ਜੋ ਕੋਈ, ਚਾਹੇ ਉਹ ਆਦਰ ਪਾਏ ਜਾਂ ਬੇਆਦਰ ਹੋਵੇ, ਜੀਵਨ-ਯਾਪਨ ਲਈ ਇੱਛਾ ਨਾਲ ਜੁੜੇ ਮਨ ਨਾਲ, ਹੋਰਾਂ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਦੀ ਨਜ਼ਰ ਨਾਲ ਵੇਖਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਚਲਦਾ ਹੈ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੰਡੂ ਰਾਜਾ ਗहरे ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਭਾਰੀ ਆਹ ਭਰਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। ਕੌਸਲਿਆ, ਵਿਦੁਰ ਮੰਤਰੀ, ਰਾਜਾ ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਸਮੇਤ, ਉੱਤਮ ਸਤਯਵਤੀ, ਭੀਸ਼ਮ, ਅਤੇ ਰਾਜ-ਪੁਜਾਰੀ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਨਾਲ-ਨਾਲ, ਵੱਡੇ ਆਤਮਾ ਵਾਲੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਣ ਵਾਲੇ ਹਨ, ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ 'ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਹਨ, ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵੱਡੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਜੋ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ—ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਸਹਿਤ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਪੰਡੂ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੇ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸ ਦੀ ਆਤਮਾ ਸੰਨਿਆਸ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਲੱਗੀ ਸੀ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਨੇ ਸਹਿਮਤੀ ਦੇ ਵਚਨ ਕਹੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਹੋਰ ਆਸ਼ਰਮ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ; ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ, ਤੇਰੀ ਕਾਨੂੰਨੀ ਪਤਨੀ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰ ਸਕੀਏ।" "ਧਰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤਕ, ਤੂੰ ਸਾਡਾ ਇੱਕੋ-ਇੱਕ ਮਾਲਕ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਅਤੇ ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ।" "ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਹੋ ਕੇ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗੀਆਂ।" "ਜੇਕਰ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਅੱਜ ਹੀ ਅਸੀਂ ਦੋਵਾਂ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਛੱਡ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੰਕਾ ਨਹੀਂ।" "ਜੇਕਰ ਇਹ ਤੇਰੀ ਪੱਕੀ ਨਿਸਚੈ ਹੈ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਰਾਹ 'ਤੇ ਅਡਿੱਠ ਹੋ ਕੇ ਚੱਲਾਂਗਾ।" "ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਸੁਖ ਅਤੇ ਭੋਜਨ ਛੱਡ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਸਹਿ ਕੇ, ਛਾਲਿਆਂ ਵਾਲੇ ਲੱਤੇ ਪਾ ਕੇ, ਫਲ ਅਤੇ ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਖਾ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਾਂਗਾ।" "ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਅੱਗ ਨੂੰ ਹੋਮ ਕਰਾਂਗਾ, ਸਮੇਂ-ਸਮੇਂ 'ਤੇ ਸਨਾਨ ਕਰਾਂਗਾ, ਹਲਕਾ-ਫੁਲਕਾ ਖਾ ਕੇ, ਛਾਲਿਆਂ ਅਤੇ ਚਮੜੇ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਵਸਤ੍ਰ ਪਾ ਕੇ, ਜਟਾ ਬੰਨ ਕੇ, ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਠੰਡ, ਹਵਾ, ਅਤੇ ਗਰਮੀ ਸਹਿ ਕੇ, ਭੁੱਖ ਅਤੇ ਪਿਆਸ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਕੇ ਇਸ ਸਰੀਰ ਨੂੰ ਖਤਮ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਇੱਕੱਲਾ ਰਹਿ ਕੇ, ਚਿੰਤਨ ਕਰਕੇ, ਪੱਕੇ-ਕੱਚੇ ਜੰਗਲੀ ਫਲ-ਫੂਟੀਆਂ ਖਾ ਕੇ, ਪਿਤਰਾਂ ਅਤੇ ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੂੰ ਜੰਗਲ ਦੇ ਪਾਣੀ ਅਤੇ ਵਚਨਾਂ ਨਾਲ ਤ੍ਰਿਪਤ ਕਰਾਂਗਾ।" "ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਵੀ, ਮੈਂ ਕੋਈ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਾਂਗਾ—ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਰਹਿਣ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਤਾਂ ਹੋਰ ਵੀ ਨਹੀਂ।" "ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਜੰਗਲ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਕਠੋਰ ਤਪ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਮੈਂ ਇਸ ਸਰੀਰ ਦੇ ਅੰਤ ਤਕ ਇਸ ਨੂੰ ਕਰਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ, ਪੰਡੂ ਰਾਜਾ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਵਾਰਿਸ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਸਿਰ ਦੀ ਮੁਕਟ, ਸੋਨੇ ਦੀ ਮਾਲਾ, ਬਾਂਹ-ਬਾਂਹ ਦੇ ਕੜੇ ਅਤੇ ਕੁੰਦਲ ਉਤਾਰ ਲਏ। ਉਸ ਨੇ ਮਹਿੰਗੇ ਵਸਤ੍ਰ, ਔਰਤਾਂ ਦੇ ਗਹਣੇ, ਮੁੱਖ ਵਾਹਨ, ਹਥਿਆਰ ਅਤੇ ਕਵਚ—all ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਦਿਵਯ ਖਟ ਅਤੇ ਵਿਛੋਣੇ, ਹਰ ਕਿਸਮ ਦੇ ਰਤਨ—ਮੋਤੀ, ਮਣਕੇ, ਲਾਲ—all ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਇਸ ਸਭ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਪੰਡੂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸੇਵਕਾਂ ਨੂੰ ਆਖਿਆ: "ਨਾਗਪੁਰ ਜਾਓ ਅਤੇ ਐਲਾਨ ਕਰੋ ਕਿ ਪੰਡੂ ਨੇ ਧਨ, ਸੁਖ, ਆਰਾਮ, ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੇ ਰਜਸੁਖ ਤਿਆਗ ਕੇ ਜੰਗਲ ਦੀ ਰਾਹ ਪਕੜ ਲਈ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਭ ਕੁਝ ਛੱਡ ਕੇ, ਕੁਰੁ-ਪੁੱਤਰ ਪੰਡੂ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਸੇਵਕ ਵੀ ਉਸ ਦੇ ਪਿੱਛੇ-ਪਿੱਛੇ ਚਲੇ। ਰਾਜਾ ਦੇ ਦੁਖ-ਭਰੇ, ਰੀਤ ਅਨੁਸਾਰ ਕਹੇ ਵਚਨ ਸੁਣ ਕੇ, ਸੇਵਕਾਂ ਨੇ "ਹਾਏ!" ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ 'ਚ ਰੋਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਹੋਟ ਅੰਸੂ ਵਗਦੇ ਹੋਏ, ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪਿੱਛੇ ਛੱਡ ਕੇ, ਉਹ ਜਲਦੀ ਨਾਗਪੁਰ ਪਹੁੰਚੇ, ਸਾਰਾ ਧਨ-ਦੌਲਤ ਲੈ ਕੇ। ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਰਾਜਾ ਨੂੰ ਪੰਡੂ ਦੀਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਦੱਸੀਆਂ, ਤੇ ਸਾਰੇ ਖਜਾਨੇ ਸੌਂਪ ਦਿੱਤੇ। ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਹੋਈਆਂ ਸਾਰੀਆਂ ਘਟਨਾਵਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਸੀ, ਪੰਡੂ ਲਈ ਹੀ ਦੁਖੀ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਬਿਸਤਰੇ, ਸੀਟਾਂ, ਅਤੇ ਸੁਖ-ਵਿਲਾਸ ਵਿੱਚ ਰਸ ਨਹੀਂ ਲਿਆ, ਭਰਾ ਦੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉੱਥੇ ਹੀ ਟਿਕ ਗਿਆ। ਹੇ ਕੌਰਵ, ਪੰਡੂ, ਜੜ੍ਹੀਆਂ ਅਤੇ ਫਲ ਖਾ ਕੇ, ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਨਾਲ "ਸੌ ਪਹਾੜਾਂ ਵਾਲੇ" ਪਰਬਤ ਵੱਲ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਚਿਤਰਰਥ ਪਹੁੰਚਿਆ, ਕਾਲਕੂਟਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋਇਆ, ਹਿਮਾਵਤ ਨੂੰ ਲੰਘਿਆ, ਤੇ ਗੰਧਮਾਦਨ ਵੱਲ ਚਲਿਆ। ਵੱਡੇ ਜੀਵਾਂ, ਸਿਧਾਂ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ, ਉਹ ਰਾਜਾ, ਹੇ ਮਹਾਨ ਰਾਜਾ, ਸਮਤਲ ਅਤੇ ਉੱਚ-ਨੀਵੀਂ ਥਾਵਾਂ 'ਤੇ ਵੱਸਿਆ। ਇੰਦਰਦਯੁਮਨ ਸਰੋਵਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ, ਹੰਸਕੂਟਾ ਤੋਂ ਪਾਰ ਹੋ ਕੇ, ਸ਼ਤ-ਸ਼੍ਰਿੰਗ 'ਤੇ, ਉਹ ਤਪੁਸ਼ੀ ਰਾਜਾ ਨੇ ਤਪ ਕੀਤਾ। ਉੱਥੇ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਉਹ ਮਹਾਨ ਪੁਰਸ਼ ਸਿਧਾਂ ਅਤੇ ਚਰਣਾਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸਾਵਧਾਨ, ਨਿਮਰ, ਸਵੈ-ਸੰਯਮੀ, ਅਤੇ ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਹੋ ਕੇ, ਆਪਣੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ, ਹੇ ਭਾਰਤ, ਸਵਰਗ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰਦਾ ਸੀ। ਕੁਝ ਲਈ ਉਹ ਭਰਾ ਬਣ ਗਿਆ, ਕੁਝ ਲਈ ਮਿੱਤਰ; ਤੇ ਕੁਝ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਸੰਭਾਲ ਪੁੱਤਰ ਵਾਂਗ ਕੀਤੀ। ਕੁਝ ਸਮੇਂ ਬਾਅਦ, ਪੰਡੂ ਨੇ ਤਪ ਵਿੱਚ ਨਿਰਮਲਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰ ਲਈ, ਤੇ ਉਹ ਬ੍ਰਹਮਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ ਹੋ ਗਿਆ। ਅਮਾਵਸ ਨੂੰ, ਤਪ ਵਿੱਚ ਅਡਿੱਠ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਬ੍ਰਹਮਾ ਦਾ ਦਰਸ਼ਨ ਕਰਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ। ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੂੰ ਜਾਂਦੇ ਵੇਖ, ਪੰਡੂ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ: "ਤੁਸੀਂ ਕਿਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹੋ, ਵਧੀਆ ਬੋਲਣ ਵਾਲਿਆਂ? ਦੱਸੋ।" ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਬ੍ਰਹਮਾ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ, ਦੇਵਤਿਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਪਿਤਰਾਂ ਦੀ ਵੱਡੀ ਸਭਾ ਹੋਣੀ ਹੈ; ਅਸੀਂ ਉੱਥੇ ਜਾ ਰਹੇ ਹਾਂ, ਸਵੈ-ਭੂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾਲ।" ਪੰਡੂ, ਅਚਾਨਕ ਉਠ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਸਵਰਗ ਦੀ ਲੋੜ 'ਚ, ਉੱਤਰ ਵੱਲ, ਸ਼ਤ-ਸ਼੍ਰਿੰਗ ਤੋਂ ਚਲ ਪਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ ਦੇ ਨਾਲ ਚਲ ਪਿਆ, ਤੇ ਤਪੁਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਆਖਿਆ: "ਅਸੀਂ ਉੱਤਰੇ-ਉੱਤਰੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਦੇ ਰਾਜ 'ਤੇ ਚੜ੍ਹਦੇ ਹੋਏ, ਉੱਚ-ਉੱਚ ਚਲਦੇ ਹਾਂ।" "ਅਸੀਂ ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਪਰਬਤ 'ਤੇ, ਬਹੁਤ ਮੁਸ਼ਕਲ ਥਾਵਾਂ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਕੀਤੇ ਹਨ, ਜਿੱਥੇ ਸੈਂਕੜੇ ਉਡਦੇ ਮਹਲ ਹਨ, ਤੇ ਗੀਤ-ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਗੂੰਜ ਹੈ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਪੰਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀਆਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਰਿਸ਼ੀਆਂ, ਅਤੇ ਸੇਵਕਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋ ਕੇ, ਵੱਡਾ ਤਪ ਕੀਤਾ, ਤੇ ਸਿਧਾਂ, ਚਰਣਾਂ, ਅਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀ ਸੰਗਤ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਪਾਇਆ।