ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਪੂਰੇ ਭਾਵ ਨਾਲ, ਕਰਮਾਂ ਅਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹਨਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਮ ਰੱਖੇ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਮ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ, ਮੱਧਲੇ ਦਾ ਭੀਮਸੇਨ, ਤੇ ਤੀਜੇ ਦਾ ਅਰਜੁਨ—ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਨਾਂ ਮਿਲੇ। ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਕੁਲ ਤੇ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਸਹਦੇਵ ਆਖਿਆ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਖੁਸ਼ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਉਚਾਰਿਆ। ਹਾਲਾਂਕਿ ਉਹ ਸਾਰੇ ਇੱਕੇ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ ਸਨ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਅਗਵਾਨ ਸਨ, ਪੰਜ ਪੰਜ ਸਾਲ ਵੱਖਰੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਭ ਆਤਮਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ, ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸਨ। ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਵੇਖਿਆ। ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਈ ਅਤੇ ਉਹ ਆਤਮਿਕ ਆਨੰਦ ਨਾਲ ਭਰ ਗਿਆ। ਉਹ ਬੱਚੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਜੀਵਣੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਪਿਆਰ-ਮੁਹੱਬਤ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਤੱਕ ਵੀ ਵੱਧ ਗਈ। ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਦਰੀ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਪૃਥਾ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਵਰਤ ਸਕਦੇ ਹਾਂ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਠੱਗੀ ਗਈ ਹਾਂ। ਮੈਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਕਿਸਮਤ ਹੈ; ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਨਹੀਂ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੁੜਵਾਂ ਨੂੰ ਸੱਦਣ ਨਾਲ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲਣਗੇ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਕਦੇ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦੇਵੋ; ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਵਰ ਮੰਨੋ।" ਇਉਂ ਪੰਜ ਮਹਾਂਵੀਰ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਜਨਮੇ। ਉਹ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਚੰਨ ਦੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੋਹਣੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਗਰੂਰ ਵਾਲੇ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਅਤੇ ਸਿੰਘ-ਚਾਲ ਨਾਲ ਤੁਰਦੇ, ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਾਂਗ ਵਧਦੇ ਗਏ। ਜਦ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਮਾਲਾ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਵਧੇ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਜਨਮੇ, ਉਥੇ ਵੱਸਦੇ ਤਪਸਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਫਿਰ ਸਾਰੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲੈਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ। ਪਾਂਡੂ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜਾਂ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉੱਥੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਆਸਕਤੀ ਭਰਿਆ ਜੀਵਨ ਜਿਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਗੁਜ਼ਾਰਦਾ, ਤਪ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਹ ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਆਖਦੇ, "ਕਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੂ?" ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਨਾਲ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਜਦ ਪਾਂਡੂਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਮਦ ਸੁਣਦੇ, ਤਾਂ ਸਭ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਜਾਂਦੇ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਕਰਦੇ ਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, "ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਮਹਾਂਵੀਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਤੀਰਥ-ਕਰਮ ਕਦੇ ਨਾ ਛੁੱਟਣ।" ਉਹ ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ, "ਪਰਿਵਾਰ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਭੇਜੋ।" ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸਹਿਮਤ ਹੋ ਕੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਭੇਜਿਆ। ਉਹ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਲਈ ਮੋਰਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸੁਸ਼ੋਭਤ ਵਸਤ੍ਰ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਲਈ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ, ਗਾਂਵਾਂ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਆਦਿ ਭੇਜੇ। ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠਾ ਕਰਕੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਕਾਸ਼ਯਪ ਰਵਾਨਾ ਹੋਏ। ਜਦੋਂ ਕਾਸ਼ਯਪ ਪਹੁੰਚੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਰੂਪ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ। ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਲਈ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਗਰਭਾਧਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੁੰਡਨ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਉਪਨਯਨ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਮੁੰਡਨ ਤੇ ਜਨੇਊ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸ਼ੇਰ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਵੇਦ-ਅਧਿਐਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਸ਼ਰਯਾਤੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਪੁੱਤਰ, ਸ਼ੁਕ੍ਰ, ਜਿਸਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਿਆ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵਿਦਿਆ ਦਿੰਦਾ ਸੀ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਨੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਫਲ ਖਾਂਦਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟ ਉਪਕਰਨਾਂ ਤੇ ਉਪਦੇਸ਼ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ। ਉਸ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ, ਉਹ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ; ਭੀਮ ਨੇ ਗਦਾ, ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਨੇ ਭਾਲਾ, ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨਕੁਲ ਤੇ ਸਹਦੇਵ ਤਲਵਾਰ ਤੇ ਢਾਲ ਵਿੱਚ, ਤੇ ਅਰਜੁਨ ਧਨੁਰਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਸਿਖਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਇਹ ਮੇਰੇ ਸਮਾਨ ਹੈ," ਅਤੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲਾ, ਤਲਵਾਰ, ਤੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤੇ। ਉਸ ਨੇ ਅਰਜੁਨ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਚਮਕਦਾਰ ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਕਟਾਰੀਆਂ, ਤੇ ਉੱਕਾਬ ਦੇ ਪੰਖਾਂ ਵਾਲੇ ਲੋਹੇ ਦੇ ਤੀਰ ਦਿੱਤੇ। ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਪਾਰਥ ਨੂੰ ਅਜਗਰਾਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾਰ ਹਥਿਆਰ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਹਥਿਆਰ ਮਿਲਣ ਉਤੇ, ਇੰਦ੍ਰਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ ਵੀ ਉਸ ਦੀ ਤਾਕਤ ਅੱਗੇ ਘੱਟ ਹਨ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹਰ ਇੱਕ ਦੇ ਜਨਮ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦਾ ਅੰਤਰ ਹੋਣ ਦੇ ਬਾਵਜੂਦ, ਪਾਂਡੂ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਇੱਕ-ਇੱਕ ਕਰਕੇ ਵਧਦੇ ਗਏ। ਉਹ ਪੰਜੇ, ਅਤੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਹੋਰ ਸੌ ਪੁੱਤਰ, ਜਲ ਵਿੱਚ ਕੌਮਲ ਕਮਲਾਂ ਵਾਂਗ, ਥੋੜ੍ਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ ਤੇਜ਼ੀ ਨਾਲ ਵਧੇ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ ਪਾਂਡਵ ਕਿੰਨੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਨਿਰਧਾਰਤ ਸੀ। ਸੁਣ, ਹੇ ਕੁਰੁਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ! ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ ਸੋਲਾਂ ਸਾਲ ਦੀ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਪਹੁੰਚਿਆ।