ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸ਼ਲਯਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਅਤੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਠੱਗ ਲਿਆ। ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਸ਼ਲਯਾ ਤੋਂ ਇਕ ਵਰ ਮੰਗਿਆ: “ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿਓ।” ਸ਼ਲਯਾ ਨੇ ਇਹ ਵਰ ਦੇਣ ਦਾ ਵਾਅਦਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾਈ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਭੇਜਿਆ। ਉੱਥੇ, ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸਵੀਕਾਰ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ, ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ। ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੀ ਖਬਰ ਮਿਲੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਕੇ ਸਾਰੀ ਰਾਤ ਜਾਗਦੇ ਰਹੇ। ਉੱਥੇ ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਲਾਭਦਾਇਕ ਤੇ ਉਚੀ ਸੋਚ ਵਾਲੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਫਿਰ ਸੰਤ ਸਨਤਸੁਜਾਤ ਨੇ ਦੁਖੀ ਮਨ ਵਾਲੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉੱਚੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸੰਜਯ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਏਕਤਾ ਦੀ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਇੱਥੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਦਇਆ ਅਤੇ ਬੁਧੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਸ਼ਹਿਰ ਆਏ, ਤਾਕਿ ਸਮਝੌਤਾ ਹੋ ਸਕੇ। ਪਰ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਨੂੰ ਠੁਕਰਾ ਦਿੱਤਾ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੋਹਾਂ ਪੱਖਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ ਦੰਭੋਧਭਵ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਗਾਲਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਲਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀ ਸਿੱਖਿਆ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮੰਦੀ ਸਲਾਹ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਦੱਸੀਆਂ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੇ ਬਠਾ ਕੇ ਬਹੁਤ ਤਰੀਕਿਆਂ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਕਰਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਿਭਤਾ ਕਾਰਨ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਫਿਰ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਤੋਂ ਉਪਪਲਵਯਾ ਆ ਕੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ, ਲਾਭਦਾਇਕ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀਆਂ ਕਰ ਲੀਆਂ। ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ, ਘੋੜੇ, ਰਥ ਅਤੇ ਹਾਥੀ ਯੁੱਧ ਲਈ ਨਿਕਲ ਪਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਵਰਨਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਲੂਕਾ ਨੂੰ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਪਾਸ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਕਿ ਮਹਾ-ਯੁੱਧ ਦੀ ਪੂਰਵ-ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੁਨੇਹਾ ਦੇ ਸਕੇ। ਇੱਥੇ ਰਥੀ, ਮਹਾਂ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਅਤੇ ਅੰਬਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਆਉਂਦੀ ਹੈ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਭਾਰਤ ਦੀ ਪੰਜਵੀਂ ਪਾਵਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਬਹੁਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਹਨ, ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਦਯੋਗ ਪਾਵਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ-ਸਲਾਹ ਅਤੇ ਟਕਰਾਅ ਦੋਵੇਂ ਹਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਅਨੁਸਾਰ 186 ਅਧਿਆਇ ਹਨ। ਇਸ ਵਿੱਚ 6098 ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ, ਅਤੇ 98 ਹੋਰ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਹਨ, ਜਿਵੇਂ ਮਹਾਨ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ ਵਿਆਸ ਨੇ ਕਿਹਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਸ਼ਮ ਪਾਵਾ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਵਿਸ਼ਿਆਂ ਦੀ ਕਥਾ ਹੈ, ਆਉਂਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਵਿੱਚ, ਸੰਜਯਾ ਵੱਲੋਂ ਜੰਬੂਦਵੀਪ ਦੀ ਬਣਤਰ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਗਹਿਰੀ ਨਿਰਾਸ਼ਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ। ਉੱਥੇ ਦਸ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਭਿਆਨਕ ਤੇ ਡਰਾਉਣਾ ਯੁੱਧ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਉਲਝਣ ਦੂਰ ਕੀਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਅਗਿਆਨ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ ਭ੍ਰਮ ਨੂੰ ਮੁਕਤੀ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਅਤੇ ਤਰਕ ਨਾਲ ਨਸ਼ਟ ਕੀਤਾ, ਅਤੇ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਥਿਤੀ ਦਾ ਧਿਆਨ ਰੱਖਿਆ। ਫਿਰ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ, ਉੱਚੀ ਬੁਧੀ ਵਾਲੇ, ਆਪਣੀ ਰਥ ਤੋਂ ਛੇਤੀ ਉਤਰੇ, ਚਾਬੁਕ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਫੜ ਕੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਮਾਰਨ ਲਈ ਨਿਡਰ ਹੋ ਕੇ ਦੌੜ ਪਏ। ਉੱਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦਾਂ ਦੀ ਚਾਬੁਕ ਵਾਂਗ ਚੋਟ ਲੱਗੀ, ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ, ਗਾਂਡੀਵ ਧਾਰੀ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਯੋਧਾ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਖੜਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸ ਥਾਂ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸ਼ਿਖੰਡਿਨ ਨੂੰ ਸਾਹਮਣੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਤੇਜ਼ ਬਾਣਾਂ ਨਾਲ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਰਥ ਤੋਂ ਸੁੱਟ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਸ਼ਮ ਉੱਥੇ ਤੀਰਾਂ ਦੇ ਸੇਜ ਤੇ ਲੈਟ ਗਿਆ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੇਵੀਂ ਪਾਵਾ ਭਾਰਤ ਵਿੱਚ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਪਾਵਾ ਵਿੱਚ 117 ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ 5800 ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ। ਵਿਆਸ, ਜੋ ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹਨ, ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਪਾਵਾ ਵਿੱਚ 84 ਸ਼ਲੋਕ ਗਿਣੇ ਹਨ। ਫਿਰ, ਦ੍ਰੋਣ ਪਾਵਾ ਦੀ ਕਥਾ ਆਉਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੈ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਅਧਿਆਪਕ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਨਮਾਨਿਤ ਸਰਦਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਦੁਰਯੋਧਨ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਮਾਹਿਰ ਨੇ ਪਾਂਡਵ ਦੇ ਬੁਧੀਮਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਰਾਜਾ, ਨੂੰ ਕੈਦ ਕਰਨ ਦੀ ਸਪਤ ਲੈ ਲਈ। ਉੱਥੇ, ਸੰਸ਼ਾਪਤਕਾ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਮੈਦਾਨ ਤੋਂ ਦੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਭਗਦੱਤਾ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਹਾਥੀ ਸੁਪ੍ਰਤਿਕਾ ਸਮੇਤ ਹਰਾਇਆ। ਉੱਥੇ, ਕਈ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ, ਇਕੱਲੇ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਜਯਦ੍ਰਥ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਵਿਦਵਾਨ ਅਭਿਮਨ्यु ਨੂੰ, ਜੋ ਅਜੇ ਤਕ ਪੂਰੀ ਉਮਰ ਨਹੀਂ ਸੀ ਪਾਇਆ, ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ। ਜਦ ਅਭਿਮਨ्यु ਦੀ ਮੌਤ ਹੋਈ, ਅਰਜੁਨ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਭਰਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਸੱਤ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀਆਂ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਰਾਜਾ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ। ਉੱਥੇ ਭੀਮ, ਜੋ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ ਸਤਯਕੀ— ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੇ ਆਦੇਸ਼ ਤੇ, ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਲੱਭਣ ਲਈ, ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਭਾਰਤ ਫੌਜ ਵਿੱਚ ਦਾਖਲ ਹੋਏ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਦੇਵਤੇ ਵੀ ਨਹੀਂ ਵਿੱਖੜ ਸਕਦੇ। ਸੰਸ਼ਾਪਤਕਾ ਦੀ ਬਾਕੀ ਫੌਜ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਸ਼ਟ ਹੋ ਗਈ; ਨੌਂ ਕਰੋੜ ਵੀਰ ਸੰਸ਼ਾਪਤਕਾ ਯੋਧਿਆਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਣ ਗੁਆ ਦਿੱਤੇ।