ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਵੱਡੇ ਰਾਜਾ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਜਦੋਂ ਆਪਣੇ ਯੁੱਧਾਂ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਵੱਡੀਆਂ ਦੌਲਤਾਂ ਅਤੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਘਰ ਵਾਪਸ ਲੈ ਆਏ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਸਾਰੇ ਖ਼ਜ਼ਾਨੇ ਸਤ੍ਯਵਤੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਮਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਮਾਂ ਕੌਸਲਿਆ ਨੇ ਆਪਣੇ ਅਤੁੱਲ ਉਰਜਾ ਵਾਲੇ ਪੁੱਤਰ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਜਿੱਤ ਕੇ ਵਾਪਸ ਆਉਂਦੇ ਵੇਲੇ ਇੰਨਾ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ ਆਪਣੇ ਗਲੇ ਲਾਇਆ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੀ ਜੀਤ ਉੱਤੇ ਸ਼ਚੀ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਗਲੇ ਲਾਇਆ ਹੋਵੇ। ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਸ਼ੂਰਵੀਰਤਾ ਅਤੇ ਉਪਹਾਰਾਂ ਦੇ ਕਾਰਨ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ ਵੀ ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਵੱਡੇ ਅਸ਼ਵਮੇਧ ਯਗ ਕਰਵਾਏ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਤਿ ਅਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮਹਲਾਂ ਅਤੇ ਆਰਾਮਦਾਇਕ ਜੀਵਨ ਛੱਡ ਕੇ ਜੰਗਲ ਵਾਸੀ ਜੀਵਨ ਆਪਣਾ ਲਿਆ। ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਜੰਗਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਸ਼ਿਕਾਰ ਵਿੱਚ ਰੁਚੀ ਰੱਖਦੇ, ਅਤੇ ਸੁੰਦਰ ਹਿਮਾਲਿਆ ਦੇ ਦੱਖਣੀ ਢਲਾਨਾਂ ਉੱਤੇ, ਪਹਾੜਾਂ ਅਤੇ ਵੱਡੀਆਂ ਸਾਲ ਦੀਆਂ ਘਣੀਆਂ ਛਾਵਾਂ ਵਿੱਚ ਵੱਸਦੇ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਆਪਣੀ ਦੋਵਾਂ ਪਤਨੀਆਂ ਕੁੰਤਿ ਤੇ ਮਾਦਰੀ ਦੇ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ, ਤਾਂ ਉਹ ਇੰਦ੍ਰ ਵਾਂਗ ਦਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਸੀ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦ੍ਰ ਦੋ ਹਾਥਣੀਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਹੋਵੇ। ਜੰਗਲਾਂ ਦੇ ਵਾਸੀਆਂ ਨੇ ਜਦ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਤਲਵਾਰ, ਧਨੁਸ਼, ਤੀਰ, ਅਤੇ ਚਮਕਦਾਰ ਕਵਚ ਨਾਲ ਸਜਿਆ, ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਦਾ ਗਿਆਨ ਰੱਖਦੇ ਵੇਖਿਆ, ਤਾਂ ਉਹਨਾਂ ਨੇ ਸੋਚਿਆ, "ਇਹ ਤਾਂ ਕੋਈ ਦੇਵਤਾ ਹੀ ਹੈ।" ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੇ ਹੁਕਮ 'ਤੇ ਲੋਕ ਪਾਂਡੂ ਦੀਆਂ ਜੰਗਲ ਦੇ ਕੋਨੇ ਉੱਤੇ ਵੀ ਸਾਰੀਆਂ ਲੋੜਾਂ ਤੇ ਸੁਖ-ਸੁਵਿਧਾਵਾਂ ਪਹੁੰਚਾ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਇੱਕ ਦਿਨ, ਪਾਂਡੂ ਇੱਕ ਵੱਡੇ, ਜਾਨਵਰਾਂ ਅਤੇ ਦਰਿੰਦਿਆਂ ਨਾਲ ਭਰੇ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚੇ। ਉਥੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਹਰਣਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਝੁੰਡ ਦੇ ਅਗਵਾਈ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਜੋੜੇ ਨੂੰ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਵੇਖਿਆ। ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਤੁਰੰਤ ਪੰਜ ਸੋਨੇ ਵਾਲੀਆਂ ਪੰਖੀਆਂ ਵਾਲੇ ਤੇਜ਼ ਤੀਰ ਚਲਾਏ ਅਤੇ ਉਹ ਦੋਵੇਂ—ਨਰ ਅਤੇ ਮਾਦਾ ਹਰਣ—ਨੂੰ ਭੇਦ ਦਿੱਤਾ। ਪਰ, ਉਹ ਹਰਣ ਕੋਈ ਆਮ ਜਾਨਵਰ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਹ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਤਪਸੀ, ਇੱਕ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਜੋ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਹਰਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਉਹ ਤੀਰ ਲੱਗਣ ਤੇ ਜ਼ਮੀਨ ਉੱਤੇ ਡਿੱਗਿਆ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਮਨੁੱਖੀ ਬੋਲੀ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਨੇ ਕਿਹਾ ਕਿ ਜਦੋਂ ਮਨੁੱਖ ਵਾਸਨਾ ਜਾਂ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਆ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਹ ਵੀ ਕਈ ਵਾਰੀ ਕੁਕਰਮ ਕਰਨ ਤੋਂ ਰੁਕ ਜਾਂਦੇ ਹਨ, ਭਾਵੇਂ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਪ ਵਿੱਚ ਆਨੰਦ ਆਉਂਦਾ ਹੋਵੇ। ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਪੁੱਛਿਆ ਕਿ ਧਰਮ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦੇ ਮੂਲ ਨੂੰ ਜਾਣਣ ਵਾਲੇ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਵਿੱਚ ਜਨਮੇ ਹੋਏ, ਤੂੰ ਕਿਵੇਂ ਵਾਸਨਾ ਅਤੇ ਲਾਲਚ ਵਿੱਚ ਆ ਕੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਕਰ ਬੈਠਾ? ਉਸ ਨੇ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਜਾਨਵਰਾਂ ਦੀ ਹੱਤਿਆ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤੌਰ ਤੇ, ਬਿਨਾਂ ਛਲ ਦੇ, ਮਨਜ਼ੂਰ ਹੈ, ਅਤੇ ਰਾਜਿਆਂ ਲਈ ਵੀ ਇਹੀ ਕਾਨੂੰਨ ਹੈ। ਉਸ ਨੇ ਉਦਾਹਰਨ ਦਿੱਤੀ ਕਿ ਸਾਧੂ ਅਗਸਤਯ ਨੇ ਵੀ ਯਜਨਾ ਕਰਦਿਆਂ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਜਾਨਵਰ ਮਾਰੇ ਸਨ। ਪਰ, ਉਸ ਨੇ ਇਹ ਵੀ ਆਖਿਆ ਕਿ ਜਦ ਕੋਈ ਜਾਨਵਰ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਰਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਵੇਲੇ ਉਸਨੂੰ ਮਾਰਨਾ ਬਹੁਤ ਨਿੰਦਣੀਯ ਹੈ। "ਤੂੰ ਚਾਹੁੰਦਾ ਤਾਂ ਉਡੀਕ ਕਰ ਸਕਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਤੂੰ ਕਠੋਰਤਾ ਦਿਖਾਈ," ਉਹ ਕਹਿੰਦਾ ਹੈ, "ਅਤੇ ਜਦ ਸਾਰੇ ਜੀਵ ਸੁਖ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕਰਦੇ ਹਨ, ਕੋਈ ਵੀ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਵਿਅਕਤੀ ਮਿਲਾਪ ਕਰਦੇ ਜਾਨਵਰ ਨੂੰ ਨਹੀਂ ਮਾਰਦਾ।" ਉਸ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਕਿ, "ਮੈਂ ਰਿਸ਼ੀ ਕਿੰਡਮਾਂ ਹਾਂ। ਮਨੁੱਖਾਂ ਤੋਂ ਲਜਾ ਕੇ, ਮੈਂ ਹਰਣ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਜੰਗਲ ਵਿੱਚ ਵੱਸ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਪਰ ਤੂੰ ਅਣਜਾਣੀ ਵਿੱਚ ਮੈਨੂੰ ਮਾਰਿਆ, ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਹੱਤਿਆ ਨਹੀਂ। ਪਰ, ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਵਾਸਨਾ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬਿਆ ਹੋਇਆ ਮਾਰਿਆ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਫਲ ਮਿਲੇਗਾ। ਜਦ ਤੂੰ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰੇਗਾ, ਤਦ ਤੇਰੀ ਵੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਹੀ ਹਾਲਤਾਂ ਵਿੱਚ ਮੌਤ ਆਵੇਗੀ। ਤੇਰੀ ਪਤਨੀ ਵੀ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਮਰਨ ਉੱਤੇ ਪਤਾਲ ਲੋਕ ਜਾਂਵੇਗੀ। ਜਿਵੇਂ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਸੁਖ ਵਿੱਚੋਂ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ ਪਾ ਦਿੱਤਾ, ਤੈਨੂੰ ਵੀ ਸੁਖ ਮਿਲਣ ਉੱਤੇ ਦੁੱਖ ਮਿਲੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਵਿੱਚ, ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਪ੍ਰਾਣ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੇ। ਪਾਂਡੂ, ਇਹ ਸਭ ਦੇਖ ਕੇ, ਅਤਿ ਸ਼ੋਕ ਵਿੱਚ ਡੁੱਬ ਗਿਆ। ਜਦ ਉਹ ਮਰ ਗਿਆ, ਪਾਂਡੂ ਅਤੇ ਉਸ ਦੀ ਪਤਨੀ ਨੇ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਕਿਸੇ ਨੇੜਲੇ ਦੀ ਮੌਤ ਤੇ, ਵੱਡੇ ਦੁੱਖ ਅਤੇ ਵਿਛੋੜੇ ਵਿੱਚ ਵਿਲਾਪ ਕੀਤਾ।