ਇਕ ਵਾਰ ਦੀ ਗੱਲ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਧਰਮ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਪਿੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਅਰਣੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਸੁਣਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਉਥੇ, ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਮਾਰ ਕਰਨ ਲਈ ਬਰਛਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵਰਤਾਨਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਪੱਛਮੀ ਦਿਸ਼ਾ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਇਹ ਤੀਜਾ ਗ੍ਰੰਥ, ਅਰਣਯਕ ਪರ್ವ, ਵਿਆਖਿਆ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਇਸ ਪਾਵਰ ਵਿੱਚ ਦੋ ਸੌ ਅਧਿਆਇ ਅਤੇ ਉਨਹੱਤਰ ਅਧਿਆਇ ਗਿਣੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਇੱਥੇ, ਗ्यारਾਂ ਹਜ਼ਾਰ ਛੇ ਸੌ ਚੌਂਸਠ ਸ਼ਲੋਕ ਵੀ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤੇ ਗਏ ਹਨ। ਹੁਣ, ਵਿਰਾਟ ਪਾਵਰ ਦੀ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਵਿਰਾਟ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਮਹਾਨ ਹਥਿਆਰ ਵੱਡੇ ਸ਼ਮੀ ਦੇ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ, ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਘਾਟ 'ਤੇ ਲੁਕਾ ਦਿੱਤੇ। ਥਾਂ ਵੇਖ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਹਥਿਆਰ ਲੁਕਾ ਕੇ, ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਭੇਸ ਬਦਲ ਕੇ ਵੱਸਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਕਿਚਕਾ, ਜਿਸ ਦਾ ਮਨ ਕਾਮ ਵਲ ਝੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦ੍ਰੌਪਦੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਸੀ। ਭੀਮ ਨੇ ਉਸ ਦੁਰਾਚਾਰੀ ਕਿਚਕਾ ਨੂੰ ਮਾਰ ਡਾਲਿਆ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਦੀ ਖੋਜ ਲਈ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਹਰ ਪਾਸੇ ਪ੍ਰਤਿਭਾ ਵਾਲੇ ਜਾਸੂਸ ਭੇਜੇ। ਪਰ ਉਹ ਜਾਸੂਸ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਬਾਰੇ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ ਨਾ ਲਗਾ ਸਕੇ। ਪਹਿਲਾ ਗੋ-ਚੋਰ ਹਮਲਾ ਵਿਰਾਟ ਦੇ ਖਿਲਾਫ ਤ੍ਰਿਗਰਟਾਂ ਨੇ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਇੱਕ ਵੱਡੀ ਅਤੇ ਰੋਮਾਂਚਕ ਯੁੱਧ ਹੋਈ। ਜਦ ਗਾਂਵਾਂ ਚੋਰੀ ਕਰਕੇ ਲੈ ਜਾਈਆਂ ਜਾ ਰਹੀਆਂ ਸਨ, ਭੀਮਸੇਨ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬਚਾ ਲਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਵਿਰਾਟ ਦੀਆਂ ਗਾਂਵਾਂ ਮੁਕਤੀ ਕਰਵਾਈਆਂ। ਫਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਨੇ ਵੀ ਗੋ-ਚੋਰ ਹਮਲੇ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ। ਉਥੇ, ਅਰਜੁਨ ਨੇ ਸਭ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਹਰਾਇਆ ਅਤੇ ਮਕੁਟਧਾਰੀ ਨੇ ਗਾਂਵਾਂ ਵਾਪਸ ਲਿਆਈਆਂ। ਫਿਰ, ਵਿਰਾਟ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉੱਤਰਾ ਨੂੰ ਅਰਜੁਨ (ਮਕੁਟਧਾਰੀ) ਦੀ ਵਧੂ ਵਜੋਂ, ਸੁਭਦਰਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਨਾਸਕ ਅਭਿਮਨਯੂ ਲਈ ਦਿੱਤਾ। ਇਹ ਚੌਥਾ, ਮਹਾਨ ਵਿਰਾਟ ਪਾਵਰ, ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਵੀ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਅਧਿਆਇ ਗਿਣੇ ਹਨ—ਸੜ੍ਹਸਠ ਪੂਰੇ ਅਧਿਆਇ ਹਨ ਅਤੇ ਦੋ ਹਜ਼ਾਰ ਪੰਜ ਸ਼ਲੋਕ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਵਿਰਚਿਤ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਇਸ ਪਾਵਰ ਵਿੱਚ ਵਰਣਨ ਕੀਤੇ ਹਨ। ਹੁਣ, ਪੰਜਵਾਂ—ਉਦਯੋਗ ਪਾਵਰ—ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣੋ। ਜਦ ਪਾਂਡਵ ਉਪਪਲਵ੍ਯਾ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਗਏ ਅਤੇ ਜਿੱਤ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੋਵੇਂ ਵਾਸੁਦੇਵ ਕੋਲ ਗਏ। "ਸਾਨੂੰ ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਸਹਾਇਤਾ ਦਿਓ," ਇਹ ਕਿਹਾ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਗਿਆਨਵਾਨ, ਉਥੇ ਬੋਲੇ, "ਇੱਕ ਪਾਸੇ ਮੈਂ ਖੁਦ, ਬਿਨਾਂ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਬਿਨਾਂ ਯੁੱਧ ਕੀਤੇ, ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ; ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਪੂਰਾ ਅਕਸ਼ੌਹਿਨੀ ਸੈਨਾ—ਕੌਣ ਕਿਹੜਾ ਲਵੇ?" ਦੁਰਯੋਧਨ, ਮੂੜ੍ਹ ਮਨ ਅਤੇ ਕਮਜ਼ੋਰ ਵਿਚਾਰ ਵਾਲਾ, ਸੈਨਾ ਚੁਣ ਲੈਂਦਾ ਹੈ; ਧਨੰਜਯ, ਅਰਜੁਨ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੂੰ, ਜੋ ਯੁੱਧ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ, ਸਲਾਹਕਾਰ ਵਜੋਂ ਚੁਣਦਾ ਹੈ। ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਪਾਂਡਵਾਂ ਵਲ ਆ ਰਹੇ ਸਨ, ਪਰ ਸੁਯੋਧਨ ਨੇ ਰਸਤੇ ਵਿੱਚ ਉਪਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਭ੍ਰਮਿਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵਡਿਆ ਦਾਤਾ ਨੂੰ 'ਸਹਾਇਤਾ ਦਿਓ' ਬੇਨਤੀ ਕੀਤੀ ਗਈ; ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਵਚਨ ਦੇ ਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਗਿਆ। ਇੱਥੇ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ ਕਿ ਰਾਜਾ ਨੇ ਸ਼ਾਂਤੀ ਭਾਵ ਨਾਲ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਜਿੱਤ ਦੀ ਕਥਾ ਦੱਸੀ, ਅਤੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਕੌਰਵਾਂ ਕੋਲ ਪੁਰੋਹਿਤ ਭੇਜਿਆ। ਇੱਥੇ ਵਿਚਿਤ੍ਰਵੀਰਯ ਦੇ ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੇ ਬਚਨ ਮੰਨਣ ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਜਿੱਤ, ਪੁਰੋਹਿਤ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਪਾਂਡਵਾਂ ਨਾਲ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਸੰਜਯ ਨੂੰ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ। ਜਦ ਪਾਂਡਵਾਂ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦੇ ਨੇਤ੍ਰਤਵ ਹੇਠ, ਸੁਣੇ ਗਏ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਚਿੰਤਤ ਮਨ ਨਾਲ ਰਾਤ ਜਾਗ ਕੇ ਬਿਤਾਈ। ਉਥੇ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਲਾਭਦਾਇਕ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਬਚਨ ਆਖੇ। ਫਿਰ, ਸਨਤਸੁਜਾਤ ਨੇ ਦੁਖੀ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਆਤਮਾ ਦੀ ਉੱਤਮ ਉਪਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਸਵੇਰੇ, ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਸੰਜਯ ਨੇ ਵਾਸੁਦੇਵ ਅਤੇ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਏਕਤਾ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ, ਦਯਾ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਨਾਗਸਾਹਵਯਾ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਸਾਂਝ ਕਰਨ ਲਈ ਖੁਦ ਆਏ। ਉਥੇ ਰਾਜਾ ਦੁਰਯੋਧਨ ਨੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੀ ਬੇਨਤੀ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤੀ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੋਵੇਂ ਪਾਸਿਆਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਇੱਥੇ, ਡੰਭੋਦਭਵ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਮਾਤਲੀ ਵੱਲੋਂ ਵਰਤਾਨਿਆਂ ਦੀ ਮੰਗ ਵੀ ਆਈ। ਗਾਲਵ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਥਾ ਅਤੇ ਵਿਦੁਲਾ ਵੱਲੋਂ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਉਪਦੇਸ਼ ਵੀ ਦੱਸਿਆ ਗਿਆ। ਕਰਣ, ਦੁਰਯੋਧਨ ਅਤੇ ਹੋਰਾਂ ਦੀ ਮੰਦ ਸਲਾਹ ਵੇਖ ਕੇ, ਯੋਗੀਸ਼ਵਰ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਇਹ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਗਟ ਕੀਤਾ। ਉਥੇ, ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਨੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰਥ 'ਤੇ ਬਿਠਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, ਪਰ ਕਰਣ ਨੇ ਆਪਣੀ ਨਿਸ਼ਠਾ ਕਰਕੇ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਮੰਨੀ। ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਤੋਂ ਉਪਪਲਵ੍ਯਾ ਆ ਕੇ, ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਨਾਸਕ ਹਰੀ ਨੇ ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੂੰ ਸਾਰੀ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਬਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਅਤੇ ਲਾਭ-ਹਾਨੀ 'ਤੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਨੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕਰ ਲਈ। ਫਿਰ, ਹਸਤਿਨਾਪੁਰ ਤੋਂ ਮਨੁੱਖ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਅਤੇ ਹਾਥੀ, ਜੰਗ ਲਈ ਨਿਕਲੇ, ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਦੱਸੀ ਗਈ। ਉਥੇ, ਰਾਜਾ ਨੇ ਉਲੂਕਾ ਨੂੰ ਪਾਂਡਵਾਂ ਕੋਲ ਦੂਤ ਵਜੋਂ ਭੇਜਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੱਡੇ ਯੁੱਧ ਦੀ ਪੂਰਵ ਰਾਤ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਦੇਸ਼ ਦੇ ਸਕੇ। ਇੱਥੇ, ਰਥੀ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਯੋਧਿਆਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ, ਅਤੇ ਅੰਬਾ ਦੀ ਕਥਾ ਵੀ ਵਰਣਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭਾਰਤ ਦਾ ਪੰਜਵਾਂ ਗ੍ਰੰਥ, ਬਹੁਤ ਘਟਨਾਵਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਪੂਰਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ।