ਜਦੋਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਤਾਂ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪਾਂਡੂ ਨਾਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਗੱਲ ਕੀਤੀ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਪਿਆਰ ਭਰੀ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ ਪਾਂਡੂ, ਭਾਵੇਂ ਤੇਰੇ ਵਿੱਚ ਕੁਝ ਗੁਣ ਘੱਟ ਹੋਣ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਕਾਰਨ ਕਦੇ ਵੀ ਦੁਖੀ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਐਸਾ ਪਤੀ ਭੀ ਪਾ ਸਕਦੀ ਸੀ ਜੋ ਹੋਰ ਉੱਚਾ ਹੋਵੇ, ਪਰ ਮੇਰਾ ਮਨ ਕਦੇ ਵੀ ਡੋਲਿਆ ਨਹੀਂ। ਹੇ ਪਾਪ ਰਹਿਤ ਪਾਂਡੂ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਰਾਣੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ ਹਨ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਇੰਨਾ ਦੁੱਖ ਨਹੀਂ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪਰ ਅਸਲ ਦੁਖ ਤਾਂ ਇਹ ਸੀ ਕਿ ਆਪਣੇ ਸਮਕਾਲੀ ਰਾਣਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ੰਨ ਸੀ। ਪਰ ਹੁਣ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ, ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁੰਤੀ ਰਾਹੀਂ ਸੰਤਾਨ ਮਿਲ ਗਈ। ਜੇਕਰ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਕੁੰਤੀ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਸੰਤਾਨ ਦੇਣ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਵੀ ਉਪਕਾਰ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੀ ਭਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਪਰ ਇਕੋ ਘਰ ਦੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੰਸਦਿਆਂ-ਵਿਚਰਦਿਆਂ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੱਲ ਮੂੰਹ ਕਰਕੇ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੇਰੇ ਉੱਤੇ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਆਪ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਇਹ ਬੇਨਤੀ ਕਰ।” ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਮਾਦਰੀ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਵੀ ਸਦਾ ਰਹਿੰਦੀ ਸੀ, ਪਰ ਮੈਂ ਕਦੇ ਤੈਨੂੰ ਚੰਗਾ ਜਾਂ ਮਾੜਾ ਕਹਿਣ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਿਆ। ਪਰ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵੇਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੋਚ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਕੋਲ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਜਾ ਕੇ ਆਖਿਆ, “ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਮਾਦਰੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰ। ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਭਲਾਈ ਅਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਹਿਤ ਲਈ, ਜੋ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਕਰ।” ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਫਿਰ ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ, “ਮੇਰੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤਰਪਣ ਦੀ ਲਾਜ਼ਤ, ਪੁਰਖਿਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਮੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ, ਹੇ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲੀ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਭਲਾ ਕਰ। ਮਾਣ-ਯਸ਼ ਲਈ ਇਹ ਔਖਾ ਕੰਮ ਕਰ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਨੇ ਯਸ਼ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖ ਕੇ ਯੱਜ ਕਰਕੇ ਸਰਵੋਚ ਅਧਿਕਾਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੋ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮੰਤ੍ਰ ਜਾਣਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਤਪ ਕਰਕੇ ਆਪਣੇ ਆਚਾਰਿਆਂ ਕੋਲ ਮਾਣ ਲਈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਰਾਜਾ-ਮੁਨੀਆਂ ਅਤੇ ਤਪਸ਼ੀਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੇ ਵੀ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਔਖੇ ਕੰਮ ਮਾਣ ਲਈ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ੀ, ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਪਾਰ ਲੰਘਾ, ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਤਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਸਰਵੋਚ ਮਾਣ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ।” ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, “ਜੋ ਤੂੰ ਆਖਦਾ ਹੈਂ, ਉਹ ਧਰਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਸ਼ਾਸਤ੍ਰਾਂ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਆਨੰਦ, ਮੈਂ ਮਾਦਰੀ ਉੱਤੇ ਆਪਣੀ ਕਿਰਪਾ ਕਰਾਂਗੀ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਤੂੰ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਚੁਣੀ ਹੋਈ ਦੇਵੀ ਉੱਤੇ ਕੇਂਦਰਿਤ ਕਰ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ ਤੇ ਤੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲੇਗਾ।” ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ ਵਿਧੀ ਕਰਕੇ, ਰਾਜਕੁਮਾਰੀ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਇਸ਼ਨਾਨ ਕਰਕੇ ਆਪਣੀ ਕੋਠੜੀ ਵਿੱਚ ਪਰਵেশ ਕੀਤਾ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਇਕੱਲੀ ਬੈਠ ਕੇ ਆਪਣੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਿਨੀ ਕੁਮਾਰਾਂ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ। ਉਹ ਆਏ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੂੰ ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਦਿੱਤੇ—ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਸਹਦੇਵ—ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਅਦੁੱਤੀਅ ਸਨ। ਉਸੇ ਵੇਲੇ, ਉਹਨਾਂ ਜੁੜਵਾਂ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵੱਲ ਇਕ ਆਕਾਸ਼ਵਾਣੀ ਹੋਈ, “ਧਰਮ, ਭਗਤੀ, ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਅਤੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਰਾਹੀਂ—ਤੁਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਤੇਜ਼, ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਗੁਣਾਂ ਵਿੱਚ ਅਸ਼ਵਿਨਾਂ ਤੋਂ ਵੀ ਵੱਧ ਹੋਵੋਗੇ; ਤੁਸੀਂ ਸ਼ੋਭਾ, ਰੂਪ ਅਤੇ ਦੌਲਤ ਵਿੱਚ ਬੜੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ ਹਾਸਲ ਕਰੋਗੇ।” ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਪਿਆਰ ਅਤੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਰੱਖੇ। ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਦਾ ਨਾਂ ਯੁਧਿਸ਼ਠਿਰ, ਮੱਧਲੇ ਨੂੰ ਭੀਮਸੈਨ, ਅਤੇ ਤੀਜੇ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ—ਇਹ ਕੁੰਤੀ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਰੱਖੇ ਗਏ। ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਵੱਡੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਨਕੁਲ ਅਤੇ ਛੋਟੇ ਨੂੰ ਸਹਦੇਵ ਆਖਿਆ ਗਿਆ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਇਹ ਨਾਂ ਰੱਖੇ। ਭਾਵੇਂ ਇਹ ਪੰਜੇ ਪੁੱਤਰ ਇਕ ਹੀ ਸਾਲ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਹ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਪੰਜ ਸਾਲ ਵੱਖਰੇ ਜਾਪਦੇ ਸਨ। ਇਹ ਸਭ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸ਼ਕਤੀ, ਬਲ ਅਤੇ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਵਿੱਚ ਮਹਾਨ ਸਨ, ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ, ਵੱਡਾ ਆਨੰਦ ਮਹਿਸੂਸ ਕੀਤਾ। ਰਾਜਾ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਪਿਆਰੇ ਹੋ ਗਏ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਵੀ ਉਹ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰੇ ਲੱਗਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਾਦਰੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਫਿਰ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਮਨਾਇਆ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਇਕਾਂਤ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਮੰਤ੍ਰ ਹਰ ਦੇਵਤਾ ਲਈ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵਾਰੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ, ਜਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ ਜੁੜਵਾਂ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ, ਦੋ ਪੁੱਤਰ ਮਿਲ ਗਏ। ਹੁਣ ਮੈਨੂੰ ਹੋਰ ਮਹਿਲਾਵਾਂ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਦਾ ਡਰ ਹੈ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦਾ ਹੱਲ ਔਰਤਾਂ ਦਾ ਨਸੀਬ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਮੈਨੂੰ ਮੁੜ ਆਗਿਆ ਨਾ ਦੇਈਂ—ਇਹੀ ਮੇਰੀ ਬੇਨਤੀ ਹੈ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੰਜੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਪ੍ਰਾਪਤ ਹੋਏ, ਜਨਮ ਲਏ। ਉਹ ਮਸ਼ਹੂਰ ਹੋਏ, ਕੁੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਮਾਣ ਵਧਾਉਣ ਵਾਲੇ, ਸ਼ੁਭ ਲਕੜਾਂ ਵਾਲੇ, ਅਤੇ ਚੰਨ ਵਰਗੇ ਮਨੋਹਰ। ਉਹ ਸਿੰਘਾਂ ਵਾਂਗ ਮਾਣ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਵੱਡੇ ਤੀਰਅੰਦੇਜ਼, ਤੇਜ਼ ਕਦਮਾਂ ਅਤੇ ਮਜ਼ਬੂਤ ਗਰਦਨਾਂ ਵਾਲੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਬਲ ਨਾਲ ਪਲੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਪਵਿੱਤਰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਪਹਾੜ ਤੇ ਵਧਦੇ ਗਏ, ਉੱਥੇ ਆਏ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਹੈਰਾਨੀ ਹੋਈ। ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ, ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਉੱਤੇ ਵੱਸਦੇ ਤਪਸਵੀ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਵਾਂਗ ਪਿਆਰ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਏ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਾਰੇ ਲੋਕ, ਵਸੁਦੇਵ ਦੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ, ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਖਬਰ ਸੁਣ ਕੇ, ਆਸ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਪਾਂਡੂ, ਸ਼ਾਪ ਦੇ ਡਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਤਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਹਾੜ ਉੱਤੇ ਗਿਆ ਸੀ, ਜਿੱਥੇ ਉਹ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦਾ, ਜੜੀਆਂ, ਫਲ ਅਤੇ ਸਬਜ਼ੀਆਂ ਖਾ ਕੇ, ਯੋਗ ਅਤੇ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਲੀਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਲੋਕ ਦੁਖੀ ਹੋਏ, ਪਰ ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਦਿਲ ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ। ਉਹ ਆਖਦੇ, “ਕਦੋਂ ਅਸੀਂ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਖ਼ੈਰ-ਖ਼ਬਰ ਸੁਣਾਂਗੇ?” ਜਦੋਂ ਵ੍ਰਿਸ਼ਣੀਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਆਮਦ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਸੁਣੀ, ਉਹ ਸਭ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਝੂਮ ਉਠੇ। ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਇਕ-ਦੂਜੇ ਦਾ ਸਤਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਵਸੁਦੇਵ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰਾਂ ਨੂੰ ਕਦੇ ਵੀ ਧਾਰਮਿਕ ਕਰਮਾਂ ਦੀ ਘਾਟ ਨਾ ਹੋਵੇ।