ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਮਾਣ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਲਈ, ਇੰਦਰ ਦੀ ਮਿਸਾਲ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਕਠਿਨ ਯਗ੍ਯ ਕਰਕੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿਚ ਅਗਵਾਈ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ ਸੀ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, "ਸੁੰਦਰ ਮਾਦ੍ਰੀ, ਜਿਵੇਂ ਮੰਤ੍ਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਕਠੋਰ ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਕੋਲ ਯਸ਼ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਇਉਂ ਹੀ ਸਭ ਰਾਜਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਲਈ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਖੇ ਕੰਮ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ ਇਹ ਉਪਾਇਆ ਦਵਾਰਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਉਂ ਅਤੇ ਉੱਚਤਮ ਯਸ਼ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।" ਯਹ ਸਭ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕੁਰੁਕੁਲ ਦੇ ਵਧਾਵਣ ਵਾਲੇ, ਮੈਂ ਮਾਦ੍ਰੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਕਰਾਂਗਾ। ਫਿਰ ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ ਕਿ, "ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਨ ਲਾ ਕੇ ਚੁਣੇ ਹੋਏ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਿਮਰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ।" ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਕੇ, ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ ਇਸਨਾਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚ ਗਈ। ਉਥੇ, ਇਕੱਲੀ ਬੈਠੀ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ। ਫਿਰ, ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰ ਆਏ ਅਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਤੋਂ ਦੋ ਪੁੱਤਰ—ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ—ਜਨਮ ਲਏ, ਜੋ ਸੋਹਣੇਪਣ ਵਿੱਚ ਅਦੁੱਤੀਅ ਸੀ। ਇਸੇ ਵੇਲੇ, ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ, ਜੋ ਦੋਹਾਂ ਭਰਾਵਾਂ ਨੂੰ ਆਖਦੀ ਹੈ, "ਤੁਸੀਂ ਧਰਮ, ਭਗਤੀ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ—ਤੇਜ਼, ਸੋਹਣੇ ਅਤੇ ਗੁਣਵਾਨ ਹੋਵੋਗੇ; ਤੁਸੀਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧ ਜਾਵੋਗੇ, ਤੇਜ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਧਨ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਅੱਗੇ ਰਹੋਗੇ।" ਸਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ, ਕਰਮ ਅਤੇ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਰੱਖੇ। ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮੱਝਲੇ ਨੂੰ ਭੀਮਸੇਨ, ਅਤੇ ਤੀਸਰੇ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਮਾਦ੍ਰੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਂ ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਦਾ ਸਹਦੇਵ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ। ਇਹ ਪੰਜੇ ਭਰਾ ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਦਰ ਹੀ ਜਨਮੇ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਵਿੱਚ ਉਮਰ ਦਾ ਅੰਤਰ ਪੰਜ ਸਾਲ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ। ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੀ-ਸਮਾਨ ਚਮਕਦਾਰ, ਉੱਚ ਮਨ ਵਾਲੇ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਦੇਖਿਆ। ਪਾਂਡੁ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਨੰਦ ਆਇਆ ਅਤੇ ਸਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸਾਧੂਆਂ ਨੂੰ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਉਥੇ ਰਹਿਣ ਵਾਲੀਆਂ ਸਾਧੂਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗੇ। ਫਿਰ ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਮਾਦ੍ਰੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਲਈ ਫੇਰ ਪ੍ਰੇਰਿਆ। ਇਸ ਉੱਤੇ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਕੇਵਲ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਵਰਤ ਸਕੀਦੀ ਹੈ। ਮੈਂ ਮੂਰਖਤਾ ਵਿੱਚ ਦੋਵਾਂ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਗਏ, ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਔਰਤਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਡਰ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਆਦੇਸ਼ ਨਾ ਦੇਣਾ, ਏਹੀ ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਹੈ।" ਇਉਂ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੰਜੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕੀਤੇ ਗਏ, ਜਨਮ ਲਏ। ਉਹ ਪੰਜੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਕੁਲ ਦਾ ਵਧਾਵਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਮੰਗਲਕਾਰੀ ਲਛਣਾਂ ਵਾਲੇ ਅਤੇ ਚੰਨਣ ਵਰਗੇ ਸੋਹਣੇ ਸੀ। ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਣੀਲੇ, ਮਹਾਨ ਧਨੁਰਧਾਰੀ, ਤੇਜ਼ ਕਦਮਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਸਿੰਘ-ਗਰਦਨ ਵਾਲੇ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ ਮਹਾਨ ਸਾਧੂ ਵੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਸਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਦੇ ਤਪਸਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਮੰਨਦੇ ਸੀ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡੁ ਦੀ ਖੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਲੈਂਦੇ। ਪਾਂਡੁ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ਤੇ ਆ ਗਿਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਥੇ ਸਾਧੂਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਉਹ ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ, ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲਾਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦਾ, ਤਪ ਅਤੇ ਸੰਯਮ ਨਾਲ ਯੋਗ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਸੀ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਪਰ ਪਾਂਡੁ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਕਹਿੰਦੇ, "ਕਦੋਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੂ?" ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੰਦੇ ਹੋਏ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਦੇ, "ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।" ਉਹ ਪਾਂਡੁ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋਏ ਆਖਦੇ, "ਕੁਲ-ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਭੇਜੋ।" ਵਸੁਦੇਵ ਨੇ ਸਹਿਮਤੀ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਨੂੰ ਭੇਜਿਆ। ਪੁਰੋਹਿਤ ਰਾਜਕੁਮਾਰਾਂ ਲਈ ਮੋਰਪੰਖਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ ਵਸਤਾਂ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਲਈ ਨੌਕਰ-ਚਾਕਰ, ਗਾਂ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ ਆਦਿ ਭੇਜ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਜਦੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕਾਸ਼ਯਪ ਪੁਰੋਹਿਤ ਪਹੁੰਚੇ, ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਯਥਾ-ਵਿਧੀ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਵਡਿਆਈ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਸਭ ਸੰਸਕਾਰ ਕਰਵਾਏ। ਕਾਸ਼ਯਪ ਨੇ ਗਰਭਾਧਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਮੁੰਡਨ, ਜਨੇਊ ਅਤੇ ਉਪਨਯਨ ਤੱਕ ਸਾਰੇ ਕਰਮ ਕਰਵਾਏ। ਮੁੰਡਨ ਅਤੇ ਜਨੇਊ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਉਹ ਸਾਰੇ ਪੁੱਤਰ ਵੇਦ-ਪਾਠ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਥੇ, ਸ਼ਰਿਆਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ੁਕ੍ਰ ਦਾ ਵੀ ਜ਼ਿਕਰ ਆਉਂਦਾ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਸੌ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ੍ਯ ਕੀਤੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਸਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਉੱਤੇ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਜੜੀਆਂ-ਬੂਟੀਆਂ ਤੇ ਨਿਰਭਰ ਰਹਿੰਦਾ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਉੱਤਮ ਉਪਕਰਨਾਂ ਤੇ ਸਿੱਖਿਆ ਨਾਲ ਸਭ ਨੂੰ ਹੋਰ ਮਜ਼ਬੂਤ ਕਰਦਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦਾ ਜਨਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਪਰਵਰਿਸ਼, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਸੰਸਕਾਰ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਭਾ, ਸਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ਤੇ ਸਾਧੂਆਂ ਅਤੇ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਕੁਲ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਗਈ।