ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਵੱਸਦੇ ਹੋਏ, ਸ਼ਾਂਤੀ ਦੇ ਪਿਆਸੇ, ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਹੱਥੋਂ ਨੁਕਸਾਨ ਪਾਇਆ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਹਾਲਾਂਕਿ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਹੁਣ ਮੈਂ ਵੀ ਤੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ। ਜਿਹੜਾ ਮਨੁੱਖ ਇੱਛਾ ਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਕਠੋਰਤਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਉਸਦੀ ਉਮਰ ਦਾ ਅੰਤ ਉਸ ਸਮੇਂ ਆ ਜਾਵੇਗਾ ਜਦ ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ। ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀ Kindama ਹਾਂ, ਜੋ ਤਪਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲੱਜਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦਿਆਂ, ਮੈਂ ਹਿਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਹਿਰਣ ਬਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਹੋਰ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਘਣੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਫਿਰਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਤੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੈਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਹਿਰਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਰ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਝੱਲਾ, ਐਸਾ ਹੀ ਫਲ ਪਾਵੇਂਗਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇਂਗਾ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਹੋ ਕੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹਾਲਤ ਵਿੱਚ ਆਵੇਂਗਾ ਤੇ ਮਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਦੇ ਲੋਕ ਵਿੱਚ ਚਲਾ ਜਾਵੇਂਗਾ। ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੇਮਿਕਾ ਦੇ ਨਾਲ ਰਵਾਨਾ ਹੋਵੇਂਗਾ, ਤੂੰ ਮਰਨ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇਂਗਾ, ਜੋ ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ; ਪਰ, ਹੇ ਗਿਆਨੀਆਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਉਹ ਤੇਰੀ ਭਗਤੀ ਕਰਦਿਆਂ ਉਥੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਆਵੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਸੁਖ ਭੋਗ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਜਿਹੇ ਹੀ, ਜਦ ਤੂੰ ਸੁਖ ਪਾਵੇਂਗਾ, ਤੈਨੂੰ ਦੁੱਖ ਆਵੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਰਿਸ਼ੀ Kindama, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਗਿਆ; ਤੇ ਪਾਂਡੁ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਵਿੱਚ, ਇੱਕ ਪਲ ਵਿੱਚ ਮਰ ਗਿਆ। ਉਸਦੇ ਮਰਨ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ ਨੂੰ ਵਿਦਾ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਦੁਖ ਤੇ ਸੋਗ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਕੇ, ਵਿਅਕਤੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਹਾਏ, ਚੰਗੀ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਮਨੁੱਖ ਆਪਣੇ ਕਰਤਬਾਂ ਕਰਕੇ, ਜਦ ਮਨ ਅਣਤਿਆਰ ਹੁੰਦਾ ਤੇ ਇੱਛਾ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਂਦਾ, ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ ਪੈ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਮੇਰਾ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਧਰਮ ਦੇ ਵਫ਼ਾਦਾਰ ਸੀ, ਜੀਵਨ ਦਾ ਅੰਤ ਪਹੁੰਚ ਗਿਆ; ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਹੈ, ਇਹ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ। ਉਸ ਰਾਜਾ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ, ਜਿਸਦਾ ਮਨ ਇੱਛਾ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਸੀ, ਸਾਧਕ Krishna Dvaipayana ਨੇ, ਜੋ ਸਯੰਤ੍ਰਿਤ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਸਿੱਧਾ ਜਨਮ ਦਿੱਤਾ। ਹੁਣ, ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਪਤਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਲੋਂ ਛੱਡਿਆ ਹੋਇਆ, ਜਦ ਮੈਂ ਇਸ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਦੌੜਦਾ ਹਾਂ। ਮੈਂ ਨਿਸਚਯ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੁਕਤੀ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਬੰਧਨ ਵੱਡੀ ਪੀੜ ਹੈ; ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਅਪਣਾਵਾਂਗਾ, ਜੋ ਅਟੱਲ ਹੈ। ਮੈਂ ਪੱਕਾ ਤਪ ਕਰਾਂਗਾ; ਇਸ ਲਈ, ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਰਹਾਂਗਾ। ਰਿਸ਼ੀ ਵਾਂਗ, ਮੂੰਡਾ ਹੋ ਕੇ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖ ਮੰਗਾਂਗਾ, ਧੂੜ ਨਾਲ ਢੱਕਿਆ, ਖਾਲੀ ਝੁਪੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ। ਰੁੱਖ ਦੀ ਜੜ੍ਹ ਹੇਠਾਂ ਵੱਸ ਕੇ, ਜੋ ਪਿਆਰਾ ਤੇ ਨਾਪਿਆਰਾ ਹੈ, ਛੱਡ ਕੇ, ਨਾ ਦੁੱਖੀ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਦੋਸ਼ ਤੇ ਸਵ-ਸ਼ਲਾਘਾ ਵਿੱਚ ਇਕਸਾਰ। ਬਿਨਾ ਆਸ, ਬਿਨਾ ਨਮਸਕਾਰ, ਦਵੈਤ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਬਿਨਾ ਸਮਾਨ; ਨਾ ਕਿਸੇ ਦਾ ਮਖੌਲ ਕਰਾਂਗਾ, ਨਾ ਕਦੇ ਭ੍ਰਕਟੀ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰਾ, ਸਭ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਜੀਵ ਨੂੰ, ਚਲਦੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਚਾਰੇ ਵਾਂਗ, ਨੁਕਸਾਨ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੀਵਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਰਪੱਖ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਇੱਕ ਸਮੇਂ, ਦਸ ਜਾਂ ਪੰਦਰਾਂ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਭਿੱਖ ਮੰਗਦਾ। ਜੇ ਭਿੱਖ ਨਾ ਮਿਲਦੀ, ਉਹ ਬਿਨਾ ਖਾਣ ਦੇ ਰਹਿ ਜਾਂਦਾ, ਜਦੋ ਥੋੜ੍ਹਾ ਮਿਲਦਾ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਖਾਂਦਾ, ਤੇ ਪੁਰਾਣਾ ਮੁਕਣ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਲੱਭਦਾ। ਕਦੇ ਕਮੀ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਇੱਛਾ ਕਰਕੇ, ਹੋਰ ਘਰਾਂ ਤੋਂ ਮੰਗ ਲੈਂਦਾ, ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੱਤ ਘਰਾਂ; ਲਾਭ ਜਾਂ ਘਾਟ ਵਿੱਚ, ਵੱਡਾ ਤਪਸਵੀ ਸਮ-ਮਨ ਰਹਿੰਦਾ। ਜੇ ਇੱਕ ਬਾਂਹ ਨੂੰ ਕਸਾਈ ਵੱਲੋਂ ਕੱਟਿਆ ਜਾਵੇ ਤੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਚੰਦਨ ਨਾਲ ਮਲਿਆ ਜਾਵੇ, ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਨੂੰ ਨਾ ਸੁਖ, ਨਾ ਦੁੱਖ ਸਮਝਦਾ। ਉਹ ਜੀਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਜਾਂ ਮਰਨਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਨਹੀਂ; ਜੀਵਨ ਨਾਲ ਲਗਾਵ ਨਹੀਂ, ਮੌਤ ਨਾਲ ਵੈਰ ਨਹੀਂ। ਜੀਵਨ ਵਿੱਚ ਹੋ ਸਕਣ ਵਾਲੇ ਸਭ ਕਰਮ, ਜੋ ਉਨਤੀ ਲਈ ਹੁੰਦੇ, ਉਹ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਛੱਡ ਦਿੰਦਾ, ਪਲਕ ਵਾਂਗ ਅਡੋਲ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹਨਾਂ ਅਸਥਿਰ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ, ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਦੇ ਕਰਮ ਛੱਡ ਕੇ, ਧਰਮ ਤੇ ਧਨ ਦਾ ਤਿਆਗ ਕਰ ਕੇ, ਉਸਦੀ ਆਤਮਾ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋ ਜਾਂਦੀ। ਸਭ ਪਾਪਾਂ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਸਭ ਜਾਲਾਂ ਤੋਂ ਪਾਰ, ਕਿਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਵਿੱਚ ਨਹੀਂ, ਆਪਣੇ ਸੁਭਾਵ ਵਿੱਚ ਹਵਾ ਵਾਂਗ ਹੋ ਜਾਂਦਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ ਜੀਵਨ ਬਿਤਾ ਕੇ, ਐਸਾ ਰਸਤਾ ਚੁਣ ਕੇ, ਮੈਂ ਆਪਣਾ ਸਰੀਰ ਨਿਭਾਵਾਂਗਾ, ਨਿਡਰ, ਇਸ ਰਸਤੇ ਤੇ ਚੱਲਦਾ। ਮੈਂ ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੀ ਤਾਕਤ ਦੇ ਘਾਟ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰ ਕੇ, ਕਮਜ਼ੋਰ ਰਸਤੇ ਨਹੀਂ ਚੁਣਾਂਗਾ, ਨਾ ਆਪਣੀ ਡਿਊਟੀ ਤੋਂ ਹਟਾਂਗਾ। ਜੋ ਮਨੁੱਖ, ਚਾਹੇ ਇਜ਼ਤ ਮਿਲੇ ਜਾਂ ਬੇਇਜ਼ਤੀ, ਇੱਛਾ ਵਿੱਚ ਫਸ ਕੇ, ਦੂਜਿਆਂ ਨੂੰ ਕੁੱਤੇ ਵਾਂਗ ਤੱਕਦੇ ਹੋਏ, ਰੋਜ਼ੀ ਕਮਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਕੁੱਤਿਆਂ ਦਾ ਰਸਤਾ ਚੱਲਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਗਹਿਰੀ ਪੀੜ ਤੇ ਉਖੜੀ ਸਾਹ ਨਾਲ, ਰਾਜਾ ਨੇ Kunti ਤੇ Madri ਵੱਲ ਵੇਖਿਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ। Kausalya, Vidura, ਰਾਜਾ ਤੇ ਉਸਦੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰ, ਉੱਚੀ ਆਤਮਾ ਵਾਲੀ Satyavati, Bhishma, ਤੇ ਰਾਜ-ਪੁਜਾਰੀ— ਤੇ ਵੱਡੇ-ਵੱਡੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਸੋਮਾ ਪੀਦੇ, ਵਚਨ ਦੇ ਪੱਕੇ, ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵੱਡੇ, ਜੋ ਸਾਡੀ ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਰਹਿੰਦੇ—ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਆਦਰ ਨਾਲ ਦੱਸਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਪਾਂਡੁ ਜੰਗਲ ਵੱਲ ਚਲਾ ਗਿਆ ਹੈ। ਪਤੀ ਦੇ ਵਚਨਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਜਿਸਦੀ ਆਤਮਾ ਵਿਰਾਗੀ ਰਸਤੇ ਤੇ ਸੀ, Kunti ਤੇ Madri ਨੇ ਵੀ ਸਹਿਮਤੀ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਕਹੇ। ਹੋਰ ਆਸ਼ਰਮ ਵੀ ਹਨ, ਹੇ ਭਾਰਤਾਂ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਜਿੱਥੇ ਅਸੀਂ ਰਹਿ ਸਕਦੇ ਹਾਂ; ਸੋਚਿਆ ਜਾਵੇ ਕਿ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ, ਤੇਰੀ ਕਨੂੰਨੀ ਪਤਨੀਆਂ, ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹਾਂ। ਧਰਮ ਦਾ ਵੱਡਾ ਫਲ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ, ਸਰੀਰ ਛੱਡਣ ਤੱਕ, ਤੂੰ ਹੀ ਸਾਡਾ ਸੁਆਮੀ ਰਹੇਂਗਾ, ਇਸ ਵਿੱਚ ਸਵਰਗ ਵਿੱਚ ਵੀ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਇੰਦ੍ਰੀਆਂ ਨੂੰ ਵਸ਼ ਵਿਚ ਕਰਕੇ, ਪਤੀ ਦੇ ਲੋਕ ਲਈ ਸਮਰਪਿਤ, ਇੱਛਾ ਦੇ ਸਭ ਸੁਖ ਛੱਡ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਵੱਡੀ ਤਪਸਿਆ ਕਰਾਂਗੀਆਂ। ਹੇ ਗਿਆਨੀ ਰਾਜਾ, ਜੇ ਤੂੰ ਸਾਨੂੰ ਛੱਡ ਦੇਂਦਾ, ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਅੱਜ ਹੀ ਆਪਣਾ ਜੀਵਨ ਤਿਆਗ ਦੇਵਾਂਗੀਆਂ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ। ਜੇ ਇਹ ਤੇਰਾ ਪੱਕਾ ਨਿਸਚਯ ਹੈ, ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਵੀ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਵਾਂਗ, ਉਹੀ ਰਸਤਾ ਚੁਣਾਂਗਾ, ਅਡੋਲ।