ਕੁੰਤੀ, ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਲਾਜ ਤੋਂ ਡਰੀ ਹੋਈ, ਥੋੜ੍ਹਾ ਹਿੱਲਦੀ-ਡੁੱਲਦੀ ਰਹੀ। ਤਦ ਸੂਰਜਦੇਵ ਨੇ ਮੁੜ ਉਸ ਨੂੰ ਸੰਬੋਧਨ ਕੀਤਾ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਵਿਨਤੀ ਕੀਤੀ, "ਮਹਾਰਾਜ, ਮੈਨੂੰ ਕੋਈ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ। ਕਿਰਪਾ ਕਰਕੇ, ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਮੇਰੀ ਕੁਆਰੀਪਨ ਦੀ ਖੋਟ ਦੂਰ ਕਰੋ।" ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਅੱਜ ਤੇਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ। ਤੂੰ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ। ਮੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਕੁਆਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਥਰ-ਥਰ ਹੋ ਰਹੀ ਕੁੰਤੀ, ਮਹਾਨ ਆਤਮਾ ਆਦਿਤ੍ਯ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਸੂਰਜਦੇਵ ਨੇ ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਬੱਚਾ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਧਾਰਕ, ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਨਾ, ਜਨਮ ਤੋਂ ਹੀ ਕਵਚ ਅਤੇ ਕੁੰਡਲ ਨਾਲ, ਚਮਕਦਾਰ ਤੇ ਦਿਵਿਆ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਸੋਹਣਾ ਸੀ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕੁਆਰੀਪਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਸੂਰਜਦੇਵ, ਜੋ ਸਭ ਨੂੰ ਤਪਾਉਂਦੇ ਹਨ, ਬੱਚਾ ਦੇ ਕੇ, ਆਕਾਸ਼ ਨੂੰ ਚਲੇ ਗਏ। ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਪਰ ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਉਦਾਸ ਹੋ ਗਿਆ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਧਰਮ ਬਚ ਜਾਵੇ?" ਆਪਣੀ ਗਲਤੀ ਛੁਪਾਉਂਦੇ ਹੋਏ, ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਕਰਦੀ ਸੀ। ਅੰਤ ਵਿੱਚ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਰਤਨਾਂ ਨਾਲ ਭਰੀ ਪੈਟੀ ਵਿੱਚ ਰੱਖਿਆ ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਵਹਾ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੱਚਾ, ਪਾਣੀ ਵਿੱਚ ਛੱਡਿਆ ਗਿਆ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਤੇ ਉੱਚ ਕੁਲ ਦਾ ਸੀ, ਨੇ ਲੱਭ ਲਿਆ। ਆਪਣੀ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਰਥੀ ਨੇ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਾਲ ਲਿਆ। ਦੋਨਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ, "ਵਸੁਸੇਨਾ", ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਨ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਜਦੋਂ ਕਰਨਾ ਵਧਿਆ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ ਤੇ ਬਲਸ਼ਾਲੀ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਵਾਰ, ਜਦੋਂ ਉਹ ਸੂਰਜ ਦੀ ਪੂਜਾ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਰਾਤ ਦੇ ਅੰਤ ਵਿਚ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕਰਨਾ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਸੁਣੋ, ਵਿਰੋਧੀ। ਜਦੋਂ ਸਵੇਰ ਹੋਵੇਗੀ, ਇੰਦਰ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ; ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਲੈ ਕੇ ਤੇਰੇ ਕੋਲ ਦਾਨ ਮੰਗੇਗਾ। ਉਹ ਤੇਰੇ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਲੈਣ ਦੀ ਇੱਛਾ ਰੱਖਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਤੈਨੂੰ ਚੇਤਾਵਨੀ ਦੇ ਰਿਹਾ ਹਾਂ।" ਕਰਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਮੰਗੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਨੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਜਦ ਮੈਂ ਜਾਣਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਉਹ ਦੇਵਤਿਆਂ ਦੇ ਸਵਾਮੀ ਹਨ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਜੇ ਇਹ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣ, ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਵਰ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੂੰ ਉਸ ਤੋਂ ਵਿਰੋਧੀਆਂ ਦਾ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਭਾਲਾ ਮੰਗੀ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚੋਂ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਰਨਾ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਨੂੰ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਇੰਦਰ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਲਈ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਚਮਕਦਾਰ ਕਰਨਾ ਤੋਂ ਕਵਚ ਤੇ ਕੁੰਡਲ ਮੰਗਣ ਆਇਆ। ਕਰਨਾ ਨੇ ਬਿਨਾ ਹਿੱਲ-ਮਿਟ ਦੇ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕਵਚ ਉਤਾਰਿਆ, ਲਹੂ ਵਹਾਇਆ, ਅਤੇ ਦੋਵੇਂ ਕੁੰਡਲ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ, ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇੰਦਰ, ਕਰਨਾ ਦੇ ਕੰਮ ਤੋਂ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਗਿਆ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, "ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਹਿੰਮਤ ਹੈ!" "ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਸੱਪ ਤੇ ਰਾਕਸ਼ਸਾਂ ਵਿੱਚ, ਕੋਈ ਵੀ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਕੰਮ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" ਇੰਦਰ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹਾਂ, ਦੱਸ, ਕੀ ਵਰ ਚਾਹੀਦਾ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਭਾਲਾ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਆਖਿਆ, "ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਸ ਨਾਲ ਮਾਰੇਗਾ, ਉਹ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ; ਇੱਕ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰ ਕੇ, ਇਹ ਭਾਲਾ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਾਪਸ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਆਖ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਰਨਾ ਨੂੰ ਵਰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਪਹਿਲਾਂ ਉਹ ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਵਸੁਸੇਨਾ ਕਿਹਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਇਸ ਕੰਮ ਦੇ ਨਾਲ, ਉਹ ਵਿਕਰਤਨਾ ਪੁੱਤਰ ਕਰਨਾ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਕੁੰਤੀ, ਸੋਹਣੀ, ਗੁਣਵਤੀ, ਤੇ ਤੇਜ਼ੀ ਵਾਲੀ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਸਮਰਪਿਤ ਤੇ ਵੱਡੇ ਵਰਤਾਂ ਵਾਲੀ, ਕੁੰਤੀਭੋਜ ਦੀ ਵੱਡੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਧੀ ਸੀ। ਉਹ ਚਮਕਦਾਰ ਕੁੰਵਰੀ, ਸੋਹਣੇ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ, ਕੁਆਰੀਪਨ ਦੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਜੀ ਹੋਈ, ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਰਾਜਿਆਂ ਵਲੋਂ ਚਾਹੀ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਕੁੰਤੀਭੋਜ ਨੇ ਰਾਜਿਆਂ ਨੂੰ ਸੱਦਾ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ, ਆਪਣੀ ਇੱਛਾ ਅਨੁਸਾਰ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਰਾਜੇ ਨੂੰ ਸਵਯੰਵਰ ਵਿੱਚ ਦਿੱਤਾ। ਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਵਿਚਕਾਰ ਖੜੀ, ਉਹ ਨੌਬਲ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਪਾਂਡੁ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਭਾਰਤਾਂ ਵਿੱਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਬਬਰ ਸ਼ੇਰ ਵਰਗਾ ਸੀ। ਪਾਂਡੁ, ਸ਼ੇਰ ਦੀ ਮਾਨ, ਚੌੜੀ ਛਾਤੀ, ਵੱਡੀਆਂ ਅੱਖਾਂ, ਮਹਾਨ ਤਾਕਤ ਨਾਲ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਵਿੱਚ ਸੂਰਜ ਵਾਂਗ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਰਾਜ ਸਭਾ ਵਿੱਚ, ਇੰਦਰ ਵਰਗਾ ਦਿਖਦਾ ਸੀ; ਕੁੰਤੀ, ਜਿਸ ਦੇ ਅੰਗ ਨਿਰਦੇਸ਼, ਪਵਿੱਤਰ, ਉਸ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਉਸ ਦਾ ਮਨ ਪਾਂਡੁ ਵਲ ਡੋਲ ਗਿਆ। ਇਕ ਪਲ ਲਈ, ਉਸ ਦੇ ਸਰੀਰ ਤੇ ਮਨ ਉਲਝਣ ਵਿੱਚ ਆ ਗਏ; ਸ਼ਰਮ ਨਾਲ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਗਰਲੈਂਡ ਪਾਂਡੁ ਦੇ ਕੰਧੇ ਤੇ ਪਾ ਦਿੱਤੀ। ਜਦ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਪਾਂਡੁ ਨੂੰ ਚੁਣ ਲਿਆ, ਉਹ ਸਭ ਹਾਥੀ, ਘੋੜਿਆਂ ਤੇ ਰਥਾਂ ਤੇ ਵਾਪਸ ਚਲੇ ਗਏ। ਫਿਰ, ਉਸ ਦੇ ਪਿਤਾ ਨੇ ਵਿਆਹ ਦੀ ਰਸਮ ਕਰਵਾਈ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਬਹੁਤ ਹੀ ਖੁਸ਼ਕਿਸਮਤ ਪਾਂਡੁ, ਕੁਰੁ ਵੰਸ਼ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਕੁੰਤੀਭੋਜ ਦੀ ਧੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਗਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਮਘਵਨ (ਇੰਦਰ) ਪੌਲੋਮੀ ਨਾਲ ਮਿਲਿਆ।