜਿਹੀ ਨਾਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਕਤੀ ਕਰ ਸਕਦੀ ਹੈ; ਪਤੀ, ਉਹ ਖੁਦ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ—ਤਿੰਨੋ ਬਚ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਅਸੀਂ ਸਮਝਦੇ ਹਾਂ ਕਿ ਤੁਹਾਡਾ ਜੀਵਨ ਜਾਰੀ ਰੱਖਣਾ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ।” ਕੰਤਿ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਪੰਡੂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਲਾਹ ਮੇਰੇ ਮੱਥੇ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਅਨੁਸਾਰ ਹੀ ਕਰਾਂਗੀ। ਜਦੋਂ ਦੁਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਮੈਂ ਮੰਨਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਹੈ—ਮੇਰੇ ਪਤੀ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਲਈ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਕੰਤਿ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਭਲਾਈ ਕਰਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰਥ ਹੈ; ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ, ਉਸ ਦੀ ਤੁਲਨਾ ਅਰੁੰਧਤੀ ਨਾਲ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਅਤੇ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਕੰਤਿ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਮੈਂ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ, ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦੀ। ਮੈਂ, ਜਿਸ ਨੇ ਭੋਗ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਸੰਤੁਸ਼ਟ ਨਹੀਂ ਹੋਈ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਜਾਵਾਂਗੀ; ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਪ੍ਰਧਾਨ ਰਾਣੀ, ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇ। ਮੈਂ ਧਰਮਵਾਨ, ਕ੍ਰਿਤਘਨ, ਸੱਚੇ ਅਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਤੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਾਂਗੀ; Noble lady, ਅੱਜ ਮੈਨੂੰ ਆਗਿਆ ਦਿਉ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕਹਿ ਕੇ, ਮਦਰੀ, ਜੋ ਮਦਰਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਕੰਤਿ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ ਨਤਮਸਤਕ ਹੋਈ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕੰਤਿ ਨੂੰ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਮੱਥੇ 'ਤੇ ਚੁੰਮਿਆ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦਾ ਹੱਥ ਫੜਕੇ, ਮਦਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਕੰਤਿ ਤੇਰੀ ਮਾਤਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਧਾਈ, ਤੇਰਾ ਪਿਤਾ ਹੁਣ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਹੈ ਅਤੇ ਧਰਮ ਨਾਲ, ਚਾਰਾਂ ਵਿਚਕਾਰ ਪਿਤਾ ਹੈ; ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰ, ਸਚ ਅਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਸਥਿਰ ਰਹੋ। ਅਜਿਹੇ ਲੋਕ ਨਾ ਮਰਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੀ ਹਾਰਦੇ ਹਨ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਦਿਲੋਂ ਯਤਨ ਕਰੋ।” ਮਦਰੀ ਨੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ: “ਇਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਸਾਹਮਣੇ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਕਿਹਾ ਹੈ, ਮੇਰੀ ਸਵਰਗ ਦੀ ਇੱਛਾ ਵਿਅਰਥ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਦੀ ਪੁੱਤਰ, ਤੁਸੀਂ ਧਨਵੰਤ ਹੋ, ਤੁਹਾਡੇ ਵਾਂਗ ਕੋਈ ਨਾਰੀ ਨਹੀਂ; ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਕਤ, ਤੇਜ, ਤਪ, ਮਹਾਨਤਾ, ਅਤੇ ਉੱਤਮ ਜਸ ਅਤੁੱਲ ਹੈ। ਕੰਤਿ, ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਅਤੁੱਲ ਸ਼ਕਤੀ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੀ; Noble lady, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਸਨਮਾਨ ਦਿੰਦੀ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ, ਆਪਣੇ ਮੰਗਲਮਈ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ; ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੀ ਆਗਿਆ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕਾਰਣ ਧਰਮ, ਸਵਰਗ ਅਤੇ ਜਸ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂ; ਇੱਥੇ ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਚਾਹੋ, ਕਰੋ, ਹਿੱਕ-ਚੁੱਕ ਨਾ ਕਰੋ।” ਕੰਤਿ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਅੰਸੂਆਂ ਨਾਲ ਰੁਕ ਗਈ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ: “ਤੁਸੀਂ ਆਗਿਆਪਤ ਹੋ, ਧਨਵੰਤ; ਤੁਹਾਡਾ ਮਿਲਾਪ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਹੋਵੇ।” “ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਤੇ ਸੁੰਦਰ, ਤੁਸੀਂ ਅੱਜ ਹੀ ਦੇਵ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਮਿਲੋ ਅਤੇ ਸਦਾ ਲਈ ਆਨੰਦ ਲਓ।” ਫਿਰ, ਪੁਜਾਰੀ ਨੇ, ਨ੍ਹਾ ਕੇ, ਸੰਸਕਾਰ-ਕਰਮ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਟੁਕੜੇ, ਘੀ, ਤਿਲ, ਦਹੀਂ, ਅਤੇ ਚਾਵਲ ਲਿਆ। ਉਹ ਪਾਣੀ ਦੇ ਘੜੇ, ਕੁਹਾਡੀ, ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਲਿਆ ਕੇ, ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਅੱਗ ਲਿਆ ਕੇ, ਸਭ ਕੁਝ ਠੀਕ ਤਰ੍ਹਾਂ ਵਿਵਸਥਿਤ ਕੀਤਾ। ਕਸ਼ਯਪ ਨੇ ਪੰਡੂ ਦਾ ਅੰਤਿਮ ਸੰਸਕਾਰ ਕੀਤਾ; ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਮ ਕਰਿਆ। ਉਸ ਅੱਗ ਨਾਲ ਪੰਡੂ ਨੂੰ ਸੜਾਇਆ ਗਿਆ; ਫਿਰ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਪੰਡੂ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਰੋਦਾ ਹੋਇਆ ਜਮੀਨ 'ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਿਆ। ਸਭ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਲੈ ਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰ ਨੇ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ, ਆਪਣੇ ਵਿਧਵਾਨ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਸੀ, ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਮਦਰਾ ਰਾਜਾ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪੁੱਤਰ, ਮਦਰੀ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚਿਤਾ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹ ਗਈ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਪਵਿੱਤਰ ਅਤੇ ਸਾਫ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਆਪਣੇ ਭਰਾਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪੁਜਾਰੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਅਨੁਸਾਰ ਉਥੇ ਪਿੰਡ-ਦਾਨ ਅਤੇ ਜਲ-ਕਰਮ ਕਰਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਡੂ ਅਤੇ ਮਦਰੀ ਦੇ ਵਿਦਾ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ, ਕੰਤਿ ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਵਿਰਹ ਅਤੇ ਦੁਖ ਦੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ, ਧਰਮ, ਆਤਮ-ਸੰਯਮ, ਅਤੇ ਵੱਡਿਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਦੀ ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਆਗਿਆ ਨੂੰ ਸਵਿਕਾਰਿਆ।