ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਵਿਆਹ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਰਾਜਾ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਅਤੇ ਕਈ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖਜਾਨਿਆਂ ਨਾਲ ਸਨਮਾਨਿਤ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ, ਹੇ ਕੁਰੂਆਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ, ਆਪਣੇ ਹੀ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਪਾਂਡੂ ਮਹਾਰਾਜ਼, ਜੋ ਕੁਰੂ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਦੇ ਨਾਲ, ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡੇ ਲਹਿਰਾ ਰਹੇ ਸਨ, ਅਤੇ ਜਿਸ ਦੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨੇ ਅਸ਼ੀਰਵਾਦਾਂ ਨਾਲ ਸਿਫ਼ਤ ਕੀਤੀ, ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਥੇ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਗਿਆਨਵਾਨ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਦੂਜੇ ਵਿਆਹ ਬਾਰੇ ਸੋਚਿਆ। ਆਪਣੇ ਉਮਰਦਰਾਜ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਚਹੁੰ ਪਾਸੇ ਦੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਚਲੇ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣ ਕੇ, ਵਾਹੀਕਾਂ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਰਾਜਾ ਉਸ ਨੂੰ ਮਿਲਣ ਆਇਆ, ਆਦਰ-ਸਨਮਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਅੰਦਰ ਲੈ ਗਿਆ। ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਆਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘ੍ਯ ਅਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਹੇ ਰਾਜਨ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਵਧੂ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਮਣਿਸ਼ਠ ਭੈਣ ਮਾਦ੍ਰੀ ਦੀ ਖੁਸ਼ਬੂ ਹਰ ਪਾਸੇ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਵਧੂ ਵਜੋਂ ਲੈਣਾ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ, ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਵਰਗਾ ਹੀ ਉੱਚਾ ਹੈ।" ਇਹ ਸੁਣ ਕੇ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੁਸੀਂ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਕੋਈ ਹੋਰ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦਾ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਉਲੰਘਣਾ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ। ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਪਰੰਪਰਾ ਹੀ ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਮਰਯਾਦਾ ਹੈ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਆਪ ਹੀ ਸਵੈੰਭੂ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ, ਇਹ ਨਿਯਮ ਪੂਰਵਜਾਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ। ਹੇ ਸ਼ਲ੍ਯ, ਇਹ ਮਰਯਾਦਾ ਤੁਹਾਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ ਤੇ ਸਤਪੁਰਸ਼ ਵੀ ਇਸ ਨੂੰ ਮੰਨਦੇ ਹਨ।" ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼ਲ੍ਯ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਬਰਤਨ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਵਸਤ੍ਰ, ਗਹਿਣੇ, ਮੋਤੀ, ਮੂੰਗਾ ਆਦਿ ਸਾਰੇ ਮੰਗਲਮਈ ਦਾਨ ਦਿੱਤੇ। ਇਹ ਸਭ ਪਾ ਕੇ, ਸ਼ਲ੍ਯ ਨੇ ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ ਅਤੇ ਕੌਰਵਾਂ ਵਿੱਚ ਸਰਵੋਤਮ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਸਾਗਰ-ਜਨਮਿਆ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹਾਥੀ ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵੇਸ਼ ਕਰ ਗਿਆ। ਮੰਗਲ ਦਿਨ ਆਉਣ ਤੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਦਾ ਵਿਆਹ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨਾਲ ਵਿਧੀਵਤ ਕਰਵਾਇਆ। ਵਿਆਹ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਚਮਕਦਾਰ ਪਤਨੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰ ਨਿਵਾਸ ਵਿੱਚ ਵਸਾਇਆ। ਪਾਂਡੂ ਮਹਾਰਾਜ਼ ਦੋਹਾਂ ਪਤਨੀਆਂ, ਕੁੰਤੀ ਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ, ਨਾਲ ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਜੀਉਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਤਿੰਨ ਰਾਤਾਂ ਬਾਅਦ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਕੀਤੀ ਅਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਛੱਡਣ ਦੀ ਤਿਆਰੀ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅਤੇ ਹੋਰ ਕੁਰੂ ਵਡਿਆਨਾਂ ਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਗਿਆ ਲੈ ਕੇ ਰਵਾਨਾ ਹੋਇਆ। ਸ਼ੁਭ ਮੂਹੂਰਤ ਤੇ, ਚੰਗੀਆਂ ਸ਼ੁਭਕਾਮਨਾਵਾਂ ਤੇ ਰੱਖਿਆ-ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਰਥਾਂ ਵਾਲੀ ਵੱਡੀ ਫੌਜ ਲੈ ਕੇ ਨਿਕਲ ਪਿਆ। ਪਾਂਡੂ, ਜੋ ਦੇਵਪੁੱਤਰ ਵਰਗਾ ਲੱਗਦਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਨੂੰ ਜਿੱਤਣ ਦੀ ਲਾਲਸਾ ਨਾਲ, ਖੁਸ਼ ਤੇ ਤਾਕਤਵਰ ਸੈਨਿਕਾਂ ਨਾਲ ਵੈਰੀਆਂ ਉੱਤੇ ਚੜ੍ਹਾਈ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਦਸ਼ਾਰਣ ਦੇਸ਼ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਦੀ ਲੜਾਈ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹਰਾ ਦਿੱਤਾ। ਫਿਰ, ਆਪਣੀ ਫੌਜ ਨੂੰ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜਾ ਕੇ, ਹਾਥੀਆਂ, ਘੋੜਿਆਂ, ਪੈਦਲ ਤੇ ਰਥਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਅੱਗੇ ਵਧਿਆ। ਮਗਧ ਦੇ ਰਾਜ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਨਿਰਭੀਕ ਰਾਜਾ ਰਾਜਗ੍ਰਿਹਾ ਦੇ ਲੰਮੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਮਾਰਿਆ ਗਿਆ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਉਥੋਂ ਦਾ ਖਜ਼ਾਨਾ ਤੇ ਅਨੇਕ ਵਾਹਨ ਲੈ ਕੇ ਮਿਥਿਲਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਉਥੇ ਵੀਦੇਹਾਂ ਨੂੰ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਜਿੱਤ ਲਿਆ। ਇਉਂ ਹੀ, ਕਾਸ਼ੀ, ਸੁਹਮਾ ਅਤੇ ਪੁੰਡ੍ਰ ਦੇਸ਼ ਵਿੱਚ ਵੀ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਬਾਂਹ ਦੀ ਤਾਕਤ ਨਾਲ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਮਹਿਮਾ ਵਧਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਿੱਥੇ ਵੀ ਪਾਂਡੂ ਗਿਆ, ਰਾਜੇ ਉਸ ਦੀ ਤੀਖੀ ਤਲਵਾਰ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਚਮਕ ਦੇ ਅੱਗੇ ਥਰ-ਥਰ ਕੰਬਦੇ ਹੋਏ ਪਿੱਛੇ ਹਟ ਗਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਫੌਜਾਂ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਤੋੜ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਕੁਰੂਆਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਵਿੱਚ ਲਾਇਆ। ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਧਰਤੀ ਦੇ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਅਧੀਨ ਕਰ ਲਿਆ; ਉਹ ਸਾਰੇ ਉਸ ਨੂੰ ਇਕੱਲਾ ਨਾਇਕ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ, ਮੰਨਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਸਾਰੇ ਰਾਜੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਕੋਲ ਆਏ, ਆਪਣੇ ਮੱਥੇ ਝੁਕਾ ਕੇ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਰਤਨਾਂ ਦੀ ਭੇਟ ਲੈ ਕੇ ਪੇਸ਼ ਹੋਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੋਤੀ, ਮੂੰਗਾ, ਸੋਨਾ, ਚਾਂਦੀ, ਗਾਂ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਹਾਥੀ, ਉੰਟ, ਭੈਂਸਾਂ, ਅਤੇ ਹੋਰ ਪਸ਼ੂ, ਕਮਲ-ਚਮੜੀ ਵਾਲੀਆਂ ਚੀਜ਼ਾਂ, ਰੰਕਾ ਦੇ ਕੰਬਲ ਆਦਿ ਭੇਟ ਕੀਤੇ, ਜੋ ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਨਗਪੁਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਵਜੋਂ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਏ। ਇਹ ਸਭ ਖਜ਼ਾਨਾ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਮੁੜ ਆਪਣੇ ਸ਼ਾਨਦਾਰ ਵਾਹਨਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਰਾਜ ਅਤੇ ਹਾਥੀ-ਦਰਵਾਜ਼ਾ ਵਾਲੇ ਸ਼ਹਿਰ ਨੂੰ ਖੁਸ਼ ਕਰਨ ਲਈ ਪਰਤ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦੀ ਗੁੰਮ ਹੋਈ ਮਹਿਮਾ ਅਤੇ ਬੁੱਧੀਮਾਨ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ, ਪਾਂਡੂ ਨੇ ਮੁੜ ਪ੍ਰਤਿਸ਼ਠਿਤ ਕਰ ਦਿੱਤੀ।