ਜਦੋਂ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜਾਂ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਉਸਦੇ ਸਾਥੀ ਵੀ ਉਸਦੇ ਪਿੱਛੇ ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਰਾਜੇ ਦੇ ਦੁਖ ਭਰੇ ਬੋਲ ਸੁਣ ਕੇ, ਜੋ ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਹੇ ਗਏ ਸਨ, ਸਾਥੀਆਂ ਨੇ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ, "ਹਾਏ!" ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਤੋਂ ਗਰਮ ਅੰਸੂ ਵਹਿ ਪਏ। ਉਹ ਵੱਡੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਜਲਦੀ ਹੀ ਨਾਗਪੁਰ ਪਹੁੰਚ ਗਏ ਅਤੇ ਸਾਰੀ ਦੌਲਤ ਨਾਲ ਪਹੁੰਚੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਥੇ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਪਾਂਡੁ ਨਾਲ ਵਾਪਰੀ ਹਰ ਘਟਨਾ ਦੱਸ ਦਿੱਤੀ ਅਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਖਜ਼ਾਨੇ ਵੀ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ। ਜਦੋਂ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਸੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਭਰਾ ਪਾਂਡੁ ਲਈ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਉਸਨੂੰ ਹੁਣ ਨਾ ਸੌਣ ਵਿਚ, ਨਾ ਬੈਠਕਾਂ ਵਿਚ, ਨਾ ਹੋਰ ਕੋਈ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿਚ ਆਨੰਦ ਆਇਆ—ਉਸਦਾ ਮਨ ਸਿਰਫ ਭਰਾ ਦੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਲੱਗਾ ਰਿਹਾ। ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ, ਪਾਂਡੁ, ਜੋ ਹੁਣ ਜੜੀਆਂ-ਫਲਾਂ ਤੇ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਸੌ ਚੋਟੀਆਂ ਵਾਲੇ ਪਰਬਤ ਵੱਲ ਤੁਰ ਪਿਆ। ਉਹ ਚਿਤਰਰਥ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਫਿਰ ਕਾਲਕੂਟ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਇਆ, ਹਿਮਾਵਤ ਪਹਾੜ ਪਾਰ ਕਰਕੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ। ਉੱਥੇ ਉਸਦੀ ਰੱਖਿਆ ਮਹਾਨ ਜੀਵਾਂ, ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਕੀਤੀ। ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਕਦੇ ਸਮਤਲ, ਕਦੇ ਥੋੜ੍ਹਾ ਉਚ-ਨੀਚ ਵਾਲੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਸੇਬਾ ਕੀਤਾ। ਇੰਦ੍ਰਦਯੁਮਨ ਸਰੋਵਰ ਤੇ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੰਸਕੂਟ ਪਾਰ ਕਰਕੇ, ਸ਼ਤ-ਸ਼੍ਰਿੰਗ ਪਰਬਤ ਤੇ, ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਵੱਡੀਆਂ ਤਪੱਸਿਆਵਾਂ ਕੀਤੀਆਂ। ਉੱਥੇ, ਪਰਮ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਖ ਸਿੱਧਾਂ ਅਤੇ ਚਾਰਣਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਪਾਂਡੁ ਸਾਵਧਾਨ, ਨਿਮਰ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਤੇ ਕਾਬੂ ਰੱਖਣ ਵਾਲਾ ਤੇ ਆਪਣੇ ਬਲ ਤੇ ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਲਈ ਉਹ ਭਰਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਲਈ ਮਿੱਤ੍ਰ, ਤੇ ਕੁਝ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ। ਸਮੇਂ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤਪ ਹਾਸਲ ਕਰ ਲਈ ਅਤੇ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਵਰਗਾ ਮਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਮਾਵਸ ਦੀ ਰਾਤ, ਤਪ ਵਿਚ ਟਿਕੇ ਹੋਏ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ੀ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦੇ ਸਨ। ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ ਕੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਕਿੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ?" ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਬ੍ਰਹਮਾ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਹੋਣੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਵੈਭੂ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਵੀ ਉੱਠ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜਾਂਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਜਤਾਈ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਸ਼ਤ-ਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤੋਂ ਸਵਰਗ ਲੰਘਣ ਲਈ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਤੁਰ ਪਿਆ, ਪਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਅਸੀਂ ਉੱਚੇ-ਉੱਚੇ ਪਰਬਤ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ ਉੱਤਰ ਵੱਲ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ। ਇੱਥੇ ਅਸੀਂ ਸੁੰਦਰ ਪਰਬਤਾਂ 'ਤੇ ਅਨੇਕ ਔਖੀਆਂ ਥਾਵਾਂ ਦੇਖੀਆਂ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਉਡਣ ਵਾਲੀਆਂ ਵਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਭੀੜ, ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਧੁਨ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਦੇਵਤਿਆਂ, ਗੰਧਰਵਾਂ, ਅਪਸਰਾਵਾਂ ਦੇ ਮੇਲ-ਮੰਡਲ ਹਨ, ਕਬੇਰ ਦੇ ਬਾਗ ਹਨ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਸਮਤਲ ਹਨ, ਕੁਝ ਉਚ-ਨੀਚ ਵਾਲੀਆਂ। ਇੱਥੇ ਵੱਡੀਆਂ ਦਰਿਆਈ ਘਾਟੀਆਂ ਹਨ, ਘਣੇ ਪਹਾੜਾਂ ਦੀਆਂ ਗੁਫਾਵਾਂ ਹਨ, ਕੁਝ ਥਾਵਾਂ ਸਦਾ ਬਰਫ ਨਾਲ ਢੱਕੀਆਂ ਹਨ, ਨਾ ਦਰੱਖਤ, ਨਾ ਜਾਨਵਰ, ਨਾ ਪੰਛੀ। ਕਈ ਥਾਵਾਂ ਰੇਤ ਦੇ ਮੈਦਾਨ ਹਨ, ਕੁਝ ਅਜਿਹੇ ਕਿਲੇ ਹਨ ਜਿੱਥੇ ਨਾ ਪੰਛੀ ਲੰਘ ਸਕਦੇ ਹਨ, ਨਾ ਹੋਰ ਜੀਵ। ਇੱਥੇ ਸਿਰਫ ਹਵਾ ਜਾਂਦੀ ਹੈ ਜਾਂ ਸਿੱਧ ਤੇ ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀ। ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਤੇਰੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜਾਂ ਨੂੰ ਕਿਵੇਂ ਪਾਰ ਕਰ ਸਕਣਗੀਆਂ?" ਫਿਰ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਕੋਈ ਪੁੱਤਰ ਨਹੀਂ, ਉਹਨਾਂ ਲਈ ਸਵਰਗ ਦਾ ਦਰਵਾਜਾ ਨਹੀਂ। ਇਸ ਕਰਕੇ ਮੈਂ ਸਵਰਗ ਲਈ ਚਿੰਤਤ ਹਾਂ; ਬਿਨਾ ਪੁੱਤਰ ਦੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਅਗਵਾਈ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਸਮੇਤ ਭਾਰੀ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ, ਜਿੰਦ ਤੱਕ ਛੱਡਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਹਾਂ। ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਕਰੜੀਆਂ ਕਰਮਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸਵਰਗ ਮਿਲ ਜਾਵੇ। ਰਾਜਨ, ਆਪਣੇ ਦਿਵ੍ਯ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਨਾਲ, ਨਿਰਦੋਸ਼ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖ, ਜੋ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਲੀਕ ਨੂੰ ਅੱਗੇ ਵਧਾਵੇ; ਇਹ ਕੰਮ ਕਰ। ਗਿਆਨੀ ਮਨੁੱਖ, ਜੋ ਚਿੱਤ ਵਿੱਚ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਨਿਰਮਲ ਫਲ ਪਾਉਂਦਾ ਹੈ; ਅਜਿਹਾ ਨਤੀਜਾ ਵੇਖ, ਤੂੰ ਯਤਨ ਕਰ।" ਇਹ ਗੱਲਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਪਾਂਡੁ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਉਸਨੂੰ ਪਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਸਦੇ ਆਪਣੇ ਕਰਮ, ਹਿਰਣ ਦੀ ਸ਼ਾਪ ਕਾਰਨ, ਰੁਕ ਗਏ ਹਨ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਦਰਿਆ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਪਰਾਸ਼ਰ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਕੁਆਰੀ ਧੀ, ਜੋ ਰਾਜਾ ਦੇਵਕਾ ਦੀ ਪੁੱਤਰੀ ਸੀ ਅਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਤੇ ਜਵਾਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਉਪਲਬਧ ਹੈ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਮਹਾਨ ਨੇ ਉਸਦਾ ਵਿਦੁਰ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਦੁਰ ਨੇ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਸੀ, ਉਸ ਵਿੱਚ ਚੰਗੇ ਆਚਾਰ ਤੇ ਗੁਣ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਜਣੇ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜਨਮੇਜਯ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਇੱਕ ਹੋਰ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਸੌ ਤੋਂ ਵੀ ਵਧੀਆ ਸੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੈਸ਼ਿਆ ਤੋਂ ਹੋਇਆ। ਪਾਂਡੁ ਨੂੰ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਤੋਂ, ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ, ਜੋ ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਰਗੇ ਸਨ, ਤਾਂ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਚੱਲ ਸਕੇ। ਫਿਰ ਪੁੱਛਿਆ ਗਿਆ ਕਿ, "ਕਿਵੇਂ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਏ? ਕਿੰਨੇ ਸਮੇਂ ਵਿੱਚ, ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਦੀ ਉਮਰ ਕਿੰਨੀ ਸੀ? ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਵੈਸ਼ਿਆ ਤੋਂ ਇਕ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਇਆ? ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਚੰਗਾ ਪਤੀ ਕਿਵੇਂ ਮਿਲਿਆ? ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨਾਲ ਕਿਵੇਂ ਵਿਹਾਰ ਕੀਤਾ, ਜੋ ਪਤੀ-ਵਰਤਾ ਸੀ? ਅਤੇ ਪਾਂਡੁ, ਜੋ ਸ਼ਾਪਤ ਸੀ, ਉਸਨੂੰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਪੁੱਤਰ ਕਿਵੇਂ ਹੋਏ? ਪੰਜ ਮਹਾਨ ਪੁੱਤਰ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੋਂ ਕਿਵੇਂ ਜੰਮੇ? ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਵਿਸਥਾਰ ਨਾਲ ਦੱਸੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਇਹ ਵੱਡੀ ਘਟਨਾ ਕਥਿਤ ਹੋਈ, ਜਿੱਥੇ ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਤਿਆਗ, ਉਸ ਦੀ ਤਪੱਸਿਆ, ਅਤੇ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਅੱਗੇ ਵਧਣ ਵਾਲੀ ਲੀਕ ਦਾ ਵਰਣਨ ਕੀਤਾ ਗਿਆ।