ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦੀ ਕਥਾ ਵਿੱਚ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਮਨੁੱਖ ਅਤੇ ਇਸਤਰੀ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਇੱਕ ਸੀਮਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ ਸੀ। ਇਹ ਸੀਮਾ ਸਿਰਫ਼ ਮਨੁੱਖਾਂ ਲਈ ਸੀ, ਹੋਰ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਇਹ ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਤਰੀ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਵੇ ਤਾਂ ਪਾਪ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਪਾਪ ਉਤਨਾ ਹੀ ਭਿਆਨਕ ਅਤੇ ਸੁਖ-ਰਹਿਤ ਹੈ ਜਿਵੇਂ ਕਿ ਭ੍ਰੂਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪ। ਅੱਜ ਵੀ, ਜੋ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਗੁੱਸੇ ਤੋਂ ਮੁਕਤ ਹਨ, ਉਹ ਇਸ ਨਿਯਮ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿੱਚ ਇਸ ਪੁਰਾਤਨ ਨਿਯਮ ਨੂੰ ਮਾਨਿਆ ਅਤੇ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ। ਜੇਕਰ ਕੋਈ ਪੁਰਖ ਕਿਸੇ ਕਨਿਆ, ਜੋ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਹੈ, ਕੋਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਇਹ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਪਾਪ ਬਣ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਜੇਕਰ ਪਤੀ ਵੱਲੋਂ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਇਸਤਰੀ, ਉਸ ਮਤਾਬਕ ਨਹੀਂ ਕਰਦੀ, ਤਾਂ ਉਸ 'ਤੇ ਵੱਡੀ ਗਲਤੀ ਲੱਗਦੀ ਹੈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੁਰਾਤਨ ਸਮਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇਹ ਸੀਮਾ ਜ਼ੋਰ ਨਾਲ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਉਦਾਲਕਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮਵਾਨ ਸ਼੍ਵੇਤਕੇਤੁ ਅਤੇ ਸੌਦਾਸਾ ਨੇ ਇਹ ਨਿਯਮ ਸੰਤਾਨ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਬਾਰੇ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਸੁਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਮਦਯੰਤੀ ਨੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਸ਼ਿਸ਼ਠ ਕੋਲ ਗਈ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਥੋਂ ਉਸ ਨੇ ਅਸ਼੍ਮਕਾ ਨਾਮਕ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਕੰਮ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ ਕੀਤਾ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਜਨਮ ਵੀ ਇਸੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਹੋਇਆ। ਕ੍ਰਿਸ਼ਣਾ-ਦ੍ਵੈਪਾਯਨ ਤੋਂ, ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ, ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਵਜ੍ਹਿਆਂ ਨੂੰ ਧਿਆਨ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ— ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਕੰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਮੇਰੇ ਧਰਮਕ ਨਿਯਮਾਂ ਅਨੁਸਾਰ ਤੂੰ ਚੱਲ, ਨਿਰਦੇਸ਼ਨਕ ਰਾਣੀ। ਉਚਿਤ ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਪਤੀ ਪਤਿਵ੍ਰਤਾ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਪ੍ਰਭੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਨਿਯਮ ਹੈ, ਧਰਮ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: ਇਸ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰਨੀ; ਹੋਰ ਸਮਿਆਂ 'ਤੇ ਇਸਤਰੀ ਨੂੰ ਆਜ਼ਾਦੀ ਹੋ ਸਕਦੀ ਹੈ। ਲੋਕ ਇਸ ਪੁਰਾਤਨ ਨਿਯਮ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਚਾਹੇ ਧਰਮਕ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਧਰਮਕ, ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਪਤੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਮੰਨਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ।" ਵੈਦਾਂ ਦੇ ਜਾਣਕਾਰ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ: "ਪਤੀ ਜੋ ਕਹੇ, ਉਹ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਖ਼ਾਸ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰੇ ਪਰ ਆਪਣੇ ਆਪ ਸੰਤਾਨ ਉਤਪਾਦਨ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇ।" ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਕੰਤੀ ਨੂੰ ਕਿਹਾ: "ਜਿਵੇਂ ਮੈਂ ਪੁੱਤਰ ਦੇਖਣ ਲਈ ਤਰਸਦਾ ਹਾਂ, ਇਹ ਜੋ ਲਾਲ ਨਖਾਂ ਅਤੇ ਕਮਲ ਪੱਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਹੱਥਾਂ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ—ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲਈ, ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਮਸਤਕ 'ਤੇ ਰੱਖਦਾ ਹਾਂ; ਮੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਤਪਸਿਆ ਦੇ ਬਲ ਨਾਲ— ਤੂੰ ਗੁਣਵਾਨ ਪੁੱਤਰ ਉਤਪੰਨ ਕਰ। ਤੇਰੇ ਲਈ, ਮੈਂ ਉਹ ਵDesty ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਾਂਗਾ ਜੋ ਸੰਤਾਨ ਵਾਲਿਆਂ ਨੂੰ ਮਿਲਦਾ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਤੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ ਸੀ, ਪਾਂਡੁ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੰਦੀ ਹੈ। "ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਇਹ ਇਸਤਰੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਡਾ ਅਨਿਆਇ ਹੈ ਕਿ ਪਤੀ, ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਣ 'ਤੇ, ਮੁੜ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਜਾਵੇ। ਹੁਣ ਸੁਣ, ਸ਼ਕਤਿਸਾਲੀ, ਜੋ ਤੇਰੀ ਖੁਸ਼ੀ ਲਈ ਹੈ।" "ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕੁਆਰੀ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ, ਕਠੋਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਦੁਰਵਾਸਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਇੱਛਾ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮੈਂ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਅਡੋਲ ਸੀ।" "ਉਸ ਮਾਣਯੋਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਯਜਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਵਰ ਦਿੱਤਾ, ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਇਹ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ: ਜਿਸ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਸੱਦੇਗੀ, ਚਾਹੇ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜਾਂ ਬਿਨਾਂ ਇੱਛਾ, ਉਹ ਤੇਰੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਆਵੇਗਾ।" "ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰੇਗੀ; ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਉਸ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਕਿਹਾ ਸੀ, ਭਾਰਤਾ।" "ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਸਚ ਹਨ, ਅਤੇ ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਆ ਗਿਆ ਹੈ; ਤੇਰੀ ਆਗਿਆ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ, ਮੈਂ ਇੱਕ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾਂਗੀ।" "ਉਸ ਮਾਣਯੋਗ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ; ਜਿਸ ਨਾਲ, ਜਦੋਂ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵੇਗਾ ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗਾ ਹੋਵੇਗਾ, ਤੇਰੇ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਹੋਣ ਦਾ ਦੁਖ ਦੂਰ ਕਰੇਗਾ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਤੀ ਨੇ ਪਾਂਡੁ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰ ਦੱਸਿਆ। ਫਿਰ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੀ ਉਤਪਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਆਈ। ਤੁਸੀਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਦੱਸ ਚੁੱਕੇ ਹੋ, ਜੋ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਸੌ ਹਨ, ਪਰ ਧੀ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਨਹੀਂ ਕੀਤਾ। ਯੁਯੁਤਸੁ, ਜੋ ਵੈਸ਼ਿਆ ਇਸਤਰੀ ਤੋਂ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਧੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਇੱਕ ਸੌ ਤੋਂ ਵੱਧ ਹੋ ਜਾਂਦੇ ਹਨ; ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਜਿਸ ਨੂੰ 'ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਦੀ ਮਾਂ' ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਵਿਆਸ ਨੇ ਘੋਸ਼ਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਜਿਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਅਤੁੱਲ ਹੈ; ਪਰ ਹੁਣ, ਤੁਸੀਂ ਧੀ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋ—ਇਹ ਕਿਵੇਂ? ਜੇਕਰ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮਾਸ-ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਸੌ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੋਈ ਪੈਦਾ ਨਾ ਹੋਣਾ ਸੀ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਸੌਬਲੀ ਦੀ ਧੀ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ? ਮੈਨੂੰ ਦੱਸੋ, ਦੁਸ਼ਲਾ ਕਿਵੇਂ ਪੈਦਾ ਹੋਈ? ਸੱਚੀ ਗੱਲ ਦੱਸੋ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਕਿਉਂਕਿ ਮੈਂ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹਾਂ। ਪੰਡੂ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਤੇਰਾ ਪ੍ਰਸ਼ਨ ਚੰਗਾ ਹੈ; ਮੈਂ ਦੱਸਾਂਗਾ। ਮਹਾਨ, ਪਵਿੱਤਰ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਉਸ ਮਾਸ-ਪਿੰਡ ਨੂੰ ਵੰਡਿਆ। ਠੰਢੇ ਪਾਣੀ ਨਾਲ ਛਿੜਕ ਕੇ, ਉਸ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਬਰਾਬਰ ਹਿੱਸਿਆਂ ਵਿੱਚ ਵੰਡਿਆ; ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਬਣਨ 'ਤੇ, ਉਹ ਨਰਸ ਨੂੰ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ, ਰਾਜਾ। ਫਿਰ, ਹਰ ਹਿੱਸਾ ਨੂੰ ਘੀ ਨਾਲ ਭਰੇ ਪਾਤ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਗਿਆ; ਇਸ ਦੌਰਾਨ, ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਸੀ—ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇ ਪ੍ਰਤੀ ਸਨੇਹ ਦੀ ਸੋਚ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਨੂੰ ਆਦਰ ਕਰਕੇ ਕੁਝ ਨਹੀਂ ਕਿਹਾ, ਪਰ ਮਨ ਵਿੱਚ ਰਾਣੀ ਨੇ ਸੋਚਿਆ: "ਕਾਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣ।" ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਮਹਾਰਿਸ਼ੀ ਕਦੇ ਝੂਠ ਨਹੀਂ ਬੋਲਦੇ; ਪਰ ਮੇਰੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਖੁਸ਼ੀ ਹੋਵੇਗੀ ਜੇ ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਵੇ। "ਇੱਕ ਧੀ ਹੋਵੇਗੀ, ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਛੋਟੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਰਾਹੀਂ ਮੇਰਾ ਵੰਸ਼ ਇਸ ਸੰਸਾਰ ਤੋਂ ਪਰੇ ਜਾਰੀ ਰਹੇਗਾ; ਉਹ ਕੋਈ ਬਾਹਰਲਾ ਨਹੀਂ, ਸਗੋਂ ਮੇਰੀ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਪਤੀ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਕਿ ਇਸਤਰੀ ਦਾ ਸਨੇਹ ਆਪਣੇ ਧੀ ਦੇ ਪਤੀ ਲਈ ਵੱਧ ਹੁੰਦਾ ਹੈ; ਕਾਸ਼ ਮੈਨੂੰ ਵੀ ਇੱਕ ਧੀ ਮਿਲੇ, ਸੌ ਪੁੱਤਰਾਂ ਤੋਂ ਛੋਟੀ।" "ਮੈਂ ਤ੍ਰਿਪਤ ਹੋ ਜਾਂਦੀ, ਪੁੱਤਰਾਂ ਅਤੇ ਪੋਤਿਆਂ ਨਾਲ ਘਿਰ ਜਾਂਦੀ, ਜੇ ਮੇਰੀ ਤਪਸਿਆ, ਦਾਨ ਜਾਂ ਯਜਨ ਫਲ ਲਿਆ ਹੋਵੇ।" "ਜਾਂ ਜੇ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਐਸਾ ਹੋਵੇ: ਮੈਨੂੰ ਇੱਕ ਧੀ ਮਿਲੇ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੀ ਮਨੋ-ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਪੁਰਾਤਨ ਨਿਯਮਾਂ ਦੀ ਕਥਾ, ਪਾਂਡਵਾਂ ਅਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਜਨਮ ਦੀ ਵਿਆਖਿਆ, ਪੁਰਾਣਕ ਕਥਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੁੰਦੀ ਹੈ।