ਗਾਂਧਾਰੀ, ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਦੇਖ ਕੇ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਵਿੱਚ ਸਮਰੱਥ ਸੀ, ਉਸ ਦੀ ਉਲੰਘਣਾ ਦੇ ਕਾਰਨ ਬਹੁਤ ਡਰ ਗਈ। ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਗਹਿਰੀ ਸੋਚ ਵਿਚ ਪੈ ਗਈ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਨਾਲ ਸਮਾਨਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਤਿਆਗ ਦਿੱਤੀ; ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਉਸ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਹੀਂ ਹੋਈ। ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤੀ ਸਮਰਪਿਤ ਰਹਿੰਦਿਆਂ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਉੱਤਮ ਵ੍ਰਤਾਂ ਵਾਲੀ ਸੀ ਅਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਨਹੀਂ ਕੀਤੀ। ਫਿਰ ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਲ ਨੇ, ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੀਆਂ ਦਸ ਭੈਣਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤਾ, ਸਤ੍ਯਸੇਨਾ, ਸੁਦੇਸ਼ਨਾ, ਸੰਹਿਤਾ, ਤੇਜਸ਼੍ਰਵ, ਸੁਸ਼੍ਰਵ ਅਤੇ ਨਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਜੋ ਸ਼ੁਭ ਸੀ, ਦਿੱਤੀਆਂ। ਸ਼ੰਭਵਠਾ, ਦਸ਼ਾਰਣਾ ਅਤੇ ਦਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗਾਂਧਾਰ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੇ, ਜੋ ਮਨੁੱਖਾਂ ਦਾ ਮਾਲਕ ਸੀ, ਇਹਨਾਂ ਸਭ ਨੂੰ ਇੱਕ ਹੀ ਦਿਨ ਵਿਚ ਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਲਿਆ। ਫਿਰ ਭੀਸ਼ਮ, ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਤੀਰਧਾਰੀ, ਨੇ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੌ ਰਾਜਸੀ ਕੁੜੀਆਂ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਯਾਦਵਾਂ ਦੇ ਇੱਕ ਮੁਖੀ, ਸ਼ੂਰ, ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪਿਤਾ ਸੀ; ਉਸ ਦੀ ਧੀ, ਪ੍ਰਿਥਾ, ਧਰਤੀ ਉੱਤੇ ਸੁੰਦਰਤਾ ਵਿੱਚ ਅਦ्वਿਤੀਯ ਸੀ। ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਨਿਸ਼ੰਤਾਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਸ਼ੂਰ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਆਪਣੀ ਧੀ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਸ ਨੇ ਵਾਅਦਾ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਫਿਰ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਯੋਧਾ ਨੇ ਕੁੰਤੀਭੋਜ ਨੂੰ, ਜੋ ਉਸ ਦਾ ਮਹਾਨ-ਹਿਰਦੇ ਮਿਤਰ ਸੀ, ਆਪਣੀ ਧੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਦਿਲੋਂ ਦਿਲੋਂ ਭੇਟ ਕਰ ਦਿੱਤੀ। ਪ੍ਰਿਥਾ, ਆਪਣੇ ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ, ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਨਿਰਧਾਰਿਤ ਹੋਈ। ਉੱਥੇ ਉਹ ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਤੇ ਨਿਰਭੀਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਕ੍ਰੋਧੀ ਤੇ ਧਰਮ ਵਿੱਚ ਲੁਕਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਨਾਮ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਸੀ। ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੇ ਉਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਪੂਰੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਚਨਾਂ ਤੇ ਕਾਇਮ ਸੀ। ਦਹੀਂ, ਘੀ ਅਤੇ ਹੋਰ ਰੋਜ਼ਾਨਾ ਦੇ ਸੁਆਦਲੇ ਪਦਾਰਥਾਂ ਨਾਲ, ਉਹ ਯੋਗੀ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਉੱਤਮ ਸਤਕਾਰ ਦਿੱਤੀ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਪ੍ਰਿਥਾ ਨੂੰ ਉੱਤਮ ਮੰਤਰ ਦਿੱਤਾ, ਉਸ ਦੀ ਮੁਸ਼ਕਲਾਂ ਵਿੱਚ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਨਿਗਾਹ ਰੱਖ ਕੇ, ਅਤੇ ਉਸ ਮੰਤਰ ਦੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਵਰਤੋਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਦਿੱਤੀ। "ਜਿਸ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਸ ਮੰਤਰ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏਗੀ, ਉਸ ਦੇਵਤਾ ਦੀ ਸ਼ਕਤੀ ਨਾਲ ਤੇਰੇ ਘਰ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ," ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਦੱਸਿਆ। ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਪਾ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ, ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ, ਚਿੱਤ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧਤਾ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ। ਫਿਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਨੂੰ ਚੀਰ ਕੇ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ, ਚੌੜੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ ਪ੍ਰਿਥਾ ਕੋਲ ਆਏ। ਉਸ ਨੇ, ਸੰਸਾਰ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਤੇਜਸਵੀ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਅਤੇ ਆਪਣੀ ਨਿਰਮਲ ਆਕৃতি ਦੇ ਨਾਲ, ਉਸ ਵੱਡੇ ਅਚੰਭੇ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਸੰਤ ਮਹਾਤਮਾ ਦੇ ਮੰਤਰ ਦੇ ਕਾਰਨ ਆਏ ਹੋਏ, ਸੂਰਜ ਨੇ ਆਉਣ ਤੇ ਕਿਹਾ, "ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਲਈ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਆਇਆ ਹਾਂ।" "ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ ਭ੍ਰੂ ਵਾਲੀ, ਬਣ ਚੁੱਕਾ ਹੈ—ਸੁਣ, ਚੰਗੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੀ: ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਕਵਚ ਨਾਲ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਜਨਮ ਲਵੇਗਾ।" "ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਅਸਤਰਾਂ ਤੋਂ ਅਭੇਦ ਹੋਵੇਗਾ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਅਤੇ ਉਹ ਕਦੇ ਵੀ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਕੁਝ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ।" "ਮੈਂ ਚਾਹਾਂ ਤਾਂ ਵੀ, ਉਹ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ, ਅਤੇ ਉਹ ਅਭਿਮਾਨੀ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸੁਣ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਉੱਤਰੀ ਦਿੱਤੀ, "ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਨੇ ਦਿੱਤੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਮੇਰਾ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ।" "ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਵਰਦਾਨ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ, ਦੁਸ਼ਮਨ ਨਾਸ ਕਰਨ ਵਾਲੇ; ਮੈਂ ਉਸ ਦੀ ਜਿਗਿਆਸਾ ਵਿਚ ਤੁਹਾਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ।" "ਇਸ ਅਣਚਾਹੀ ਗਲਤੀ ਲਈ, ਮੈਂ ਨਮਨ ਕਰਕੇ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ; ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਜਦੋਂ ਵੀ ਉਹ ਭੁੱਲ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ।" "ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਕਿ ਦੁਰਵਾਸਾ ਨੇ ਕੀ ਵਰਦਾਨ ਦਿੱਤਾ; ਡਰ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਰੱਖ ਕੇ, ਆਉ, ਸਾਡਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋਵੇ।" "ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਅਟੱਲ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ। ਜੇ ਤੇਰੀ ਬੁਲਾਵਾ ਵਿਅਰਥ ਹੋਇਆ, ਡਰਪੋਕ, ਤਾਂ ਦੋਸ਼ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸ਼ੱਕ ਨਹੀਂ।" "ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ, ਡਰਪੋਕ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਬੁਲਾਇਆ? ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰਦੀ ਹੈਂ, ਤਾਂ ਸੰਤ ਦਾ ਵਰਦਾਨ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।" "ਤੂੰ ਮੰਤਰ ਪਾ ਕੇ ਅਭਿਮਾਨੀ ਹੋ ਗਈ ਹੈਂ, ਤੇ ਅਹੰਕਾਰ ਨਾਲ ਭਰ ਗਈ ਹੈਂ, ਅੱਜ ਮੈਂ ਤੇਰੇ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕ੍ਰੋਧ ਨਾਲ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਵਸਵਤ ਨੇ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਢੰਗਾਂ ਨਾਲ, ਨਰਮ ਬੋਲ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ, ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ, ਇਨਕਾਰ ਕਰ ਗਈ, "ਮੈਂ ਕੁਆਰੀ ਹਾਂ," ਭਾਰਤਾ। ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਦੀ ਚਿੰਤਾ ਅਤੇ ਲਾਜ ਦੇ ਕਾਰਨ ਡਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਕੁੜੀ ਹਿਝਕਦੀ ਰਹੀ; ਫਿਰ ਸੂਰਜ ਨੇ ਦੁਬਾਰਾ ਕਿਹਾ, "ਮੇਰੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ, ਰਾਣੀ, ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਦੋਸ਼ ਨਹੀਂ ਆਵੇਗਾ।" "ਕਿਰਪਾ ਕਰੋ, ਪ੍ਰਭੂ, ਮੈਂ ਅਹੰਕਾਰ ਨਹੀਂ ਰੱਖਦੀ। ਕੁਆਰੀਪਣ ਗੁਆਉਣ ਦੀ ਕਲੰਕਤਾ ਤੁਸੀਂ ਹੀ ਦੂਰ ਕਰੋ।" "ਆਜ ਤੇਰਾ ਡਰ ਦੂਰ ਹੋ ਜਾਵੇ; ਤੂੰ ਪੁੱਤਰ ਨੂੰ ਵੇਖੇਗੀ। ਮੇਰੀ ਇਜਾਜ਼ਤ ਨਾਲ, ਤੂੰ ਮੁੜ ਕੁਆਰੀ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਕੁੰਤੀ, ਜਿਸਦਾ ਸਰੀਰ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੰਬਿਆ, ਵੱਡੇ-ਹਿਰਦੇ ਆਦਿਤਯ ਦੇ ਨਾਲ ਮਿਲੀ, ਉਸ ਦੀਆਂ ਸੁੰਦਰ ਭ੍ਰੂ ਝਲਮਲਾਉਂਦੀਆਂ ਸਨ। ਸੂਰਜ, ਜਿਸ ਦੇ ਕਰਤੱਬ ਸਪਸ਼ਟ ਹਨ, ਨੇ ਮੁੜ ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਕੁੜੀ ਦੇ ਗਰਭ ਵਿਚ ਰੱਖ ਦਿੱਤਾ; ਉੱਥੇ ਇੱਕ ਮਹਾਨ ਯੋਧਾ ਜਨਮਿਆ, ਜੋ ਹਥਿਆਰ ਧਾਰੀਆਂ ਵਿਚ ਸ੍ਰੇਸ਼ਠ ਸੀ। ਉਹ ਪੁੱਤਰ, ਕਵਚ ਨਾਲ ਜਨਮਿਆ, ਮਹਿਮਾ ਵਾਲਾ, ਦਿਵ੍ਯ ਅਤੇ ਤੇਜਸਵੀ ਸੀ; ਉਸ ਨੇ ਕੁਦਰਤੀ ਕਵਚ ਪਾਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸ ਦਾ ਚਿਹਰਾ ਕੁੰਡਲਾਂ ਨਾਲ ਚਮਕਦਾ ਸੀ। ਇੱਕ ਪੁੱਤਰ ਜਨਮਿਆ, ਕਰਣਾ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਲੋਕਾਂ ਵਿਚ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਹੋਇਆ; ਅਤੇ ਸੂਰਜ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਮੁੜ ਕੁਆਰੀਪਣ ਦੀ ਦਾਤ ਦਿੱਤੀ। ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਸੂਰਜ, ਜੋ ਸਾਰੇ ਨੂੰ ਸਾੜਦਾ ਹੈ, ਮੁੜ ਸਵਰਗ ਨੂੰ ਚਲਾ ਗਿਆ। ਪੁੱਤਰ ਦੇ ਜਨਮ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ, ਕੁੰਤੀ, ਵਾਰਸ਼ਨੇਯ, ਮਨ ਵਿੱਚ ਚਿੰਤਤ ਹੋ ਗਈ। ਉਸ ਨੇ ਇਕਾਗ੍ਰ ਚਿੱਤ ਹੋ ਕੇ ਸੋਚਣਾ ਸ਼ੁਰੂ ਕੀਤਾ, "ਮੈਂ ਕੀ ਕਰਾਂ ਕਿ ਧਰਮ ਬਣੇ?" ਆਪਣੀ ਉਲੰਘਣਾ ਨੂੰ ਛੁਪਾਉਂਦਿਆਂ, ਉਹ ਆਪਣੇ ਰਿਸ਼ਤੇਦਾਰਾਂ ਲਈ ਡਰ ਗਈ।