ਇੱਕ ਵਾਰ, ਕੰਤਿ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉਪਵਾਸ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਦਿੱਤਾ ਕਿ ਉਸ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਅਭੇਧ ਹੋਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਤੋਂ ਕੋਈ ਬਰਾਹਮਣ ਕਦੇ ਖਾਲੀ ਹੱਥ ਨਹੀਂ ਜਾਵੇਗਾ। ਭਾਵੇਂ ਕੰਤਿ ਦੀ ਇੱਛਾ ਨਾ ਹੋਵੇ, ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਇਸ 'ਤੇ ਗਰਵ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਗਾ। ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਸ਼ਬਦਾਂ ਨੂੰ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੰਤਿ ਨੇ ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, "ਮੈਂ ਇੱਕ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਗਈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ। ਇੱਕ ਬਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਅਤੇ ਵਰਤਾਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨੂੰ ਪਰਖਣ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੁਹਾਨੂੰ ਆਮੰਤ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਹ ਅਣਚਾਹੀ ਗਲਤੀ ਲਈ ਮੈਂ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ; ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਦੀ ਲੋੜ ਹੁੰਦੀ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਗਲਤੀ ਕਰ ਲੈਣ।" ਕੰਤਿ ਨੇ ਆਗੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਦੁਰਵਾਸਾ ਰਿਸ਼ੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਕੀ ਵਰਤਾਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ; ਡਰ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਸੀਂ ਇੱਥੇ ਮਿਲਣ ਕਰੀਏ।" ਸੂਰਜ ਨੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, "ਮੇਰਾ ਆਗਮਨ ਅਨਿਵਾਰ ਹੈ, ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ। ਭਾਵੇਂ ਤੁਹਾਡਾ ਬੁਲਾਵਾ ਵਿਅਰਥ ਸੀ, ਦੋਸ਼ ਤੁਹਾਡੇ ਉੱਤੇ ਹੀ ਆਵੇਗਾ।" "ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਡਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਫਿਰ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ? ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਮੈਨੂੰ ਅਣਦੇਖਾ ਕਰਦੇ ਹੋ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਦਾਤ ਵੀ ਪੂਰੀ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗੀ।" "ਤੁਸੀਂ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਦਾਤ ਪਾ ਕੇ ਗਰਵ ਵਿੱਚ ਹੋ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ ਕਈ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਨਮ੍ਰਤਾ ਨਾਲ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਕੰਤਿ ਨੇ ਹਮੇਸ਼ਾ ਇਹ ਕਿਹਾ, "ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਹਾਂ।" ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਲਾਜ਼ ਲਈ ਡਰ ਕੇ, ਉਹ ਹੌਲੇ-ਹੌਲੇ ਹਿਝਕ ਰਹੀ। ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ ਆਸ਼ਵਾਸਨ ਦਿੱਤਾ, "ਮੇਰੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ, ਤੁਹਾਨੂੰ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਲੱਗੇਗਾ।" ਕੰਤਿ ਨੇ ਮੰਗੀ, "ਮੇਰੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ, ਪਰ ਕੁਆਰੀਪਨ ਦੀ ਲਾਜ਼ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਰੱਖੋ।" "ਅੱਜ ਡਰ ਛੱਡੋ, ਤੁਸੀਂ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖੋਗੀ; ਮੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਤੁਸੀਂ ਮੁੜ ਕੁਆਰੀ ਹੋ ਜਾਵੋਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੰਤਿ, ਜਿਸ ਦੇ ਸਰੀਰ 'ਚ ਖੁਸ਼ੀ ਦੀ ਲਹਿਰ ਦੌੜੀ, ਮਹਾਨ ਆਦਿਤਯ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀ। ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚਮਕਦੇ ਕਰਮਾਂ ਨਾਲ, ਉਸ ਦੇ ਗਰਭ 'ਚ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਰੱਖਿਆ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀਆਂ 'ਚ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ, ਸ਼ੂਰਵੀਰ ਜਨਮਾ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਕਰਨਾ, ਕੌਮੀ, ਦਿਵਯ, ਤੇਜਵਾਨ, ਕੁਦਰਤੀ ਕਵਚ ਅਤੇ ਕੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ। ਕਰਨਾ, ਜਿਸ ਦੀ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ 'ਚ ਹੋਈ, ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਕੰਤਿ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕੁਆਰੀਪਨ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਹੈ, ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਦੇ ਬਾਅਦ, ਆਕਾਸ਼ ਵੱਲ ਚਲਿਆ ਗਿਆ। ਕੰਤਿ, ਜਿਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਜਨਮ ਦਿੰਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਦੁਖੀ ਹੋਈ। ਉਹ ਸੋਚਣ ਲੱਗੀ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੀ ਇੱਜ਼ਤ ਬਚੇ?" ਆਪਣੇ ਪਰਿਵਾਰ ਲਈ ਡਰ ਕਰਦੀ, ਕੰਤਿ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਇੱਕ ਮਣੀ-ਜੜੇ ਸੰਦੂਕ 'ਚ ਰੱਖਿਆ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੂੰ ਦਰਿਆ ਵਿੱਚ ਛੱਡ ਦਿੱਤਾ। ਉਹ ਬੱਚਾ, ਪਾਣੀ 'ਚ ਤੈਰਦਾ, ਰਾਧਾ ਦੇ ਪਤੀ, ਜੋ ਚੰਗਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਰਥੀ ਸੀ, ਨੂੰ ਮਿਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤਨੀ ਨਾਲ ਮਿਲ ਕੇ, ਉਸ ਬੱਚੇ ਨੂੰ ਪਾਲ ਲਿਆ। ਦੋਹਾਂ ਨੇ ਉਸ ਦਾ ਨਾਮ ਰੱਖਿਆ, "ਵਸੁਸੇਨਾ," ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਧਨ-ਸੰਪਤੀ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ ਸੀ। ਜਿਵੇਂ-ਜਿਵੇਂ ਕਰਨਾ ਵਧਿਆ, ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਦੀ ਵਿਦਿਆ 'ਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਕ ਦਿਨ, ਸੂਰਜ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬਰਾਹਮਣਾਂ ਲਈ ਕੋਈ ਦਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਉਸ ਰਾਤ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਬਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕਰਨਾ ਨੂੰ ਕਿਹਾ, "ਸੁਣੋ, ਸਵੇਰੇ ਇੰਦਰ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਆਵੇਗਾ, ਬਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ; ਉਹ ਤੁਹਾਡਾ ਕਵਚ ਤੇ ਕੰਡਲ ਲੈਣ ਆਵੇਗਾ।" ਕਰਨਾ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ, "ਜੇ ਸ਼ਕ੍ਰਾ, ਬਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ, ਮੈਨੂੰ ਕੁਝ ਮੰਗੇ, ਮੈਂ ਕਿਵੇਂ ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਸਕਦਾ ਹਾਂ?" "ਦਾਨੀ ਲੋਕ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬਰਾਹਮਣਾਂ ਦਾ ਆਦਰ ਕਰਦੇ ਹਨ; ਮੈਂ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰ ਸਕਦਾ।" "ਜੇ ਐਸਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਸੁਣੋ: ਉਹ ਤੁਹਾਨੂੰ ਵਰਤਾਨ ਦੇਵੇਗਾ; ਤੁਸੀਂ ਉਸ ਤੋਂ ਦੂਸ਼ਮਣਾਂ ਨੂੰ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲਾ ਬਾਣ ਮੰਗੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਸੁਪਨੇ ਵਿੱਚ, ਬਰਾਹਮਣ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਕਰਨਾ ਜਾਗ ਕੇ, ਉਸ ਸੁਪਨੇ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗਾ। ਇੰਦਰ ਨੇ, ਆਪਣੇ ਪੁੱਤਰ ਅਰਜੁਨ ਲਈ, ਬਰਾਹਮਣ ਦਾ ਰੂਪ ਧਾਰ ਕੇ ਕਰਨਾ ਕੋਲੋਂ ਕਵਚ ਤੇ ਕੰਡਲ ਮੰਗੇ। ਕਰਨਾ ਨੇ, ਬਿਨਾ ਹਿਝਕ, ਆਪਣੇ ਸਰੀਰ ਤੋਂ ਕਵਚ ਕੱਟ ਕੇ, ਕੰਡਲ ਉਤਾਰ ਕੇ, ਹੱਥ ਜੋੜ ਕੇ ਇੰਦਰ ਨੂੰ ਦਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤੇ। ਇੰਦਰ, ਕਰਨਾ ਦੇ ਇਸ ਕਰਤੱਬ 'ਤੇ ਖੁਸ਼ ਹੋ ਕੇ, ਮੁਸਕਰਾ ਕੇ ਸੋਚਿਆ, "ਵਾਹ, ਕਿੰਨੀ ਹਿੰਮਤ!" "ਦੇਵ, ਦਾਨਵ, ਯਕਸ਼, ਗੰਧਰਵ, ਨਾਗ, ਰਾਖਸ਼ਸ—ਕਿਸੇ ਵਿੱਚ ਐਸਾ ਕਰਤੱਬ ਨਹੀਂ।" "ਮੈਂ ਇਸ ਕਰਤੱਬ ਤੋਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹਾਂ; ਦੱਸੋ, ਤੁਸੀਂ ਕੀ ਵਰਤਾਨ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹੋ?" ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਰਨਾ ਨੂੰ ਇੱਕ ਬਾਣ ਦਿੱਤਾ, ਅਤੇ ਆਸ਼ਚਰਜ ਨਾਲ ਕਿਹਾ, "ਜਿਸ ਨੂੰ ਤੁਸੀਂ ਇਸ ਨਾਲ ਮਾਰੋਗੇ, ਉਹ ਬਚ ਨਹੀਂ ਸਕੇਗਾ; ਇੱਕ ਵਾਰ ਯੁੱਧ 'ਚ ਵਿਰੋਧੀ ਨੂੰ ਮਾਰਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਇਹ ਬਾਣ ਮੁੜ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਜਾਵੇਗਾ।" ਇਹ ਕਹਿ ਕੇ, ਇੰਦਰ ਨੇ ਕਰਨਾ ਨੂੰ ਵਰਤਾਨ ਦਿੱਤਾ ਤੇ ਗਾਇਬ ਹੋ ਗਿਆ। ਆਪਣੀ ਜਨਮ ਕਥਾ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕਰਨਾ ਨੂੰ "ਵਸੁਸੇਨਾ" ਆਖਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ; ਪਰ, ਆਪਣੇ ਕਵਚ ਤੇ ਕੰਡਲ ਦਾਨ ਕਰਨ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਨਾਲ, ਉਹ "ਕਰਨਾ," ਵਿਕਰਤਨਾ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਵਜੋਂ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋ ਗਿਆ।