ਉਸ ਸਮੇਂ, ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਮਹਾਰਿਸ਼ਿ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੁਵੈਪਾਯਨ ਨੇ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਉਥੇ ਮੌਜੂਦ ਸਨ, ਉਸ ਮਾਸ ਦੇ ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਸੌ ਪੂਰੇ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਘੜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਸੌ ਹਿੱਸੇ ਪੂਰੇ ਕਰ ਚੁੱਕੇ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੱਬੇ ਹੱਥ ਵਿੱਚ ਇਕ ਹੋਰ ਟੁਕੜਾ ਬਚ ਗਿਆ। ਇਹ ਦੇਖ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਸੁਬਾਲਾ ਦੀ ਧੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕਰਦਿਆਂ ਆਖਿਆ, "ਤੇਰੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ, ਇਹ ਮੇਰਾ ਵਚਨ ਝੂਠ ਨਹੀਂ। ਪਰ ਦੇਵੀਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਇਹ ਇਕ ਹਿੱਸਾ ਵੱਧ ਰਹਿ ਗਿਆ ਹੈ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਇਹ ਭਾਗ ਤੇਰੀ ਧੀ ਲਈ ਹੈ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮਨੋਕਾਮਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ।" ਮਹਾਰਿਸ਼ਿ ਨੇ ਉਹ ਧੀ ਵਾਲਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਉਥੇ ਹੀ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ। ਸਮੇਂ ਆਉਣ ’ਤੇ, ਉਹ ਧੀ ਜਨਮੀ ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਛੋਟੀ ਸੀ। ਹੇ ਭਾਰਤ, ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੁਸ਼ਲਾ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਕਥਾ ਸੁਣਾ ਦਿੱਤੀ। ਹੁਣ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਜੋ ਕੁਝ ਸੁਣਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ, ਪੁੱਛੋ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਨਨ ਕਰਾਂਗਾ। ਹੁਣ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਅਨੁਸਾਰ ਜਨਮ ਕ੍ਰਮ ਸੁਣੋ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡਾ ਪੁੱਤਰ ਦੁਰਯੋਧਨ ਸੀ, ਫਿਰ ਯੁਯੁਤ्सੂ, ਦੁਸ਼ਾਸਨ, ਦੁਸ਼ਸਹ, ਦੁਸ਼ਲਾ, ਜਲਸੰਧ, ਸਮ, ਸਹ, ਵਿਂਦਾਨੁਵਿੰਦ, ਦੁਰਧਰਸ਼, ਸੁਬਾਹੁ, ਦੁਸ਼ਪ੍ਰਧਰਸ਼ਣ, ਦੁਰਮਰਸ਼ਣ, ਦੁਰਮੁਖ, ਦੁਸ਼ਕਰਨ ਅਤੇ ਕਰਣ। ਫਿਰ ਵਿਵਿੰਸ਼ਤੀ, ਵਿਕਰਨ, ਸ਼ਲ, ਸਤਵ, ਸੁਲੋਚਨ, ਚਿਤ੍ਰੋਪਚਿਤ੍ਰ, ਚਿਤ੍ਰਾਖ੍ਯ, ਚਾਰੁਚਿਤ੍ਰ, ਸ਼ਰਾਸਨ, ਦੁਰਮਦ, ਦੁਰਵਿਗਾਹ, ਵਿਵਿਤ्सੁ, ਵਿਕਟਾਨਨ, ਊਰਨਨਾਭ, ਸੁਨਾਭ, ਨੰਦ ਅਤੇ ਉਪਨੰਦ। ਅੱਗੇ ਚਿਤ੍ਰਬਾਣ, ਚਿਤ੍ਰਵਰਮਨ, ਸੁਵਰਮਨ, ਦੁਰਵਿਮੋਚਨ, ਅਯੋਬਾਹੁ, ਮਹਾਬਾਹੁ, ਚਿਤ੍ਰਾਂਗ, ਚਿਤ੍ਰਕੁੰਡਲ; ਫਿਰ ਭੀਮਵੇਗ, ਭੀਮਬਲ, ਬਲਾਕੀ, ਬਲਵਰਧਨ, ਉਗਰਾਯੁਧ, ਸੁਸ਼ੇਣ, ਕੁੰਡਧਾਰ, ਮਹੋਦਰ; ਚਿਤ੍ਰਾਯੁਧ, ਨਿਸ਼ੰਗੀ, ਪਾਸ਼ੀ, ਵ੍ਰਿੰਦਾਰਕ, ਦ੍ਰਿੜਵਰਮਨ, ਦ੍ਰਿੜਕਸ਼ਤਰ, ਸੋਮਕੀਰਤੀ, ਅਨੂਦਰ। ਜਰਾਸੰਧ, ਜੋ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਵਿੱਚ ਅਟੱਲ, ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਵਾਕ-ਚਾਤੁਰ, ਯੁੱਧ ਵਿੱਚ ਅਜੈਯ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਉਹ ਅਜੈਯ, ਕਾਂਟਿਆਂ ਵਾਲੇ ਸਿਆਹਣੇ ਪਲੰਗ ਉੱਤੇ ਵਿਸ਼ਾਮ ਕਰਦਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲਾ, ਦ੍ਰਿੜ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ, ਤੇਜ਼ ਅਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਸੀ। ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਝੰਡਾ ਲੈਣ ਵਾਲਾ, ਭੁੱਖਾ, ਸੱਪਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਸਨਮਾਨਯੋਗ, ਕਵਚਧਾਰੀ, ਕੁੰਡਲਧਾਰੀ ਅਤੇ ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਸੀ। ਰਥ ਵਿੱਚ ਭਿਆਨਕ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਦ੍ਰਿੜ ਬਾਂਹਾਂ ਵਾਲਾ, ਅਤਿ ਉਤਸ਼ਾਹੀ, ਨਿਰਭੈ ਅਤੇ ਭਿਆਨਕ ਕੰਮ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਸੀ। ਉਸ ਨੂੰ ਹਰਾਉਣਾ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਸੀ, ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਾਲਾ, ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਡਲ ਪਹਿਨਣ ਵਾਲਾ, ਲੰਮੇ ਵਾਲਾਂ ਵਾਲਾ, ਜੋਸ਼ੀਲਾ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਝੰਡਾ ਲਿਆਉਣ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਤਾਪੀ, ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਲਾ, ਜੋ ਸੌ ਤੋਂ ਵਧ ਕੇ ਸੀ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਹੇ ਰਾਜਨ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਇਕ ਧੀ ਦੁਸ਼ਲਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਅਤੇ ਜਨਮ ਕ੍ਰਮ ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੱਸ ਦਿੱਤੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੇ ਮਹਾਨ ਰਥੀ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ, ਯੁੱਧ ਵਿਦਿਆ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਵੇਦਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨੀ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰ ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਾਵੀਣ ਸਨ। ਹਰ ਇੱਕ ਲਈ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਸਮੇਂ ਅਨੁਸਾਰ ਸੋਚ-ਵਿਚਾਰ ਕਰਕੇ ਯੋਗ ਵਰ ਦੀ ਚੋਣ ਕੀਤੀ। ਅਤੇ ਸਮੇਂ ਆਉਣ ’ਤੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੁਸ਼ਲਾ ਦਾ ਵਿਅਾਹ ਜਯਦ੍ਰਥ ਨਾਲ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਕਰਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਸੌ ਪੁੱਤਰ, ਯੁਯੁਤਸੁ ਨਾਲ ਮਿਲਾ ਕੇ ਸੌ ਤੋਂ ਇੱਕ ਵੱਧ ਹੋ ਗਏ, ਅਤੇ ਧੀ ਦੁਸ਼ਲਾ, ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਛਿਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਦੱਸ ਦਿੱਤਾ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਜਦੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਤਾਂ ਪਾਂਡੂ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਏ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ ਸੰਸਾਰ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਾਨ ਬਣ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਇਹ ਸੰਸਾਰ ਭਾਗ ਅਤੇ ਮਨੁੱਖੀ ਯਤਨ ਤੇ ਟਿਕਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਭਾਗ ਦਾ ਫਲ ਤਾਂ ਸਮੇਂ ਦੇ ਚੱਕਰ ਨਾਲ ਹੀ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਅਪਾਰ ਬਲ, ਤਾਕਤ ਅਤੇ ਉਜਾਸ ਵਾਲੇ ਹਨ। "ਜੇ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਪ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਵੱਡਾ ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣਗੇ," ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ। "ਜੋ ਪੁੱਤਰ ਉਹ ਮੈਨੂੰ ਦੇਣਗੇ, ਉਹ ਕਰਤਬ, ਸੋਚ ਅਤੇ ਬੋਲ ਨਾਲ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਅਮਾਨਵੀ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਮਾਰ ਦੇਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਉੱਚਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ।" ਫਿਰ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ ਸਲਾਹ ਕਰਕੇ ਕੌਰਵ ਕੁਲ ਦੀ ਕੁਲਵਧੂ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਇਕ ਸਾਲ ਲਈ ਵਰਤ ਰੱਖਣ ਦਾ ਆਦੇਸ਼ ਦਿੱਤਾ। ਖੁਦ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਇਕ ਪੈਰ ਉੱਤੇ ਖੜ੍ਹੇ ਹੋ ਕੇ, ਉੱਚਤਮ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਸੂਰਜ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ ਤਪ ਕਰਦੇ ਰਹੇ। ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦਿਆਂਗਾ ਜੋ ਤਿੰਨੋ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਵੇਗਾ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਗਾਂਵਾਂ ਅਤੇ ਮਿੱਤਰਾਂ ਲਈ ਹਿਤਕਾਰੀ ਹੋਵੇਗਾ, ਦੁਸ਼ਟਾਂ ਲਈ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸੱਜਣਾਂ ਲਈ ਖੁਸ਼ੀ ਦਾ ਕਾਰਨ ਬਣੇਗਾ। ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਪੁੱਤਰ ਦਿਆਂਗਾ।" ਇੰਦਰ ਦੇ ਇਹ ਵਚਨ ਯਾਦ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਤੈਥੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਨ। ਉਹ ਤੇਰੀ ਮਨੋਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਤੈਨੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ, ਜੋ ਅਮਾਨਵੀ ਕਰਤਬਾਂ ਵਾਲਾ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਅਤੇ ਅਜੈਯ ਹੋਵੇ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਗੁਣਵਾਨ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ, ਸੂਰਜ ਵਰਗਾ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ, ਅਜੈਯ, ਕਰਮਯੋਗ ਅਤੇ ਅਲੌਕਿਕ ਰੂਪ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇਗਾ। ਹੇ ਸੁੰਦਰ ਨਾਰੀ, ਤੂੰ ਐਸਾ ਪੁੱਤਰ ਜਣ, ਜੋ ਖ਼ਸ਼ਤਰੀ ਬਲ ਦਾ ਮੂਲ ਹੋਵੇ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਕ੍ਰਿਪਾ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਨਾਮ ਵੀ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਹੀ ਹੋਵੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੁਸ਼ਲਾ ਦੇ ਜਨਮ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਗੁਣ ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਉਠੀ ਨਵੀਂ ਆਸ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਕਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।