ਇਸ ਸਮੇਂ ਧਰਤੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਉਪਜ ਦਿੱਤੀ, ਫਸਲਾਂ ਭਰਪੂਰ ਹੋਈਆਂ, ਦਾਣੇ ਪੱਕੇ ਹੋਏ, ਅਤੇ ਮੌਸਮ ਦੇ ਅਨੁਸਾਰ ਵਰਖਾ ਪਈ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਰੁੱਖਾਂ 'ਤੇ ਫੁੱਲ ਤੇ ਫਲ ਲਗੇ। ਸਾਰੇ ਵਾਹਨ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਭਰ ਗਏ, ਜੰਗਲੀ ਜੀਵ ਅਤੇ ਪੰਛੀ ਵੀ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੋਏ। ਮਾਲਾਵਾਂ ਮਹਿਕਦਾਰ ਸਨ, ਤੇ ਫਲ ਸੁਆਦ ਨਾਲ ਭਰਪੂਰ। ਸ਼ਹਿਰਾਂ ਵਿੱਚ ਵਪਾਰੀ ਅਤੇ ਕਾਰੀਗਰਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਸੀ, ਅਤੇ ਵਿਰਲੇ, ਗਿਆਨੀਆਂ ਤੇ ਧਰਮਵਾਨ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ। ਕੋਈ ਚੋਰ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਅਧਰਮੀ; ਰਾਜਾਂ ਦੇ ਹਰੇਕ ਖੇਤਰ ਵਿੱਚ ਸੁਵਰਨ ਯੁੱਗ ਵਰਗੀ ਹਾਲਤ ਸੀ। ਉਸ ਸਮੇਂ ਲੋਕ ਧਰਮਕਰਮ, ਯਜਨ ਅਤੇ ਸੱਚ ਦੀ ਪਾਲਣਾ ਕਰਦੇ ਹੋਏ, ਆਪਸ ਵਿਚ ਪਿਆਰ ਨਾਲ ਇਕੱਠੇ ਜੀਵਨ ਬਤੀਤ ਕਰਦੇ। ਮਾਨ, ਗੁੱਸਾ, ਤੇ ਲੋਭ ਤੋਂ ਮੁਕਤ, ਲੋਕ ਇਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਖੁਸ਼ੀ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ ਰਹਿੰਦੇ, ਤੇ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਸਦਾ ਪ੍ਰਵਲ ਰਹਿੰਦਾ। ਉਹ ਸ਼ਹਿਰ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਭਰਿਆ ਹੋਇਆ, ਬਦਲਾਂ ਵਰਗੇ ਦਰਵਾਜੇ, ਗੇਟ ਤੇ ਨਿਕਾਸ ਨਾਲ ਸਜਿਆ ਹੋਇਆ ਚਮਕਦਾ। ਇੰਦਰ ਦੀ ਨਗਰੀ ਵਰਗੇ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਮਹਲਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਲੋਕ ਨਦੀਆਂ, ਜੰਗਲ, ਝੀਲਾਂ, ਪੱਖੀਆਂ, ਤੇ ਸੁੰਦਰ ਬਗੀਚਿਆਂ ਵਿੱਚ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਂਦੇ। ਦੱਖਣੀ ਤੇ ਉੱਤਰੀ ਕੁਰੂ ਪਰਸਪਰ ਪ੍ਰਤਿਸਪਰਧਾ ਕਰਦੇ, ਜਿਵੇਂ ਦੇਵਤਿਆਂ ਤੇ ਰਿਸ਼ੀਆਂ ਵਿਚ। ਇਸ ਸੁੰਦਰ ਭੂਮੀ 'ਤੇ, ਕੁਰੂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਭੀੜ ਨਾਲ, ਕੋਈ ਗਰੀਬ ਨਹੀਂ ਸੀ, ਨਾ ਹੀ ਕੋਈ ਵਿਧਵਾ। ਕੂਆਂ, ਬਾਗਾਂ, ਸਭਾ-ਮੰਡਪ, ਝੀਲਾਂ ਤੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਦੇ ਘਰ, ਹਰ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੀ繁ਸਤੀ ਨਾਲ ਰਾਜ ਵਿੱਚ ਸਦਾ ਉਤਸਵ-ਮੂਡ ਵਿੱਚ ਰਹਿੰਦੇ। ਰਾਜਾ, ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਚੌਕ-ਚੌਕ 'ਤੇ ਧਰਮ ਅਨੁਸਾਰ ਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਭੂਮੀ ਸੋਹਣੀ ਹੋ ਗਈ, ਸੈਂਕੜਿਆਂ ਧਰਮ-ਸਥਲ ਤੇ ਯਜਨ-ਪੋਸਟਾਂ ਨਾਲ ਚਿੰਨ੍ਹਤ। ਇਹ ਦੇਸ਼ ਹੋਰ ਰਾਜਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆ, ਤੇ ਭੀਸ਼ਮ ਦੀ ਰਾਜ-ਰੱਖਿਆ ਹੇਠ ਚੱਕਰ-ਧਰਮ ਚਲ ਪਿਆ। ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਰਾਜ-ਕੁਮਾਰ ਆਪਣਾ ਕਰਤਵ ਕਰਦੇ, ਜਿਸ ਨਾਲ ਸਾਰੇ ਨਾਗਰਿਕ ਤੇ ਗ੍ਰਾਮ-ਵਾਸੀ ਬਹੁਤ ਉਤਸੁਕ ਹੋ ਗਏ। ਮੁੱਖ ਕੁਰੂਆਂ ਅਤੇ ਨਗਰ-ਵਾਸੀਆਂ ਦੇ ਘਰਾਂ 'ਚ "ਦਿਓ" ਤੇ "ਭੋਗੋ" ਦੀ ਆਵਾਜ਼ ਹਰ ਥਾਂ ਸੁਣੀ ਜਾਂਦੀ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪਾਂਡੁ ਅਤੇ ਵਿਦੁਰ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਜਨਮ ਤੋਂ ਪਾਲਿਆ, ਜਿਵੇਂ ਆਪਣੇ ਹੀ ਪੁੱਤਰ। ਉਹ ਸੰਸਕਾਰਾਂ ਦੁਆਰਾ ਪੱਕੇ, ਵ੍ਰਤ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਲੱਗੇ, ਉਦਮ ਤੇ ਵਿਅਯਾਮ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਤੇ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਯੁਵਾਵਸਤਾ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤੀ। ਉਹ ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ, ਵੇਦ, ਗਦਾ-ਯੁੱਧ, ਤਲਵਾਰ-ਢਾਲ, ਹਾਥੀ-ਪਾਲਣ ਤੇ ਰਾਜ-ਨੀਤੀ ਦੇ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ ਹੋ ਗਏ। ਇਤਿਹਾਸ, ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਕਥਾਵਾਂ ਤੇ ਵਿਦਿਆਵਾਂ ਦੀ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਕੇ, ਉਹ ਵੇਦ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਉਪ-ਵਿਭਾਗਾਂ ਦੀ ਆਤਮ-ਸਾਰ ਜਾਣ ਕੇ, ਹਰ ਕੰਮ ਵਿੱਚ ਨਿਸ਼ਚਲ ਰਹੇ। ਵੇਦ-ਅਧਿਐਨ ਤੇ ਰਾਜ-ਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਕੌਰਵਾਂ ਦੇ ਰਾਜਾ ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਨੂੰ ਭੀਸ਼ਮ ਨੇ ਅਭਿਸ਼ੇਕ ਕੀਤਾ। ਉਹ ਤੀਰ-ਚਲਾਉਣ, ਘੋੜਸਵਾਰੀ, ਗਦਾ-ਯੁੱਧ, ਤਲਵਾਰ-ਢਾਲ, ਹਾਥੀ-ਪਾਲਣ ਤੇ ਹਥਿਆਰ-ਚਲਾਉਣ ਵਿੱਚ ਪੂਰੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਸਿੱਖਿਆ ਲੈ ਚੁੱਕੇ। ਪਾਂਡੁ ਨੇ ਜਦੋਂ ਵਿਦਿਆਵਾਂ, ਖਾਸ ਕਰਕੇ ਧਨ ਤੇ ਧਰਮ ਦੀ ਵਿਦਿਆ, ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨਤਾ ਹਾਸਲ ਕੀਤੀ, ਤਾਂ ਉਸ ਨੂੰ ਫੌਜ ਦਾ ਸਪਹਸਾਲਾਰ ਨਿਯੁਕਤ ਕੀਤਾ ਗਿਆ। ਪਾਂਡੁ, ਤੀਰ-ਧਾਰੀ ਤੇ ਸ਼ੂਰੀ, ਹੋਰ ਲੋਕਾਂ ਤੋਂ ਵਧ ਗਿਆ; ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਰਾਜਾ, ਸਭ ਤੋਂ ਵਧ ਸਤਿਕਾਰਯੋਗ ਸੀ। ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਤਦ ਵੀ ਬਚਪਨ ਵਿਚ ਸੀ, ਪਰ ਆਪਣੀ ਧਰਮ-ਵਾਨਤਾ ਕਰਕੇ ਭੀਸ਼ਮ ਵੱਲੋਂ ਰਾਜਾ ਦੇ ਸਾਰੇ ਧਰਮ-ਕਾਰਜਾਂ ਲਈ ਮੁੱਖ ਸਲਾਹਕਾਰ ਬਣਾਇਆ ਗਿਆ। ਉਹ ਨੌਜਵਾਨ, ਬੁਧੀ, ਗਿਆਨ ਤੇ ਪਾਠ ਵਿਚ ਨਿਪੁੰਨ, ਸਭ ਗ੍ਰੰਥਾਂ ਦੀ ਆਤਮ-ਸਾਰ ਜਾਣਦਾ, ਤਰਕ ਤੇ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਰਾਹੀਂ ਸੰਸਾਰ ਨੂੰ ਸਮਝਦਾ। ਤਿੰਨ ਲੋਕਾਂ ਵਿੱਚ, ਰਾਜਾ, ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਬਰਾਬਰੀ ਕੋਈ ਨਹੀਂ ਸੀ; ਉਹ ਸਦਾ ਧਰਮ-ਨਿਸ਼ਠ ਰਹੇ, ਤੇ ਉੱਚਾ ਧਰਮ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕੀਤਾ। ਸ਼ਾਂਤਨੂ ਦੀ ਵੰਸ਼-ਰੇਖਾ ਦੁਬਾਰਾ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਈ ਦੇਖ ਕੇ, ਇਹ ਸੁਨੇਹਾ ਸਾਰੇ ਰਾਜਾਂ 'ਚ ਫੈਲ ਗਿਆ। ਭੀਸ਼ਮ, ਕਾਸੀ ਰਾਜ-ਕੁਮਾਰੀ ਦਾ ਪੁੱਤਰ, ਧਰਮ ਦੇ ਗਿਆਨੀਆਂ 'ਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਤੇ ਕੁਰੁਜੰਗਲਾ ਦੇ ਪ੍ਰਾਚੀਨ ਗਜਸਹਵਯਾ। ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ ਅੰਨ੍ਹਾ ਹੋਣ ਕਰਕੇ ਰਾਜ ਨਹੀਂ ਲਿਆ; ਵਿਦੁਰ ਦੀ ਜਨਮ-ਮਾਤਾ ਦਾਸੀ ਹੋਣ ਕਰਕੇ, ਪਾਂਡੁ ਰਾਜਾ ਬਣਿਆ। ਫਿਰ ਸਾਗਰ ਦੇ ਪੁੱਤਰ ਨੇ ਬ੍ਰਾਹਮਣਾਂ ਤੋਂ ਸੁਣਿਆ ਕਿ ਕੁੰਤੀਭੋਜ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਸੋਹਣੀ ਤੇ ਨੌਜਵਾਨ ਸੀ, ਅਤੇ ਸੁਬਾਲਾ, ਗਾਂਧਾਰ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਤੇ ਮਦਰਾ ਦੇ ਰਾਜਾ ਦੀ ਧੀ, ਜੋ ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਅਦਵਿੱਤੀ ਸੋਹਣੀ ਸੀ, ਉਪਲਬਧ ਹਨ। ਇੱਕ ਵਾਰ, ਭੀਸ਼ਮ, ਜੋ ਰਾਜ-ਨੀਤੀ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਧਾਨ ਸੀ, ਨੇ ਵਿਦੁਰ, ਜੋ ਧਰਮ ਦੀ ਆਤਮ-ਸਾਰ ਜਾਣਦਾ ਸੀ, ਨੂੰ ਉਚਿਤ ਬਾਤਾਂ ਕਹੀਆਂ। "ਸਾਡਾ ਵੰਸ਼, ਗੁਣਾਂ ਨਾਲ ਭਰਿਆ, ਸਭ ਰਾਜਿਆਂ ਤੋਂ ਉਪਰ, ਧਰਤੀ 'ਤੇ ਰਾਜ ਕਰ ਚੁੱਕਾ। ਪਿਛਲੇ ਸਮੇਂ ਧਰਮਵਾਨ ਤੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਰਾਜਿਆਂ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਸੁਰੱਖਿਆ ਕੀਤੀ, ਤੇ ਕਦੇ ਵੀ ਇਹ ਘਟਿਆ ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ, ਸਤ੍ਯਵਤੀ ਤੇ ਮਹਾਨ-ਆਤਮਾ ਕ੍ਰਿਸ਼ਨਾ ਦੁਆਰਾ, ਇਹ ਵੰਸ਼ ਦੁਬਾਰਾ ਤੁਹਾਡੇ ਵਿਚ ਸਥਾਪਿਤ ਹੋਇਆ। ਇਹ ਵੰਸ਼ ਸਮੁੰਦਰ ਵਾਂਗ ਹੋਰ ਵਧ ਰਿਹਾ ਹੈ; ਇਸ ਲਈ, ਮੈਂ ਤੇ ਤੂੰ, ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਹੀ, ਇਸ ਦੀ ਵਾਧੂ ਲਈ ਯਤਨ ਕਰਨਾ ਹੈ। ਸੁਣਿਆ ਹੈ ਕਿ ਯਾਦਵ ਵੰਸ਼ ਦੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਸੁਬਾਲਾ ਤੇ ਮਦਰਾ ਰਾਜਾ ਦੀਆਂ ਧੀਆਂ, ਸਾਡੇ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ। ਇਹ ਸਾਰੀਆਂ ਕੁੜੀਆਂ, ਮੇਰੇ ਪੁੱਤਰ, ਉੱਚ ਕੁਲ ਤੇ ਸੋਹਣੀਆਂ ਹਨ, ਤੇ ਸਾਡੇ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧ ਲਈ ਯੋਗ ਹਨ, ਹੇ ਸ਼੍ਰੇਸ਼ਠ क्षत्रिय। ਮੈਂ ਸੋਚਦਾ ਹਾਂ ਕਿ ਇਹ ਚੁਣੀਆਂ ਜਾਣ, ਹੇ ਵਿਦੁਰ, ਵੰਸ਼ ਵਾਧਾ ਲਈ, ਜੇ ਤੁਸੀਂ ਹੋਰ ਸੋਚਦੇ ਹੋ ਤਾਂ ਦੱਸੋ। ਤੁਸੀਂ ਸਾਡੇ ਪਿਤਾ, ਮਾਤਾ ਤੇ ਉੱਚ ਗੁਰੂ ਹੋ; ਇਸ ਲਈ, ਤੁਸੀਂ ਜੋ ਵੰਸ਼ ਲਈ ਸਭ ਤੋਂ ਚੰਗਾ ਸਮਝਦੇ ਹੋ, ਉਹ ਕਰੋ।" ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ, ਰਾਜ-ਵੰਸ਼ ਦੀ ਉਤਕ੍ਰਿਸ਼ਟਤਾ, ਧਰਮ, ਤੇ ਸਭ ਦੀ ਖੁਸ਼ਹਾਲੀ ਭੀਸ਼ਮ, ਵਿਦੁਰ, ਧ੍ਰਿਤਰਾਸ਼ਟਰ, ਪਾਂਡੁ, ਅਤੇ ਸਾਰੇ ਕੁਰੂ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਾਂਝੀ ਯਤਨ ਤੇ ਸਲਾਹ-ਮਸ਼ਵਰੇ ਨਾਲ ਚਲ ਰਹੀ ਸੀ।