ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ, ਜੋ ਸੂਰਜ ਦੇ ਵਰਦਾਨ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਇਕ ਮਣਕੇ ਅਤੇ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪੇਟੀਆਂ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਦਿਲ ਤੇ ਪੱਥਰ ਰੱਖ ਕੇ, ਉਸ ਨਵਜਾਤ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਗਾ ਦਿੱਤਾ। ਜਦ ਉਹ ਬੱਚਾ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਗਦਾ ਹੋਇਆ ਗਿਆ, ਤਾਂ ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਇਕ ਮਸ਼ਹੂਰ ਅਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਰਥੀ ਸੀ, ਨੇ ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਾਇਆ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਵਾਂਗ ਪਾਲਣਾ ਕੀਤੀ ਤੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਂ ਰੱਖਿਆ, “ਇਹ ਧਨ-ਸਮਪੰਨ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਇਹਦਾ ਨਾਂ ਵਸੁਸੇਨ ਹੋਵੇ।” ਜਿਵੇਂ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਮੁੰਡਾ ਵੱਡਾ ਹੋਇਆ, ਉਹ ਸ਼ਕਤੀਸ਼ਾਲੀ ਅਤੇ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੇ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਉਸ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇ ਦਰਸ਼ਨ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਦਾਨ ਦੇਣ ਵਾਲੀ ਕੋਈ ਚੀਜ਼ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਫਿਰ, ਇਕ ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕਰਣ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, “ਸੁਣੋ, ਬੀਰਵਾਨ! ਜਦ ਸਵੇਰ ਹੋ ਜਾਵੇ, ਇੰਦਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਵੇਗਾ। ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਤੇਰੀ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਮੰਗਣ ਆਉਣਗਾ, ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੀ ਗੱਲ ਯਾਦ ਰੱਖੀਂ।” ਕਰਨ ਨੇ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ ਹੀ ਕਿਹਾ, “ਜੇਕਰ ਸ਼ਕ੍ਰਾ (ਇੰਦਰ) ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਮੰਗਣ ਆਉਂਦੇ ਹਨ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਿਵੇਂ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ? ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸਦਾ ਆਦਰ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਹਨ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਕਰਨਾ ਅਸੰਭਵ ਹੈ।” ਸੂਰਜ ਨੇ ਫਿਰ ਆਖਿਆ, “ਜੇ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਹੋਵੇ, ਤਾਂ ਸੁਣ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਇੱਕ ਵਰ ਮੰਗਣ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦੇਵੇਗਾ। ਤੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਕੋਲੋਂ ਐਸਾ ਭਾਲ ਮੰਗੀਂ ਜੋ ਤੇਰੇ ਵੈਰੀਆਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰ ਦੇਵੇ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਰਣ ਜਾਗਿਆ ਤੇ ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਿਆ। ਜਿਵੇਂ ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ ਸੀ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਦੀ ਰੱਖਿਆ ਲਈ, ਚਮਕਦੇ ਹੋਏ ਕਰਣ ਕੋਲੋਂ ਉਸਦੇ ਕੁੰਡਲ ਤੇ ਕਵਚ ਮੰਗੇ। ਕਰਣ ਨੇ ਬਿਨਾ ਸੰਕੋਚ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕਵਚ ਵੰਞਾ ਲਿਆ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਸਰੀਰ ਲਹੂ ਲਹਾਨ ਹੋ ਗਿਆ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਕੁੰਡਲ ਵੀ ਕੱਟ ਕੇ, ਜੋੜੇ ਹੱਥਾਂ ਨਾਲ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇੰਦਰ, ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਉਸਦੇ ਇਸ ਵਿਰਲੇ ਦਾਨ ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ ਤੇ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਸੋਚਿਆ, “ਆਹ, ਕਿੰਨੀ ਵੱਡੀ ਹਿੰਮਤ ਹੈ! ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ ਜਾਂ ਰਾਖਸ਼ਸਾਂ ਵਿਚੋਂ ਕੋਈ ਵੀ ਐਸਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।” ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਇਸ ਕਰਤੱਬ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ, ਜੋ ਵਰ ਮੰਗਣਾ ਹੈ, ਮੰਗ ਲੈ।” ਤਦ ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸਨੂੰ ਇੱਕ ਅਤਿਅਸਧਾਰਣ ਭਾਲ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, “ਜਿਸ ਉੱਤੇ ਤੂੰ ਕ੍ਰੋਧ ਵਿੱਚ ਇਹ ਭਾਲ ਚਲਾਵੇਂਗਾ, ਉਹ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ। ਪਰ ਇਹ ਭਾਲ ਸਿਰਫ ਇਕ ਵੈਰੀ ਲਈ ਵਰਤ ਸਕੇਂਗਾ, ਫਿਰ ਇਹ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।” ਇਹ ਆਖ ਕੇ ਇੰਦਰ ਅੰਤਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਲੋਕ ਉਸਨੂੰ ਵਸੁਸੇਨ ਆਖਦੇ ਸਨ, ਪਰ ਹੁਣ ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕਵਚ ਕੱਟਣ ਕਰਕੇ ਉਹ “ਕਰਨ” — ਵਿਕਰਤਨਾ ਪੁੱਤਰ — ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਕੁੰਤੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ, ਚੰਗੇ ਗੁਣਾਂ, ਤੇ ਉੱਚ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਨੇਤਰ ਵਿਸ਼ਾਲ ਤੇ ਆਕਰਸ਼ਕ ਸਨ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਹ ਰੋਸ਼ਨੀ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਨੌਜਵਾਨ ਅਤੇ ਸੁਗੁਣਵਾਨ ਕੁਆਰੀ ਸੀ, ਜਿਸਦੇ ਲਈ ਕਈ ਰਾਜੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਨਿਓਤਾ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦਾ ਸਵਯੰਵਰ ਰਚਾਇਆ। ਉਸ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਜਿੱਥੇ ਰਾਜੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋਏ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ ਪਾਂਡੁ ਨੂੰ ਦੇਖਿਆ। ਪਾਂਡੁ, ਜੋ ਸਿੰਘ ਵਾਂਗ ਮਾਣਯੋਗ, ਚੌੜੇ ਸੀਨੇ ਵਾਲਾ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਅਤੇ ਮਹਾਨ ਬਲ ਵਾਲਾ ਸੀ, ਉਹ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਉਹ ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਇੰਦਰ ਵਾਂਗ ਖੜਾ ਸੀ। ਕੁੰਤੀ, ਜਿਸਦੇ ਅੰਗ ਨਿਰਦੋਸ਼ ਤੇ ਪਵਿੱਤਰ ਸਨ, ਉਸਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਪਾਂਡੁ ਲਈ ਉਸਦੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਹਲਚਲ ਹੋ ਗਈ। ਉਹ ਲਜਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈ, ਪਰ ਆਪਣਾ ਮਨ ਪੱਕਾ ਕਰਕੇ, ਮਾਲਾ ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਕੰਧੇ ਉੱਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਵੇਖਿਆ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਪਾਂਡੁ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਹ ਆਪਣੇ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਅਤੇ ਰਥਾਂ ਉੱਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਫਿਰ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬੜੀ ਭਾਗਾਂ ਵਾਲਾ ਪਾਂਡੁ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਕੁੰਤੀ ਨਾਲ ਮਿਲਾਪ ਕਰ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਘਵਾਨ (ਇੰਦਰ) ਪੌਲੋਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲਦੇ ਹਨ। ਵਿਆਹ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੇ ਵੱਖ-ਵੱਖ ਤੋਹਫੇ ਦੇ ਕੇ, ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਰਵਾਨਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਵੱਡੀ ਫੌਜ, ਵੱਖ-ਵੱਖ ਝੰਡਿਆਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੇ ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਅਸੀਸਾਂ ਨਾਲ, ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਪਹੁੰਚ ਕੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਹਲ ਵਿੱਚ ਸਥਾਪਿਤ ਕੀਤਾ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਪੁੱਤਰ, ਮਹਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਭੀਸ਼ਮ, ਨੇ ਪਾਂਡੁ ਦੀ ਦੂਜੀ ਵਿਆਹ ਲਈ ਸੋਚਿਆ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਬੁਜ਼ੁਰਗ ਮੰਤਰੀਆਂ, ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ, ਮਹਾਨ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਅਤੇ ਚੌਫਲ ਫੌਜ ਨਾਲ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵੱਲ ਗਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ ਦੇ ਆਉਣ ਦੀ ਸੁਣਕੇ, ਵਾਹੀਕਾਂ ਵਿੱਚੋਂ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਰਾਜਾ ਉਸਦੇ ਸਵਾਗਤ ਲਈ ਆਇਆ, ਉਸਨੂੰ ਆਦਰ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿੱਚ ਲੈ ਗਿਆ। ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜੇ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੂੰ ਉੱਚੀ ਅਸਥਾਨ, ਪੈਰ ਧੋਣ ਲਈ ਪਾਣੀ, ਅਰਘਯਾ ਤੇ ਮਧੁਪਾਰਕ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਆਉਣ ਦਾ ਉਦੇਸ਼ ਪੁੱਛਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦੀ ਸ਼ਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਇੱਥੇ ਵਿਆਹ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ, ਹੇ ਸ਼ਤ੍ਰੁ-ਵਿਜੇਤਾ ਰਾਜਨ! ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਤੇਰੀ ਧੀ ਮਾਦਰੀ ਗੁਣਵਾਨ ਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੈ; ਮੈਂ ਉਸਨੂੰ ਮਹਾਨ ਪਾਂਡੁ ਲਈ ਵਧੂ ਵਜੋਂ ਲੈਣ ਆਇਆ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਗੋਤ ਤੇ ਵੰਸ਼ ਵਿੱਚ ਸਮਾਨ ਹੋ, ਇਸ ਲਈ, ਹੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ, ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰੋ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕਰਣ ਦੇ ਅਦਭੁਤ ਦਾਨ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਅਤੇ ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਵਿਆਹ, ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵਲੋਂ ਮਾਦਰੀ ਲਈ ਰਿਸ਼ਤਾ ਲੈ ਕੇ ਜਾਣ ਦੀ ਕਥਾ ਇਕ ਸੁੰਦਰ ਧਾਰਾ ਵਾਂਗ ਵਹਿ ਜਾਂਦੀ ਹੈ।