ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਗੰਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਲ ਦੀ ਧੀ ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜਿਸ ਨੇ ਕਦੇ ਭਗਾ ਦੀ ਅੱਖ ਨਸ਼ਟ ਕਰਨ ਵਾਲੇ, ਵਰ ਦੇਣ ਵਾਲੇ ਹਰਾ ਭਗਵਾਨ ਦੀ ਉਪਾਸਨਾ ਕੀਤੀ ਸੀ, ਉਸ ਨੂੰ ਇੱਕ ਵੱਡਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਇਹ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਸੀ ਕਿ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਸੌ ਪੁੱਤਰ ਹੋਣਗੇ। ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਇਹ ਗੱਲ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਚ ਮੰਨ ਲਈ। ਫਿਰ, ਭਾਰਤ ਵੰਸ਼ੀ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਗੰਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਕੋਲ ਸੰਦੇਸ਼ ਭੇਜਿਆ। ਸੁਬਾਲ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਦੀ ਅੰਧਤਾ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ ਵਿਚਾਰ-ਵਟਾਂਦਰਾ ਹੋਈ। ਪਰ ਸੁਬਾਲ ਨੇ ਧੀ ਦੇ ਘਰਾਣੇ, ਇੱਜ਼ਤ ਅਤੇ ਆਚਰਨ ਨੂੰ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਜਾਂਚ ਕੇ, ਧਰਮ ਨੂੰ ਮੰਨਣ ਵਾਲੀ ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ। ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੂੰ ਜਦ ਪਤਾ ਲੱਗਿਆ ਕਿ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅੰਨਾ ਹੈ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੇ ਉਸਦਾ ਵਿਆਹ ਉਸ ਨਾਲ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਹੈ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕ ਕਪੜਾ ਲਿਆ, ਉਸਨੂੰ ਕਈ ਵਾਰ ਲਪੇਟਿਆ ਅਤੇ ਆਪਣੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਤੇ ਬੰਨ੍ਹ ਲਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਪੱਕਾ ਸੰਕਲਪ ਕਰਕੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਉੱਤਮ ਨਹੀਂ ਹੋਵਾਂਗੀ।” ਇਨ੍ਹਾਂ ਘੜੀਆਂ ਵਿੱਚ, ਉਸਦਾ ਭਰਾ ਸ਼ਕੁਨੀ, ਜੋ ਗੰਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਸੀ, ਆ ਗਿਆ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸੁੰਦਰ ਭੈਣ ਨੂੰ ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਕੋਲ ਲਿਆ ਕੇ, ਵੱਡੀ ਇੱਜ਼ਤ ਨਾਲ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਸੌਂਪਿਆ ਅਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਵਿਆਹ ਕਰਵਾਇਆ। ਫਿਰ, ਭੈਣ ਅਤੇ ਯੋਗ ਦਾਨ ਦੇ ਕੇ, ਸ਼ਕੁਨੀ ਆਪਣੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਾਪਸ ਗਿਆ, ਜਿੱਥੇ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਉਸਦੀ ਆਦਰ-ਸਤਕਾਰ ਕੀਤੀ। ਗਾਂਧਾਰੀ, ਜੋ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਵਾਲੀ ਸੀ, ਆਪਣੇ ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਕੌਰਵਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਜਦ ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਵੇਖਿਆ, ਜੋ ਗਿਆਨ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ ਸੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਉਸਦੇ ਕਿਸੇ ਪਾਪ ਜਾਂ ਉਲੰਘਣਾ ਦਾ ਡਰ ਹੋਇਆ ਅਤੇ ਉਹ ਇਸ ਬਾਰੇ ਸੋਚਣ ਲੱਗ ਪਈ। ਉਸ ਨੇ ਆਪਣੀ ਅੱਖਾਂ ਦੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਛੱਡ ਕੇ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਦੇ ਬਰਾਬਰ ਹੋਣਾ ਚੁਣਿਆ, ਤਾਂ ਜੋ ਉਹ ਕਿਸੇ ਵੀ ਗੱਲ ਵਿੱਚ ਆਪਣੇ ਪਤੀ ਤੋਂ ਵੱਧ ਨਾ ਹੋਵੇ। ਪਤੀ-ਵ੍ਰਤਾ ਹੋ ਕੇ, ਗਾਂਧਾਰੀ ਨੇ ਆਪਣੇ ਚੰਗੇ ਆਚਰਨ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਵੱਡਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ ਅਤੇ ਕਦੇ ਕਿਸੇ ਹੋਰ ਪੁਰਸ਼ ਦੀ ਗੱਲ ਨਾ ਕੀਤੀ। ਇਸ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ, ਗੰਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਸੁਬਾਲ ਨੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਮਨਜ਼ੂਰੀ ਨਾਲ ਗਾਂਧਾਰੀ ਦੀਆਂ ਹੋਰ ਦੱਸ ਭੈਣਾਂ ਵੀ ਦਿੱਤੀਆਂ। ਉਸ ਨੇ ਸਤ੍ਯਵ੍ਰਤ, ਸਤ੍ਯਸੇਨ, ਸੁਦੇਸ਼ਣਾ, ਸੰਹਿਤਾ, ਤੇਜਸ਼੍ਰਵ, ਸੁਸ਼੍ਰਵ ਅਤੇ ਨਿਕ੍ਰਿਤੀ, ਸ਼ੰਭਵਠਾ, ਦਸਾਰਣਾ ਅਤੇ ਹੋਰ ਦੱਸ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਗੰਧਾਰ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ ਵੀ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਦਿੱਤੀਆਂ, ਜੋ ਉਸ ਨੇ ਇੱਕੋ ਦਿਨ ਵਿੱਚ ਵਿਆਹ ਲਈਆਂ। ਇਸ ਤੋਂ ਬਾਅਦ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ, ਜੋ ਸ਼ਾਂਤਨੁ ਦਾ ਪੁੱਤਰ ਅਤੇ ਧਨੁर्धਾਰੀ ਸੀ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵੀ ਸੌ ਰਾਜਕੁਮਾਰੀਆਂ ਵਿਆਹ ਲਈਆਂ। ਇਸੇ ਸਮੇਂ, ਯਾਦਵਾਂ ਵਿਚ ਇੱਕ ਮੁਖੀ ਸੀ, ਜਿਸਦਾ ਨਾਮ ਸ਼ੂਰ ਸੀ। ਉਹ ਵਾਸੁਦੇਵ ਦਾ ਪਿਤਾ ਬਣਿਆ। ਉਸ ਦੀ ਧੀ ਪૃਥਾ (ਕੁੰਤੀ) ਸੀ, ਜਿਸਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਬੇਮਿਸਾਲ ਸੀ। ਸ਼ੂਰ ਨੇ ਆਪਣੇ ਪਿਓ ਦੀ ਭੈਣ ਦੇ ਪੁੱਤਰ, ਜੋ ਨਿਸੰਤਾਨ ਸੀ, ਨੂੰ ਵਾਅਦਾ ਕੀਤਾ ਕਿ ਉਹ ਆਪਣੀ ਧੀ ਉਸਨੂੰ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਆਪਣਾ ਵਚਨ ਪੂਰਾ ਕੀਤਾ। ਉਸ ਵੱਡੇ ਦਿਲ ਵਾਲੇ ਨੇ ਆਪਣੀ ਧੀ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਮਿੱਤਰ ਕੁੰਤਿਭੋਜ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ, ਜਿਸ ਨੇ ਉਸ ਦੀ ਮਿਹਰ ਮੰਗੀ ਸੀ। ਪਿਤਾ ਦੇ ਘਰ ਵਿਚ, ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਮਹਿਮਾਨਾਂ ਦੀ ਸੇਵਾ ਲਈ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਉਥੇ ਉਹ ਇੱਕ ਉਗਰ ਅਤੇ ਨਿਸ਼ਚਲ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਦੀ ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਉਹ ਬ੍ਰਾਹਮਣ, ਜੋ ਦੁर्वਾਸਾ ਨਾਂ ਨਾਲ ਜਾਣਿਆ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਅਤੇ ਜਿਸਦੇ ਮਨ ਵਿਚ ਧਰਮ ਦੀ ਗੂੜ੍ਹੀ ਸਮਝ ਸੀ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਪੂਰੀ ਲਗਨ ਨਾਲ ਪ੍ਰਸੰਨ ਕੀਤਾ, ਕਿਉਂਕਿ ਉਹ ਆਪਣੇ ਵਰਤਾਂ ਵਿਚ ਅਟੱਲ ਸੀ। ਉਹ ਹਰ ਰੋਜ਼ ਦਹੀਂ, ਘਿਉ ਅਤੇ ਹੋਰ ਅਨੇਕ ਸੁਆਦਲੇ ਭੋਜਨ ਨਾਲ ਉਸ ਯੋਗੀ ਦੀ ਅਤਿਥੀ-ਸੇਵਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਇੱਕ ਸਾਲ ਦੇ ਅੰਤ ਤੇ, ਦੁर्वਾਸਾ ਨੇ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਉਸਦੀ ਧਰਮ ਨਿਭਾਉਣ ਦੀ ਯੋਗਤਾ ਦੇਖ ਕੇ, ਇੱਕ ਉੱਤਮ ਮੰਤ੍ਰ ਦਿੱਤਾ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਯੋਗ ਬਾਰੇ ਸਮਝਾਇਆ। “ਜਿਸ ਵੀ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਤੂੰ ਇਸ ਮੰਤ੍ਰ ਨਾਲ ਸਿਮਰੇਂਗੀ, ਉਸ ਦੀ ਕਿਰਪਾ ਨਾਲ ਤੈਨੂੰ ਪੁੱਤਰ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਿਸ਼ੀ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਮਿਲਣ 'ਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਜਿਗਿਆਸਾ ਨਾਲ, ਆਪਣੀ ਪਵਿੱਤਰਤਾ ਅਤੇ ਪ੍ਰਸਿੱਧੀ ਸਮੇਤ, ਸੂਰਜ ਦੇਵਤਾ ਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ। ਫਿਰ, ਬੱਦਲਾਂ ਵਿਚੋਂ ਰਾਹ ਬਣਾਉਂਦਾ ਹੋਇਆ ਸੂਰਜ-ਦੇਵਤਾ, ਵਿਸ਼ਾਲ ਨੇਤਰਾਂ ਵਾਲੀ ਕੁੰਤੀ ਕੋਲ ਆ ਪਹੁੰਚਿਆ। ਉਸ ਨੇ, ਜਗਤ ਦੇ ਰਚਨਹਾਰ, ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਮਾਨ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਕੋਲ ਆਉਂਦੇ ਦੇਖਿਆ, ਤੇ ਉਹ ਉਸ ਅਦਭੁਤ ਦਰਸ਼ਨ 'ਤੇ ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਗਈ। ਰਿਸ਼ੀ ਦੇ ਮੰਤ੍ਰ ਦੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਨਾਲ ਬੁਲਾਏ ਜਾਣ ਤੇ, ਸੂਰਜ-ਦੇਵ ਨੇ ਆਖਿਆ, “ਮੈਨੂੰ ਜਾਣ, ਹੱਸਦੇ ਚਿਹਰੇ ਵਾਲੀ, ਮੈਂ ਸੂਰਜ ਹਾਂ, ਤੇਰੇ ਪੁੱਤਰ ਦੇਣ ਲਈ ਆਇਆ ਹਾਂ।” “ਤੇਰਾ ਪੁੱਤਰ, ਸੁੰਦਰ ਭਾਵਾਂ ਵਾਲੀਏ, ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਹੈ—ਸੁਣ, ਉਹ ਮੇਰੇ ਕੰਨਿਆਂ ਦੇ ਕੁੰਡਲ ਅਤੇ ਕਵਚ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਹੋਵੇਗਾ, ਸੂਰਜ ਤੋਂ ਉਤਪੰਨ।” “ਉਹ ਹਥਿਆਰਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਸਤ੍ਰਾਂ ਤੋਂ ਅਜੈਯ ਹੋਵੇਗਾ ਅਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਉਸ ਕੋਲੋਂ ਕਦੇ ਵੀ ਕੁਝ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।” “ਚਾਹੇ ਮੈਂ ਵੀ ਕਹਾਂ, ਉਹ ਕਦੇ ਇਨਕਾਰ ਨਹੀਂ ਕਰੇਗਾ; ਉਹ ਹਮੇਸ਼ਾ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਨੂੰ ਦਾਨ ਦੇਵੇਗਾ ਅਤੇ ਘਮੰਡੀ ਵੀ ਹੋਵੇਗਾ।” ਇਸ ਉੱਤੇ, ਕੁੰਤੀ ਨੇ ਸੂਰਜ ਦੇਵ ਨੂੰ ਉੱਤਰ ਦਿੱਤਾ, “ਮੈਂ ਇਕ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਹਾਂ, ਪਿਤਾ ਵਲੋਂ ਦਿੱਤੀ ਹੋਈ, ਮੈਰਾ ਕੋਈ ਪਤੀ ਨਹੀਂ।” “ਇੱਕ ਬ੍ਰਾਹਮਣ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਅਤੇ ਗਿਆਨ ਦਿੱਤਾ ਸੀ, ਦੁਸ਼ਮਣਾਂ ਦੇ ਨਾਸਕ, ਮੈਂ ਸਿਰਫ਼ ਉਸ ਮੰਤ੍ਰ ਦੀ ਪਰਖ ਕਰਨ ਲਈ ਤੁਹਾਨੂੰ ਸਿਮਰਿਆ ਸੀ।” “ਜੇਕਰ ਇਹ ਮੇਰੀ ਅਣਜਾਣੀ ਭੁੱਲ ਹੈ, ਤਾਂ ਮੈਂ ਨਿਮਰਤਾ ਨਾਲ ਤੁਹਾਡੇ ਕੋਲ ਮਾਫੀ ਮੰਗਦੀ ਹਾਂ; ਔਰਤਾਂ ਨੂੰ ਹਮੇਸ਼ਾ ਰੱਖਿਆ ਜਾਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ, ਭਾਵੇਂ ਉਹ ਕਦੇ-ਕਦੇ ਭੁੱਲ ਵੀ ਜਾਣ।” “ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਹਾਂ ਜੋ ਕੁਝ ਦੁर्वਾਸਾ ਨੇ ਆਪਣੇ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਨਾਲ ਦਿੱਤਾ, ਡਰ ਨੂੰ ਛੱਡ ਕੇ, ਆਓ ਇਥੇ ਹੀ ਸਾਡਾ ਮਿਲਾਪ ਹੋ ਜਾਵੇ।” “ਮੇਰਾ ਆਉਣਾ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੈ, ਤੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਬੁਲਾਇਆ ਹੈ, ਸੁਭਾਗਿਆਵਾਨੇ। ਜੇਕਰ ਤੇਰਾ ਬੁਲਾਵਾ ਵਿਅਰਥ ਸੀ, ਤਾਂ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਤੌਰ 'ਤੇ ਦੋਸ਼ ਤੇਰੇ ਉੱਤੇ ਆਵੇਗਾ—ਇਸ ਵਿੱਚ ਕੋਈ ਸੰਦੇਹ ਨਹੀਂ।” “ਜੇ ਤੂੰ ਐਸਾ ਸੋਚਦੀ ਹੈਂ, ਡਰੀ ਹੋਈਏ, ਤਾਂ ਤੂੰ ਸੂਰਜ ਨੂੰ ਕਿਉਂ ਸਿਮਰਿਆ? ਜੇ ਤੂੰ ਮੈਨੂੰ ਨਜ਼ਰਅੰਦਾਜ਼ ਕਰੇਂਗੀ, ਤਾਂ ਰਿਸ਼ੀ ਦਾ ਆਸ਼ੀਰਵਾਦ ਪੂਰਾ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ।” “ਤੂੰ ਮੰਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਅਹੰਕਾਰ ਵਿੱਚ ਹੈਂ, ਇਸ ਕਰਕੇ ਅੱਜ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਗੁੱਸੇ ਦੀ ਅੱਗ ਨਾਲ ਤੇਰੀ ਵੰਸ਼ ਨੂੰ ਸਾੜ ਦੇਵਾਂਗਾ।” ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਵਿਵਸਵਤ ਸੂਰਜ ਨੇ ਕਈ ਢੰਗ ਨਾਲ ਨਰਮ ਬੋਲੀਆਂ ਨਾਲ ਕੁੰਤੀ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ, ਪਰ ਉਹ ਕੁਆਰੀ ਕੁੜੀ ਹੋਣ ਦਾ ਹਵਾਲਾ ਦੇ ਕੇ, ਉਸ ਦੀ ਗੱਲ ਨੂੰ ਸਵੀਕਾਰ ਨਾ ਕਰ ਸਕੀ।