ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਧਿਆਪਕ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ। ਭੀਮ ਨੇ ਗਦਾ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਮਹਾਰਤ ਪਾ ਲਈ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭਾਲਾ ਚਲਾਉਣ ਵਿਚ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੂਰਮੇ ਸਨ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਸਵਯਸਾਚੀ ਅਰਜੁਨ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਲਈ ਅੱਗ ਵਰਗਾ ਸੀ, ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚੀ ਚੋਟੀ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਕਿ "ਇਹ ਮੇਰੇ ਬਰਾਬਰ ਹੈ," ਫਿਰ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤੇ। ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿਚ ਰੱਖਣ ਵਾਲਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਪਲਾਸ਼ ਦੇ ਦਰਖ਼ਤ ਵਰਗਾ ਉੱਚਾ ਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁ, ਨਾਲ ਹੀ ਤੀਰ, ਕਤਰਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ, ਜੋ ਗਿੱਧ ਦੇ ਪਰਾਂ ਨਾਲ ਸਜੇ ਹੋਏ ਸਨ, ਦਿੱਤੇ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਉਹ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ ਜੋ ਵੱਡੇ ਸੱਪਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਸਨੇ ਸਾਰੇ ਹਥਿਆਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਏ, ਇੰਦਰ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਉਸਦੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਅੱਗੇ ਥੋੜ੍ਹੇ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤਰ ਨਾਲ, ਪਾਂਡਵ ਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੁਸ਼ਮਨਾਂ ਦੇ ਸੰਘਾਰਕ ਸਨ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਸਿੱਖਿਆ ਪੂਰੀ ਕਰਦੇ ਗਏ। ਉਹ ਪੰਜੇ ਹੀ, ਨਾਲ ਹੀ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ, ਛੇਤੀ ਹੀ ਵਧੇਰੇ ਹੋ ਗਏ, ਜਿਵੇਂ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਕਮਲ ਵਧਦੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚਣ ਦੀ ਉਮਰ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਨਿਰਧਾਰਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਸੁਣ। ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਗਿਆ। ਭੀਮਸੇਨ ਪੰਦਰਾਂ ਸਾਲ ਦਾ ਸੀ, ਅਰਜੁਨ ਚੌਦਾਂ ਸਾਲ ਦਾ, ਤੇ ਜੁੜਵਾਂ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਦੇ ਹੋ ਕੇ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ। ਉੱਥੇ, ਉਹ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਤੇਰਾਂ ਸਾਲ ਰਹੇ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਲੱਖ ਦੇ ਮਕਾਨ ਵਿੱਚ ਰਹੇ, ਉਸਦੇ ਬਾਅਦ ਘਟੋਤਕਚ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਏਕਚਕ੍ਰਾ ਵਿਖੇ ਰਿਹਾਇਸ਼ ਕੀਤੀ, ਫਿਰ ਇੱਕ ਸਾਲ ਪਾਂਚਾਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨਾਲ ਪੰਜ ਸਾਲ ਰਹਿਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਇੰਦਰਪ੍ਰਸਥ ਵਿੱਚ ਤੇਈ ਸਾਲ ਬਿਤਾਏ। ਫਿਰ, ਜੂਏ ਵਿੱਚ ਹਾਰ ਕੇ, ਬਾਰਾਂ ਸਾਲ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਸਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਗੁਜ਼ਾਰੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸਮੁੰਦਰ ਵੱਲੋਂ ਘਿਰੀ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਛੱਤੀ ਸਾਲ ਰਾਜ ਕੀਤਾ। ਛੇ ਮਹੀਨੇ ਵਿੱਚ, ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਜੋ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਸਨ, ਪਰਿਕਸ਼ਿਤ ਨੂੰ ਰਾਜਗੱਦੀ ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਨਿਯਤ ਮੌਤ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਦੀ ਉਮਰ ਇੱਕ ਸੌ ਅੱਠ ਸਾਲ ਹੋਈ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਅਰਜੁਨ ਨਾਲੋਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਵੱਡਾ ਸੀ, ਤੇ ਸੰਕਰਸ਼ਣ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨਾਲੋਂ ਤਿੰਨ ਮਹੀਨੇ ਵੱਡਾ ਸੀ। ਪਾਂਡੂ, ਪੰਜਵਾਂ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਚਮਕਦਾਰ, ਆਪਣੇ ਦੋਨਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ, ਕਸ਼੍ਯਪ ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੇਖ ਕੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਜਦ ਮੌਸਮ ਬਸੰਤ ਦਾ ਸੀ, ਮਧੁ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਸਮੇਂ, ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਜ਼ਵਾਨੀ ਦਾ ਚੌਦਵਾਂ ਸਾਲ ਪੂਰਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸੇ ਚੰਦ੍ਰਮਾਂਸ਼ ਵਿੱਚ, ਜਿਸ ਵਿੱਚ ਪਾਰਥ ਦਾ ਜਨਮ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਉੱਤਰਾ ਫਲਗੁਣੀ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਤਿਥੀ ਤੇ, ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਨਾਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਭੋਜਨ ਕਰਵਾ ਰਹੀ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਸਾਵਧਾਨੀ ਭੁੱਲ ਗਈ। ਉਸ ਸਮੇਂ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਉੱਤੇ ਭਰੋਸਾ ਕਰਕੇ, ਸੁੰਦਰ ਪਹਾੜੀ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪੰਜ ਸੋਹਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਇਕ ਵਾਰੀ, ਮਧੁ ਤੇ ਮਾਧਵ ਦੇ ਫੁੱਲਾਂ ਵਾਲੇ ਮੌਸਮ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਉਸ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਘੁੰਮ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਨੂੰ ਮੋਹ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਪਲਾਸ਼, ਤਿਲਕ, ਅੰਬ, ਚੰਪਕ, ਪਾਰੀਭਦ੍ਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਦਰਖ਼ਤ ਫੁੱਲਾਂ ਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੀਲਾਂ ਅਤੇ ਖਿੜੇ ਹੋਏ ਕਮਲਾਂ ਨਾਲ ਉਹ ਜੰਗਲ ਸੋਹਣਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਮ ਜਾਗ ਪਿਆ। ਉੱਥੇ, ਜਦ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਖੁਸ਼ੀ-ਖੁਸ਼ੀ ਫਿਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਮਾਦ੍ਰੀ ਵੀ ਸੁੰਦਰ ਵਸਤ੍ਰ ਪਹਿਨ ਕੇ, ਇਕੱਲੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਚੱਲੀ। ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਨੌਜਵਾਨ ਤੇ ਹਲਕੇ ਕਪੜੇ ਪਹਿਨੀ ਹੋਈ ਸੀ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵਾਸਨਾ ਜਾਗ ਪਈ, ਜਿਵੇਂ ਅਚਾਨਕ ਅੱਗ ਭੜਕ ਉਠਦੀ ਹੈ। ਉਸਨੂੰ ਇਕੱਲਾ, ਗੁਪਤ ਥਾਂ ਤੇ ਵੇਖ ਕੇ, ਰਾਜੇ ਦੇ ਕਮਲ ਵਰਗੇ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ, ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਉਸ ਤੇ ਕਾਬੂ ਪਾ ਲਿਆ ਤੇ ਉਹ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਰੋਕ ਨਾ ਸਕਿਆ। ਫਿਰ, ਅਠਾਰਵੀਂ ਸਾਲ ਵਿੱਚ, ਠੀਕ ਸਮੇਂ, ਪਾਂਡੂ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਵਾਸਨਾ ਨੇ ਘੇਰ ਲਿਆ ਸੀ, ਸੋਭਾਵਾਨ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ, ਜੋ ਮਿਲਾਪ ਲਈ ਸੋਹਣੀ ਤਿਆਰ ਹੋਈ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਬੁਲਾਇਆ। ਫਿਰ, ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਉਸ ਸੁੰਨੇ ਥਾਂ ਤੇ ਜ਼ਬਰਦਸਤੀ ਫੜ ਲਿਆ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਰਾਣੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਕਿ ਉਹ ਰੋਕ ਸਕੇ। ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਉਸਨੇ ਆਪਣੀ ਉੱਤੇ ਲੱਗੀ ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਭੁੱਲ ਗਿਆ, ਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਜਿਵੇਂ ਕਿਸੇ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਮਜਬੂਰੀ ਵਿੱਚ ਮਜਬੂਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੋਵੇ। ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਵੱਸ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਕੇ, ਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਹਵਾਲੇ ਹੋ ਕੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਆਖਰੀ ਘੜੀ ਵੱਲ ਵਧ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਮਨ, ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਭਾਗ ਦੇ ਵੱਸ ਵਿਚ ਆ ਕੇ, ਸਾਰੀ ਸਮਝ ਗਵਾ ਬੈਠਿਆ, ਉਸਦੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਗਿਆਨ ਤੇ ਕਾਬੂ ਨਾ ਰਿਹਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸਭ ਤੋਂ ਧਰਮਾਤਮਾ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਕਾਲ ਦੇ ਨਿਯਮ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਫੜ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ, ਉਸ ਰਾਜੇ ਨੂੰ, ਜਿਸ ਦੀ ਸਾਰੀਆਂ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਜਾ ਚੁੱਕੀਆਂ ਸਨ, ਗਲੇ ਲਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵਾਰ-ਵਾਰ ਚੀਕ ਮਾਰੀ। ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਦੋ ਪੁੱਤਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉਥੇ ਆਈ ਜਿੱਥੇ ਰਾਜਾ ਪਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੂੰ ਹੀ ਇੱਥੋਂ ਜਾ, ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਥੇ ਹੀ ਰਹਿਣ ਦੇ।" ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਉਥੇ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਮਾਰੀ ਗਈ!" ਚੀਕ ਮਾਰੀ ਤੇ ਅਚਾਨਕ ਚਲੀ ਗਈ। ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਪਏ ਹੋਏ ਸਨ, ਕੁੰਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਕੰਬ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ। "ਮੈਂ ਸਦਾ ਤੇਰੀ ਰਾਖੀ ਕੀਤੀ, ਹੇ ਧੀਰਜਵਾਨ ਵੀਰ, ਫਿਰ ਤੂੰ, ਸ਼ਾਪ ਨੂੰ ਜਾਣਦਿਆਂ ਹੋਇਆ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਿਆਂ, ਕਿਵੇਂ ਉਸ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਕਰ ਬੈਠਾ?