ਕਰਨਾ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਇੱਥੋਂ ਸ਼ੁਰੂ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਇਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਕਰਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਇਹ ਗੱਲ ਸੱਚ ਹੈ, ਤਾ ਸੁਣ, ਹੇ ਵੀਰ! ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਐਸਾ ਭਾਲਾ ਮੰਗੀ ਜੋ ਸਭ ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰ ਸਕੇ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਜਦ ਕਰਨਾ ਜਾਗਿਆ, ਉਹ ਇਸ ਸੁਪਨੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਇਸ ਸਮੇਂ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਦੀ ਰਾਖੀ ਲਈ ਆਪ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਲਿਆ। ਉਹ ਕਰਨਾ ਕੋਲ ਆਇਆ ਤੇ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਉਸ ਦੀਆਂ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਮੰਗ ਲਏ। ਕਰਨਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਕਿਸੇ ਹਿਚਕਚਾਹਟ ਦੇ, ਆਪਣੀ ਦੇਹ 'ਚੋਂ ਖ਼ੂਨ ਵਗਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਣੇ ਹੱਥੀਂ ਕਵਚ ਉਤਾਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਦੋਵੇਂ ਕੁੰਡਲ ਵੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਇੰਦ੍ਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤੇ। ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਇੰਦ੍ਰ, ਕਰਨਾ ਦੀ ਇਸ ਕੁਰਬਾਨੀ ਤੋਂ ਬਹੁਤ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਉਹ ਮੁਸਕੁਰਾ ਕੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ, "ਵਾਹ! ਕਿਹੋ ਜਿਹਾ ਸਾਹਸ!" ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਪ ਵਿਚ ਸੋਚਿਆ ਕਿ ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼—ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਕਰਨ ਦੀ ਹਿੰਮਤ ਨਹੀਂ। ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਤੇਰੀ ਇਸ ਕਰਤੂਤ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਮੰਗ, ਤੈਨੂੰ ਕੀ ਵਰ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ?" ਇੰਦ੍ਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇਕ ਭਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼—ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਸ ਭਾਲੇ ਨਾਲ ਜੰਗ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸੇ ਵਿੱਚ ਵਾਰ ਕਰੇਂਗਾ, ਉਹ ਜਿਉਂਦਾ ਨਹੀਂ ਬਚੇਗਾ। ਪਰ ਇਹ ਭਾਲਾ ਇੱਕ ਵਾਰੀ ਹੀ ਵਰਤਿਆ ਜਾ ਸਕੇਗਾ; ਇੱਕ ਵਾਰ ਵਾਰ ਲੱਗਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਮੈਨੂੰ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਏਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਇੰਦ੍ਰ ਅਦ੍ਰਿਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਕਰਨਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰੀਕੇ ਨਾਲ, ਜੋ ਪਹਿਲਾਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਾਸੁਸੇਨ ਕਹਾਉਂਦਾ ਸੀ, ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਕਰਤੱਬ ਕਰਕੇ "ਕਰਨਾ" ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਹੁਣ ਕਹਾਣੀ ਦੂਜੇ ਪਾਸੇ ਵੱਧਦੀ ਹੈ। ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਪ੍ਰਿਥਾ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਗੁਣਾਂ ਅਤੇ ਚੁਸਤ ਚਾਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਧਰਮ ਅਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਉਹ ਵਿਸ਼ਾਲ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੜੀ, ਆਪਣੇ ਨਾਰੀ ਗੁਣਾਂ ਕਰਕੇ ਬਹੁਤ ਰਾਜਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਇਕ ਵਾਰ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਕਈ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਿਆ ਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਇਆ। ਉਸ ਮਹਾਨ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਉਹ ਕੁੜੀ ਨੇ ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ ਦੇ ਸਰਵੋਤਮ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਸ਼ਾਨਦਾਰ, ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ। ਪਾਂਡੂ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਛਾਤੀ, ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਅਹੰਕਾਰ, ਸਾਂਡ-ਅੱਖਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਬਲ ਨਾਲ, ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿਵੇਂ ਇੰਦਰ ਹੋਵੇ, ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਦਾ ਦਿਲ ਉਥਲ-ਪੁਥਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਸਦਾ ਮਨ ਪਾਂਡੂ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਿਤ ਹੋ ਗਿਆ, ਉਸਦੀ ਦੇਹ ਵੀ ਲਜਜਾ ਤੇ ਇਛਾ ਨਾਲ ਕੰਬਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਸ਼ਰਮੀਲੀ ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਹੌਲੀ-ਹੌਲੀ ਫੁੱਲਾਂ ਦਾ ਹਾਰ ਪਾਂਡੂ ਦੇ ਮੋਢੇ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਪਤਾ ਲੱਗਾ ਕਿ ਕੁੰਤਿ ਨੇ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ 'ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਵਿਧੀਵਤ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੜੀ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡੂ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਇਕੱਠਾ ਹੋ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਪੌਲੋਮੀ ਨਾਲ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਤਨ, ਦੌਲਤ ਆਦਿ ਦੇ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਰੰਗ-ਬਰੰਗੀਆਂ ਝੰਡੀਆਂ ਨਾਲ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵੱਲੋਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ, ਪਾਂਡੂ ਆਪਣੇ ਨਗਰ ਪਹੁੰਚਿਆ ਤੇ ਕੁੰਤਿ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਵਸਾਇਆ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਸ਼ਮ ਪਿਤਾਮਹ, ਜੋ ਸੰਤਾਨੁ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਸਨ, ਸੁਝਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ, ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਦੂਜੀ ਵਿਆਹ ਦੀ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਏ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਚੌਕਸ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਨਗਰ ਵੱਲ ਰੁਖ ਕੀਤਾ। ਜਦ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਖ਼ਬਰ ਮਿਲੀ, ਉਹ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਆਦਰ ਨਾਲ ਅੱਗਵਾਈ ਕਰਨ ਆਇਆ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਅਸਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘਯ ਅਤੇ ਮਧੁਪਾਕ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਕਾਰਨ ਪੁੱਛਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਆਦਰ ਨਾਲ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵਧੀਆ ਵੰਸ਼ਜ ਵਧੂ ਦੀ ਖੋਜ ਵਿੱਚ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਹਾਡੀ ਧਰਮਣੀ ਬਹਿਨ ਮਾਦ੍ਰੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਮੈਂ ਚਾਹੁੰਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡੂ ਲਈ ਵਧੂ ਬਣੇ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਲਈ ਯੋਗ ਹੋ, ਅਤੇ ਸਾਡੀ ਵੰਸ਼ਾਵਲੀ ਵੀ ਤੁਸੀਂ ਵਰਗੀ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਡਾ ਸੰਬੰਧ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।" ਮਦ੍ਰ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਤੁਸੀਂ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋ; ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਦੂਜਾ ਵਿਕਲਪ ਨਹੀਂ। ਜੋ ਕੁਝ ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਨਿਯਮ ਬਣਾਇਆ, ਚਾਹੇ ਚੰਗਾ ਹੋਵੇ ਜਾਂ ਮਾੜਾ, ਮੈਂ ਉਸ ਤੋਂ ਉਪਰ ਨਹੀਂ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਇਹ ਗੱਲ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵੀ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਪਤਾ ਹੈ।" ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਇਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਹੈ, ਜੋ ਆਪ ਹੀ ਬ੍ਰਹਮਾ ਨੇ ਨਿਰਧਾਰਤ ਕੀਤਾ। ਇੱਥੇ ਕੋਈ ਗਲਤੀ ਨਹੀਂ; ਇਹ ਨਿਯਮ ਪੁਰਖਿਆਂ ਨੇ ਬਣਾਇਆ ਸੀ, ਤੇ ਤੁਸੀਂ ਵੀ, ਹੇ ਸ਼ਲਯ, ਇਸ ਨੂੰ ਜਾਣਦੇ ਹੋ।" ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਸ਼ਲਯ ਨੂੰ ਹਜ਼ਾਰਾਂ ਸੋਨੇ ਦੇ ਪਾਤਰ, ਕੀਮਤੀ ਰਤਨ, ਹਾਥੀ, ਘੋੜੇ, ਰਥ, ਕਪੜੇ, ਗਹਣੇ, ਮੋਤੀਆਂ, ਮੂਗੇ ਦੀਆਂ ਲੜੀਆਂ ਆਦਿ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਸ਼ਲਯ ਨੇ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਪ੍ਰਸੰਨਤਾ ਨਾਲ ਲਿਆ, ਆਪਣੀ ਭੈਣ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ ਸੁੰਦਰਤਾ ਨਾਲ ਸਜਾਇਆ, ਅਤੇ ਉਹ ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਸਿੰਘ ਪਾਂਡੂ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਭੀਸ਼ਮ, ਸਮੁੰਦਰ ਪੁੱਤਰ, ਮਾਦ੍ਰੀ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਹਾਥੀ-ਦੁਆਰ ਨਾਂ ਵਾਲੇ ਨਗਰ ਵਿੱਚ ਪਰਵేశ ਕਰ ਗਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਨਾ ਦੀ ਅਦਭੁਤ ਕੁਰਬਾਨੀ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਪਾਂਡੂ ਦੀ ਦੋ ਵਧੀਆਂ ਰਾਣੀਆਂ—ਕੁੰਤਿ ਅਤੇ ਮਾਦ੍ਰੀ—ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਦੀ ਪਵਿੱਤਰ ਗਾਥਾ ਪੂਰੀ ਹੋਈ।