ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਆਲੇ-ਦੁਆਲੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿਚ ਜਪ ਕੀਤਾ, ਉਥੇ ਗੰਧਰਵਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੁੰਬੁਰੂ ਨੇ ਵੀ ਮਿੱਠੇ ਸੁਰ ਲਗਾਏ। ਇਸ ਮਹਾਨ ਸਮਾਗਮ ਵਿੱਚ ਭੀਮਸੇਨ, ਉਗ੍ਰਸੇਨ, ਊਰਣਾਯੁਰ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਅਨਘ, ਗੋਪਤੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਤੇ ਅੱਠਵੇਂ ਸੂਰ੍ਯਵਰਚਾਸ਼ ਆ ਗਏ। ਤ੍ਰਿਣਪਾ, ਕਾਰਸ਼ਣੀ, ਨੰਦੀ, ਚਿਤਰਰਥ, ਤੇ ਤੇਰਵੇਂ ਸਾਲਿਸ਼ਿਰਸ, ਤੇ ਚੌਦਵੇਂ ਪਰਜਨ੍ਯਾ—ਇਹ ਸਭ ਇਕੱਠੇ ਆਏ। ਪੰਦਰਵੇਂ ਕਲੀ ਤੇ ਸੋਲਵੇਂ ਨਾਰਦ ਵੀ ਆ ਪਹੁੰਚੇ। ਫਿਰ ਰਿਤਵਾ, ਬ੍ਰਿਹੱਤਵਾ, ਬ੍ਰਿਹਕ, ਕਰਾਲਾ ਤੇ ਮਹਾਨ ਮਨ ਵਾਲੇ ਮਹਾਮਨਸ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਬ੍ਰਹਮਚਾਰੀ ਬਹੁਗੁਣਾ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੁਵਰਣ, ਵਿਸ਼ਵਾਵਸੁ, ਭੂਮਨ੍ਯੁ, ਸੁਚੰਦਰ ਤੇ ਸ਼ਰੁ ਵੀ ਆਏ। ਗੰਧਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਹਹਾ ਤੇ ਹੁਹੁ, ਜੋ ਗਾਇਕੀ ਦੀ ਮਿੱਠਾਸ ਨਾਲ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚੇ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਸੋਹਣੀਆਂ ਗਹਣਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀਆਂ, ਖੁਸ਼ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਨੇ ਨੱਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ ਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀਆਂ ਨੇ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਅਦ੍ਰਿਕਾ, ਸੋਮਾ, ਮਿਸ਼ਰਕੇਸ਼ੀ, ਅਲੰਬੁਸ਼ਾ—ਕੋਈ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਅੱਗੇ, ਕੋਈ ਕੁਝ ਘੱਟ—ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਸੀ। ਫਿਰ ਮਰੀਚੀ, ਸ਼ੁਚਿਕਾ, ਵਿਦ੍ਯੁਤਪਰਣਾ, ਤਿਲੋਤਮਾ, ਅੰਬਿਕਾ, ਲਕਸ਼ਣਾ, ਕ੍ਸ਼ੇਮਾ, ਦੇਵੀ, ਰੰਭਾ ਤੇ ਮਨੋਰਮਾ ਦਾ ਵੀ ਨੱਚਣਾ ਹੋਇਆ। ਅਸੀਤਾ, ਸੁਬਾਹੁ, ਸੁਪ੍ਰਿਆ, ਵਪੁ, ਪੁੰਡਰੀਕਾ, ਸੁਗੰਧਾ, ਸੁਰਸਾ ਤੇ ਪ੍ਰਮਾਥਿਨੀ ਵੀ ਉਥੇ ਸੀ। ਕਾਮਿਆ, ਸ਼ਾਰਦਵਤੀ, ਮੇਨਕਾ, ਸਹਜਨ੍ਯਾ, ਕਰਨਿਕਾ ਤੇ ਪੁੰਜਿਕਸਥਲਾ ਨੇ ਵੀ ਟੋਲੀਆਂ ਵਿੱਚ ਨੱਚਿਆ। ਰਿਤੁਸਥਲਾ, ਘ੍ਰਿਤਾਚੀ, ਵਿਸ਼ਵਾਚੀ, ਪੂਰਵਚਿੱਤੀ, ਉਮਲੋਚੇ, ਪ੍ਰਮਲੋਚੇ—ਇਹ ਦਸ ਅਪਸਰਾਵਾਂ, ਤੇ ਉਰਵਸ਼ੀ—ਇੱਕਦਸਵੀਂ—ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਨਾਲ ਗੀਤ ਗਾਏ। ਉਥੇ ਹੀ ਧਾਤਾ, ਅਰ੍ਯਮਨ, ਮਿਤ੍ਰ, ਵਰੁਣ, ਅੰਸ਼ ਤੇ ਭਗਾ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸੀ। ਇੰਦ੍ਰ, ਵਿਵਸਵਾਨ, ਪੂਸ਼ਾ, ਪਰਜਨ੍ਯਾ—ਦਸਵਾਂ ਯਾਦ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ—ਫਿਰ ਤ੍ਵਸ਼ਟਾ, ਫਿਰ ਵਿਸ਼ਨੂ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟਾ ਤੇ ਆਖਰੀ ਜਨਮ ਲੈਣ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਬਾਰਾਂ ਆਦਿਤਯਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਗੀ ਜੋਤ ਨਾਲ ਚਮਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਮ੍ਰਿਗਵ੍ਯਾਧਾ, ਸਰਪਾ, ਮਸ਼ਹੂਰ ਨਿਰ੍ਰਿਤੀ, ਅਜੈਕਪਾਦ, ਅਹਿਰਬੁਧਨ੍ਯਾ, ਪਿਨਾਕੀ, ਤੇ ਦਹਨਾ, ਈਸ਼ਵਰ, ਕਪਾਲੀ, ਸਥਾਣੁ, ਭਗਾ ਤੇ ਧੰਨ ਰੁਦ੍ਰਾ ਵੀ ਉਥੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਦੋ ਅਸ਼ਵਿਨ, ਅੱਠ ਵਾਸੂ, ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਮਾਰੁਤ, ਵਿਸ਼ਵੇਦੇਵ ਤੇ ਸਾਧਿਆ ਚਾਰ ਪਾਸੇ ਖੜੇ ਹੋਏ। ਕਰਕੋਟਕ, ਵਾਸੁਕੀ, ਕਛਪ, ਕੁੰਡ, ਤਕਸ਼ਕ—ਇਹ ਮਹਾਨ ਨਾਗ ਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਨਾਗ, ਜੋ ਤਪ, ਗੁੱਸੇ ਤੇ ਬਲ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸਨ, ਉਹ ਵੀ ਉਥੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ। ਤਾਰਕਸ਼ਯ, ਅਰਿਸ਼ਟਨੇਮੀ, ਕਾਲੇ ਝੰਡੇ ਵਾਲੇ ਗਰੁੜ, ਅਰੁਣ, ਆਰੁਣੀ ਤੇ ਵਿਨਤਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ ਮੌਜੂਦ ਸਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ, ਜੋ ਤਪ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸਨ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਮਹਲਾਂ ਤੋਂ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੋਰ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਵੇਖ ਸਕਿਆ। ਇਹ ਮਹਾਨ ਚਮਤਕਾਰ ਦੇਖ ਕੇ ਵੱਡੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ ਹੈਰਾਨ ਰਹਿ ਗਏ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਵੱਲ ਹੋਰ ਧਿਆਨ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਖੁਸ਼ ਦਿਲੀ ਨਾਲ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਹੋਰ ਸਭ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕੀਤੀ। ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਪਾ ਕੇ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਉਸ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਨੂੰ ਆਖਿਆ—"ਇਹ ਧਰਮ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਇਆ ਹੈ; ਮਾਤਰਿਸ਼ਵਾ ਭੀਮ ਹੈ, ਜੋ ਬਲਵਾਨ ਤੇ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਇੰਦ੍ਰ ਆਪ ਹੀ, ਸ਼ਤਕ੍ਰਤੁ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਜਨਮ ਲਿਆ ਹੈ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ, ਪਿਤਾ ਹੋਣ ਵਿੱਚ, ਤੇਰੇ ਵਰਗਾ ਕੋਈ ਨਹੀਂ। ਤੂੰ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਕਰਜ਼ੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਸਵਰਗ ਤੇ ਪੁੰਨ ਦੇ ਭਾਗੀ ਹੋਵੇਂਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਸਾਰੇ ਦੇਵਤੇ ਜਿਵੇਂ ਆਏ ਸਨ, ਉਵੇਂ ਹੀ ਚਲੇ ਗਏ। ਪਰ ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਮਸ਼ਹੂਰ ਸੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਵਿਚ, ਮੁੜ ਕੁੰਤਿ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਕੇ ਆਖਣ ਲੱਗਾ। ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਇਸਤਰੀ ਚੌਥਾ ਜਨਮ ਨਹੀਂ ਲੈ ਸਕਦੀ; ਉਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਹ ਬੇਪਰਵਾਹ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਤੇ ਪੰਜਵੇਂ ਜਨਮ ਨਾਲ ਉਹ ਵੈਸ਼ਿਆ ਮੰਨੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਹੋ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਫਿਰ ਕਿਵੇਂ ਮੈਨੂੰ ਅਜਿਹਾ ਆਖ ਸਕਦੇ ਹੋ ਕਿ ਮੈਂ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰਾਂ ਲਈ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਾਂ?" ਜਦੋਂ ਕੁੰਤਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮੇ, ਤੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵੀ, ਤਦ ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ, ਮਾਦਰੀ, ਪਾਂਡੂ ਕੋਲ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿਚ ਆਈ। ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਵਾਲੇ, ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਗੁਣਾਂ ਤੋਂ ਵੰਝਾ ਵੀ ਹੋਵੇਂ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਦੁਖ ਨਹੀਂ; ਮੈਂ ਕਦੇ ਵੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਚੰਗੇ ਪਤੀ ਦੀ ਹੱਕਦਾਰ ਹਾਂ, ਮਨ ਵਿਚ ਥਰਥਲ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਜਦ ਮੈਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ, ਮੈਂ ਤਦ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਦੁਖ ਨਹੀਂ ਮੰਨਿਆ। ਪਰ ਇਹ ਵੱਡਾ ਦੁਖ ਮੈਨੂੰ ਹੈ ਕਿ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਸਮਕਾਲੀਆਂ ਵਿਚ ਨਿਸ਼ਪੁੱਤ੍ਰ ਹਾਂ; ਪਰ ਭਾਗਾਂ ਨਾਲ ਹੁਣ ਮੇਰੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਕੁੰਤਿ ਰਾਹੀਂ ਵੰਸ਼ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਰਾਜ ਕੁਮਾਰੀ ਕੁੰਤਿ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇ, ਤਾਂ ਇਹ ਮੇਰੇ ਲਈ ਮਿਹਰ ਹੋਵੇਗੀ ਤੇ ਤੇਰੇ ਲਈ ਭੀ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ।" ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਅੱਗੇ ਆਖਿਆ, "ਸੌਤਾਂ ਵਿਚ ਸਪਰਧਾ ਕਰਕੇ, ਕੁੰਤਿ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਲ ਗੱਲ ਕਰਨੀ ਔਖੀ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ; ਪਰ ਜੇਕਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ, ਤਾਂ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਉਸ ਨੂੰ ਮਨਾਓ।" ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹ ਇੱਛਾ ਮੇਰੇ ਹਿਰਦੇ ਵਿਚ ਹਮੇਸ਼ਾ ਘੁੰਮਦੀ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਕਦੇ ਕਹਿ ਨਹੀਂ ਸਕਿਆ, ਨਾ ਚੰਗਾ, ਨਾ ਮਾੜਾ। ਪਰ ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਗੱਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਯਤਨ ਕਰਾਂਗਾ; ਮੈਨੂੰ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਜੇ ਮੈਂ ਕੁੰਤਿ ਨੂੰ ਆਖਾਂ, ਉਹ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਮੰਨ ਲਵੇਗੀ।" ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਗੁਪਤ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਕੁੰਤਿ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਮਦਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੀ ਧੀ ਉੱਤੇ ਵੀ ਮਿਹਰ ਕਰ; ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਤੇ ਸੰਸਾਰ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਲੱਗੇ, ਉਹ ਕਰ।" ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਅੱਗੇ ਕਿਹਾ, "ਆਪਣੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੇ ਤਰਪਣ ਦੇ ਨਾਸ ਤੋਂ ਬਚਣ ਲਈ, ਆਪਣੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਦੀ ਖਾਤਰ, ਤੇ ਆਪਣੇ ਸੁਖ ਲਈ, ਹੇ ਸੁਭਾਗਵਤੀ, ਇਹ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਭਲਾ ਕਰ।