ਇੱਕ ਵਾਰ, ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਆਪਣੇ ਧਨੁਸ਼ ਤੇ ਪੰਜ ਸੁਤਲੇ ਤੇ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਰਾਂ ਵਾਲੇ ਤੀਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ, ਇੱਕ ਹਿਰਣ ਅਤੇ ਇੱਕ ਹਿਰਣੀ ਨੂੰ ਇੱਕਠੇ ਹੀ ਚੀਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਇਹ ਕੋਈ ਆਮ ਹਿਰਣ-ਹਿਰਣੀ ਨਹੀਂ ਸਨ। ਉਹ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸਵੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਬਹੁਤ ਉੱਚੀ ਤਪੱਸਿਆ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ, ਜੋ ਹਿਰਣਾਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵਸਦੇ ਸਨ। ਜਦ ਉਹ ਦੋਵੇਂ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਇੱਕ ਨੇ ਅਚਾਨਕ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਚੀਕ ਮਾਰੀ; ਪਲਕ ਵਿੱਚ ਜਮੀਨ ਤੇ ਡਿੱਗ ਪਏ, ਅਤੇ ਦਰਦ ਤੇ ਪੀੜ੍ਹ ਨਾਲ ਕਰਾਹਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਹ ਹਿਰਣ, ਜੋ ਅਸਲ ਵਿੱਚ ਤਪਸਵੀ Kindama ਸੀ, ਦੁਖੀ ਹੋ ਕੇ ਕਹਿਣ ਲੱਗਾ, "ਜੋ ਲੋਕ ਆਪਣੇ ਮਨ ਨੂੰ ਸੰਯਮ ਵਿੱਚ ਰੱਖਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਵਾਸਨਾ ਜਾਂ ਗੁੱਸੇ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਅਜਿਹੇ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰਦੇ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਵੀ ਰੱਖਦੇ ਹੋਣ। ਧਰਮ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਇੱਕ-ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਸਮਝਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਜਦ ਧਰਮ ਉਲਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਦੁਖ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ ਪਾਂਡੁ, ਤੂੰ ਤਾਂ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਜੀਊਂਦਾ, ਫਿਰ ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਮਨ ਕਿਵੇਂ ਭਟਕ ਗਿਆ? ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਾਸਨਾ ਤੇ ਲਾਲਚ ਦੇ ਵਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ? ਜਿਵੇਂ ਦੁਸ਼ਮਣ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ, ਤਿਵੇਂ ਹੀ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਵੀ ਮੰਨਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਰਾਜਨ, ਮੈਨੂੰ ਜਾਨਵਰ ਸਮਝ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਾ ਲਾ। ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਸਾਫ-ਸੁਥਰੇ ਢੰਗ ਨਾਲ, ਧੋਖੇ ਤੋਂ ਬਿਨਾ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਹੈ; ਇਹੀ ਕਾਨੂੰਨ ਰਾਜਿਆਂ ਉੱਤੇ ਵੀ ਲਾਗੂ ਹੁੰਦਾ ਹੈ। ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਦੋਸ਼ ਲਾ ਰਹੇ ਹੋ? ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਅਗਸਤਿਆ ਨੇ ਵੀ, ਜਦ ਉਹ ਯਜਨ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ, ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦਾ ਸ਼ਿਕਾਰ ਕੀਤਾ ਸੀ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਉੱਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਜਲ ਛਿੜਕਿਆ ਸੀ। ਧਰਮ ਦੇ ਨਿਯਮ ਅਨੁਸਾਰ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਕਿਉਂ ਦੇ ਰਹੇ ਹੋ? ਮਰਦ ਕਦੇ ਵੀ ਵਿਅਰਥ ਬਾਣ ਨਹੀਂ ਛੱਡਦੇ; ਜਦ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਸਹੀ ਸਮੇਂ ਤੇ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਦੇ ਹਨ। ਚਾਹੇ ਵੈਰੀ ਸੁਚੇਤ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਸੁਚੇਤ, ਜਦ ਮੌਕਾ ਮਿਲੇ, ਉਹ ਮਾਰੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ। ਪਰ, ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲਾਂਦਾ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੇ ਲਈ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰੇ, ਪਰ ਜਦ ਮੈਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਤੁਸੀਂ ਉਥੇ ਨਿਰਦਇਆ ਹੋਏ ਹੋ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸੁਖੀ ਹੋਣ ਦੀ ਆਸ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਅਤੇ ਜਦ ਉਹ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਣ, ਕਿਸੇ ਵੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਪਾਵਨ ਪੌਰਵਾਂ ਦੀ ਰੀਤਿ ਵਾਲੇ ਕੌਰਵ ਰਾਜਨ, ਇਹ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ। ਇਹ ਕਿਰਿਆ ਬਹੁਤ ਨਿਰਦਈ ਹੈ, ਸਭ ਲੋਕ ਇਸ ਦੀ ਨਿੰਦਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਇਹ ਨ ਧਰਮਕ ਹੈ, ਨ ਸੁਆਰਗਯੋਗ। ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਰਤੀ-ਰਿਵਾਜ, ਧਨ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਕਾਮ ਦੇ ਮੂਲ ਸਿਧਾਂਤ ਜਾਣਦੇ ਹੋ, ਅਜੇਹਾ ਅਕਿਰਤਿਆ ਕੰਮ ਤੁਹਾਡੇ ਲਈ ਠੀਕ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਪਾਪੀ ਅਤੇ ਨਿਰਦਈ ਕੰਮ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਉਹ ਰਾਜੇ ਵਲੋਂ ਰੋਕੇ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਪਰ ਅੱਜ ਤੁਸੀਂ ਆਪ ਹੀ ਇਹ ਕਰ ਬੈਠੇ ਹੋ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਹਾਂ, ਜੜ੍ਹ-ਫਲ ਖਾਂਦਾ, ਹਿਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਜੀਉਂਦਾ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੀ ਦੁਖ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰ ਦਿੱਤਾ? ਮੈਂ ਸਦਾ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ, ਸ਼ਾਂਤ ਰਹਿੰਦਾ, ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਨੁਕਸਾਨ ਪਹੁੰਚਾਇਆ, ਇਸ ਲਈ ਹੁਣ, ਭਾਵੇਂ ਮੈਂ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਹਾਂ, ਪਰ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਦੁਖਾਂਗਾ। ਜੋ ਕੋਈ ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ, ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਨੂੰ ਦੁੱਖ ਦਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਦਾ ਮਰਨ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਸਮੇਂ ਹੋਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਤਪਸਵੀ Kindama ਹਾਂ, ਤਪੱਸਿਆ ਨਾਲ ਪਵਿੱਤਰ ਹੋਇਆ; ਮਨੁੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਲਾਜ ਆਉਂਦੀ ਸੀ, ਇਸ ਲਈ ਹਿਰਣ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਮੈਂ ਹੋਰ ਹਿਰਣਾਂ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦਾ ਸੀ; ਪਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ-ਹੱਤਿਆ ਦਾ ਪਾਪੀ ਨਹੀਂ ਬਣਦੇ, ਕਿਉਂਕਿ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਪਰ ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ, ਜੋ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਮਾਰਿਆ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਰਹੇ ਹੋਵੋਗੇ, ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਮੋਹ ਵਿੱਚ, ਤਦ ਤੁਹਾਡਾ ਅੰਤ ਵੀ ਐਸੇ ਹੀ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਤੁਸੀਂ ਪਿਤਰ-ਲੋਕ ਨੂੰ ਜਾਵੋਗੇ। ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰੀਤਮ ਨਾਲ ਵਿਦਾ ਹੋਵੋਗੇ, ਉਸ ਸਮੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੌਤ ਦੇ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਪਹੁੰਚ ਜਾਵੋਗੇ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਲਈ ਪਾਰ ਕਰਨਾ ਔਖਾ ਹੈ, ਪਰ ਤੁਹਾਡੀ ਪਤਨੀ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਨਿਭਾਉ ਕਰੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਤੋਂ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਪਾਇਆ, ਤਿਵੇਂ ਜਦ ਤੁਸੀਂ ਸੁਖੀ ਹੋਵੋਗੇ, ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਦੁਖ ਆਵੇਗਾ। ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਉਹ ਹਿਰਣ-ਰੂਪੀ ਤਪਸਵੀ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਗਿਆ। ਪਾਂਡੁ, ਇਸ ਸਾਰੇ ਘਟਨਾ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪਛਤਾਵੇ ਅਤੇ ਦੁਖ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਜਦ ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਹਿਰਣ-ਰੂਪੀ ਤਪਸਵੀ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ, ਉਹ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਿਸੇ ਸੱਜਣ ਦੀ ਮੌਤ ਵਾਂਗ, ਬਹੁਤ ਦੁਖੀ ਹੋ ਗਿਆ ਅਤੇ ਵਿਆਕੁਲ ਹੋ ਕੇ ਰੋਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕਿਵੇਂ ਉੱਚੀ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਏ ਵੀ, ਜੇ ਮਨ ਅਸਥਿਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਵਾਸਨਾ ਦੇ ਜਾਲ ਵਿੱਚ ਫਸ ਜਾਵੇ, ਤਾਂ ਮਨੁੱਖ ਬੁਰੇ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਦੁਖ ਭੋਗਦਾ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਮੇਰੇ ਪਿਤਾ, ਜੋ ਬਚਪਨ ਤੋਂ ਹੀ ਧਰਮ ਨੂੰ ਮਨਦੇ ਸਨ, ਆਖਰ ਵਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਆਪਣਾ ਅੰਤ ਵੇਖ ਗਏ। ਅਸੀਂ ਸੁਣਿਆ ਸੀ ਕਿ ਇਹ ਸਭ ਵਾਸਨਾ ਕਰਕੇ ਹੋਇਆ। ਜਿਸ ਰਾਜੇ ਦੇ ਮਨ ਤੇ ਵਾਸਨਾ ਹਾਵੀ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਖੇਤ ਵਿੱਚ ਮਹਾ ਰਿਸ਼ੀ ਕ੍ਰਿਸ਼ਣ ਦੁਵੈਪਾਇਨ ਨੇ ਸਿੱਧਾ ਮੈਨੂੰ ਪੈਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਹੁਣ, ਇਸ ਮੁਸੀਬਤ ਵਿੱਚ, ਮੇਰਾ ਮਨ ਵੀ ਨੀਚ ਹੋ ਗਿਆ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ, ਤੇ ਮੈਂ ਇਸ ਹਿਰਣ ਦੇ ਪਿੱਛੇ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਹਾਂ। ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਯ ਕਰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਮੋਖਸ਼ ਦੀ ਖੋਜ ਕਰਾਂ, ਕਿਉਂਕਿ ਇਹ ਬੰਧਨ ਵੱਡਾ ਦੁੱਖਦਾਇਕ ਹੈ। ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਉੱਤਮ ਆਚਰਨ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਾਂਗਾ, ਜੋ ਸਦਾ ਕਾਇਮ ਰਹਿਣ ਵਾਲਾ ਹੈ। ਮੈਂ ਨਿਸ਼ਚਤ ਹੀ ਕਠੋਰ ਤਪੱਸਿਆ ਕਰਾਂਗਾ; ਹਰ ਰੋਜ਼ ਇੱਕ-ਇੱਕ ਰੁੱਖ ਹੇਠਾਂ ਰਹਾਂਗਾ। ਇੱਕ ਤਪਸਵੀ ਵਾਂਗ, ਮੂੰਡਾ ਹੋਇਆ, ਮੈਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਆਸ਼ਰਮਾਂ ਵਿੱਚ ਭਿੱਖ ਮੰਗਾਂਗਾ, ਮਿੱਟੀ ਨਾਲ ਲਿਪਟਿਆ, ਸੁੰਨੀਆਂ ਝੋਪੜੀਆਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਾਂਗਾ। ਰੁੱਖਾਂ ਦੇ ਤਲੇ, ਆਪਣੇ ਸਾਰੇ ਚਾਹ-ਅਚਾਹ ਛੱਡ ਕੇ, ਨਾ ਦੁਖੀ ਹੋਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਵਾਂਗਾ, ਨਿੰਦਾ ਜਾਂ ਪ੍ਰਸ਼ੰਸਾ ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਰਹਾਂਗਾ। ਮੈਨੂੰ ਕਿਸੇ ਚੀਜ਼ ਦੀ ਆਸ ਨਹੀਂ ਰਹੇਗੀ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਨਮਸਕਾਰ ਕਰਾਂਗਾ, ਦੋਹਾਂ ਵਿੱਚ ਫਸਿਆ ਨਹੀਂ ਰਹਾਂਗਾ, ਨਾ ਕੋਈ ਵਸਤੂ ਰੱਖਾਂਗਾ, ਨਾ ਕਿਸੇ ਦੀ ਹੰਸੀ ਉਡਾਵਾਂਗਾ, ਨਾ ਕਦੇ ਭੌਹੇ ਚੜ੍ਹਾਵਾਂਗਾ। ਹਮੇਸ਼ਾ ਸ਼ਾਂਤ ਚਿਹਰੇ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਜੀਵਾਂ ਦੀ ਭਲਾਈ ਲਈ ਨਿਸ਼ਠਾ ਨਾਲ, ਮੈਂ ਕਿਸੇ ਵੀ ਜੀਵ, ਚਾਹੇ ਚਲਣ ਵਾਲਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਅਚਲ, ਕਦੇ ਵੀ ਹਾਨੀ ਨਹੀਂ ਪਹੁੰਚਾਵਾਂਗਾ।